Dat mildheid en mededogen voor Nanne Tepper strenge eisen waren die aan de literatuur gesteld mochten worden, wilde niet zeggen dat dodelijke kritiek op alles en iedereen niet ook zijn repertoire bepaalde. Tepper keurde alles af en had alles lief. Waar haalde hij die mildheid vandaan als hij kon zien dat die niet speciaal kenmerkend is voor de menselijke omgang? Tepper had medelijden met het menselijk lot, dat zich zomaar opgedrongen had aan de mensheid. Zijn mededogen had zich in zijn jeugd al van hem meester gemaakt, terwijl hij zich tegelijkertijd ontwikkelde tot een bink onder leeftijdsgenoten. Later werd hij in die geest een ongenadige hakker op beroerde literatuur, terwijl hij tegelijk lyrisch kon zijn over wat hem goed beviel: ‘heerlijk!, heerlijk!’ (over David Foster Wallace).