Nederland laat Afghaanse medewerkers aan de militaire missie toch weer aan hun lot over

Het was een onopvallend berichtje in de krant, middenin komkommertijd: ‘Rechter biedt Afghaanse bewakers weinig hoop op overkomst naar Nederland’. Twee jaar na de dramatische evacuatie uit Afghanistan, waarbij duizenden wanhopige Afghanen samendromden rond het vliegveld van Kaboel en het ministerie van Buitenlandse Zaken er veel te laat in slaagde Afghaanse medewerkers een veilig heenkomen te bieden, gooit de Nederlandse staat de deur in het slot voor Afghanen die voor de Nederlandse missie in Uruzgan werkten.

De rechtbank in Den Haag boog zich deze week over het treurige lot van zes Afghaanse bewakers, een weduwe van een bewaker en een chauffeur, die sinds de machtsovername door de Taliban al twee jaar voor hun leven moeten vrezen. Het standpunt van de Nederlandse staat, vertegenwoordigd door Pels Rijcken (inderdaad: het kantoor dat ondanks de onthulling van grootschalige fraude door één van de partners nog steeds als landsadvocaat mag optreden): ‘Ze behoren niet tot de afgebakende groep’.

Onder zware druk van de Tweede Kamer besloot het kabinet kort na de machtsovername door de Taliban in augustus 2021 dat niet alleen tolken maar ook bewakers als ‘systematisch vervolgde groep’ geëvacueerd zouden worden. De betrokken ministers Sigrid Kaag en Ank Bijleveld – die zich kort daarop gedwongen zagen af te treden na een massaal gesteunde motie van afkeuring – moesten plechtig beloven dat ze een ruimhartige regeling zouden treffen.

Maar het verzoek van deze acht Afghanen werd door het ministerie afgewezen, net als dat van vele tientallen anderen. De reden: ze hadden zich niet voor 11 oktober 2021 gemeld per email, waardoor ze buiten de regeling vallen.

Kennelijk maakt het niets uit dat heel Nederland zich kwaad maakte over het falen van de evacuatie, dat de gehele Tweede Kamer op de achterste benen stond, dat twee ministers grote beloften deden over een ruimhartige regeling.

Ze hadden zich niet keurig gemeld per email, in een land dat onder het schrikbewind van de Taliban in grote chaos verkeert.

Zo gaat het wel vaker in dit land van krentenwegers. Kennelijk maakt het niets uit dat heel Nederland zich kwaad maakte over het falen van de evacuatie, dat de gehele Tweede Kamer op de achterste benen stond, dat twee ministers grote beloften deden over een ruimhartige regeling. Als het erop aankomt wint de haarkloverij het toch weer van de medemenselijkheid.

Zo ging het ook met de toeslagenaffaire, met de afhandeling van de aardbevingsschade in Groningen, met de schadevergoeding voor de weduwen van Rawagade, het Javaanse dorp waar in 1947 honderden Javanen werden afgeslacht door Nederlandse militairen: bijna zeventig jaar na dato en na eindeloze rechtszaken werden ze door de Nederlandse staat afgescheept met een paar duizend euro omdat topambtenaren en juristen bang waren voor ‘precedentwerking’.

En intussen kijkt de politiek de andere kant op, want stel je voor dat meer mensen hun recht proberen te halen.