Sociaaldemocratisch links lijdt onder een hardnekkige mythe, schrijft Daniël Boomsma: het idee dat de werkende klasse is overgestapt naar populistisch en radicaal rechts. Dat schuldcomplex belast links, met koerstwijfel en knagende onzekerheid.

Kapitaal en CO2-uitstoot gaan hand in hand. Dat vormt een vruchtbare voedingsbodem voor een ideologie die lange tijd is gereduceerd tot een stoffig aandenken uit de twintigste eeuw, schrijft Daniël Boomsma: het socialisme.

Er wordt door politici over het hele spectrum goedbedoeld gesproken over een kloof tussen ‘kansrijk’ en ‘kansarm’, ‘afgehaakt’ en ‘aangehaakt’. Maar de term klasse valt zeer zelden. Hier liggen de echte kansen, denkt Daniël Boomsma. ‘Links zal moeten polariseren.’

De SP kampt van oudsher met een ideologische gespletenheid, schrijft Daniël Boomsma. De partij probeert twee onverenigbare denkwerelden met elkaar te verenigen, waarbij ze tegelijk links én niet links wil zijn. In een politiek klimaat waarin rechts en radicaal-rechts domineren begint dat steeds zwaarder te wegen.

Dat het niet goed gaat met de linkse politieke partijen is wel duidelijk. Er is na de verkiezingsnederlaag van maart 2021 en een jarenlange ideologische verdunning veel meer dan het gangbare nodig wil links initiatief en zelfvertrouwen herwinnen, schrijft Daniël Boomsma. Samen verder in de gedaante van een nieuwe politieke partij is de meest levensvatbare optie.

Komende donderdag is het 55 jaar geleden dat D66 werd opgericht. Auteur Daniël Boomsma dook in het verleden van de partij om te verklaren hoe de huidige positie en strategie centrumrechts in de kaart spelen. ‘De rol van D66 wordt nu ten koste van links vervuld.’