P.F. Thomése
Het is al lang geleden dat ik boeken las &#8216;om de seksscenes&#8217;, het was in de grote tijd van het schaamhaar. Je kon er niet goed doorheen zien, door die vaginale wouden, waardoor de essentie steeds aan het oog onttrokken bleef.
Ik denk nu aan Turks Fruit, waarin de stijl van Jan Wolkers ook als een soort schaapachtig schaamhaar fungeert om al doende de daad aan het oog te onttrekken. Het mechaniek van de menselijke paring leent zich meer voor de filmkunst dan voor de literatuur, zo bewijzen de kijkcijfers. En nog beter is het om het gewoon zelf te doen. Het literaire leent zich meer voor het onmogelijke, voor het verlangen dus en voor de herinnering. De mooiste seksscènes voor een schrijver zijn derhalve die waar het er niet van kwam. Wat de lezer rest, is het onbeantwoorde rukken ?op een plek waar niemand hem ziet.
Het beste boek zal het niet zijn, maar het meest onderschatte boek over seks in de Nederlandse literatuur is voor mij Het verboden bacchanaal van S. Vestdijk, een late roman van de oude meester, zich afspelend op één (paren)avond, bij burgers thuis ergens in de jaren zestig in de provincie.
Seks hoeft niet vies te zijn, maar is het meestal wel.
Marita Mathijsen
De soloseks van Mathilde in Een liefde van Van Deijssel (hoofdstuk 13) is onovertroffen door de kleurenverbijstering vanwege de kleurige impressies van het orgasme:
Haar leden zonken samen, achter tegen haar stoel. Zij zag wel, door de verblinding, die over haar gezicht was neêrgeschitterd heen, dat de blauwe lucht was losgebarsten en er kokende stroomen gloeyend goud gudsten over de vlakte, klotsend op haar toe. En verder, in de rondte, hagelslingerden gouden vonkenvlagen neer over de wechbleekende groenheden, botsgolvend tot elkaâr, opzwiepend naar haar hoofd, neêrzijpelend door haar maag, haar buik, om haar beenen. Hoog stormden de iepen hun vrachten vlas-groene dronkenschap op tegen de neêrbruisende gouding, de bruingouden stammen, los en week, gloeiden op en neêr, als zuilen van vloeyend goud hun lijven hoog en laag kristallend door de ruimte. De bloemen kleurden door het vuur, vliegend, schietend, hoog in de lucht, laag op den grond.
Mathilde voelde zich heffen en zich wechgaan, heengedragen. Haar oogen doofden uit. Eén even ontstaken zij weêr. Toen zag zij alles met wit-krullende wit-blauwe gazen en vlekken glans-blauw be-neveld. Haar beenen krompen samen omhoog, haar buik huiverde terug. Haar schrikkende handen grepen naar haar geslachtsdeel. Het slijm sapte uit haar openzijgenden mond, heete trillingen ijlden in haar achterhoofd, haar geslachtsdeel spoog zijn wellustvocht in het stijve stugge hemd. Haar oogen snikten hun heete tranen uit, die als zoute druppels in de hoeken van haar mond vloeiden.
P.F. Thoméses jongste boek, ‘Grillroom Jeruzalem’, verscheen bij Contact.
Marita Mathijsens ‘Twee vrouwen en meer. ?Over het werk van Harry Mulisch’ verscheen bij De Bezige Bij.