Lesje begroten van Wennink

Verhaal van de Week

Prinsjesdag

Essay

Gooi die nazi-omroep uit het bestel!

Teun van de Keuken

Brommers in zee

Kort verhaal Rob van Essen

Elke tijd kent zijn splijtzwam

Niet wolf, wel wolf

Mikpunt van de twijfelbrigade

Hans against the machine

We legde de vraag voor aan vijf deskundigen

Is een kiesdrempel een goed idee?

De nieuwe Connie Palmen

Cultuurtip

Lief Nederland

Misschien staat er deze keer wel iemand met een kom warme soep achter de deur, denk ik, zelfs na elf jaar in Nederland. Even voelt het alsof een klein vogeltje tegen mijn borstkas fladdert. Maar als ik de deur open, zie ik de postbezorger met een pakketje voor de buren. Mijn buren zie ik alleen als er iets moet worden geregeld of opgelost.
Het vogeltje botst hard tegen mijn ribben en wordt weer stil. Ik leg het pakketje op de schoenenkast naast de deur en ga weer naar binnen. Ik ben opgegroeid met onverwacht geklop en gebel aan de deur. Nog altijd reageert iets in mij daar zonder nadenken op. Dat is wat cultuur met je doet.
Soms stond daar dan een vriend, een familielid, een kennis of een buur, met een kom of een bord in de hand, dampend, geurend, kleurrijk: ‘Ik zag dat je ziek was, het eten zal je goed doen.’ ‘Je hebt vast niet veel zin om te koken als je nog aan het rouwen bent.’ ‘Ik moest aan je denken, het zijn ingewikkelde tijden.’ ‘Je zag er een beetje ongelukkig uit.’ ‘Ik hoorde dat je je arm had gebroken.’
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-september-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new">Bestel 'm hierDit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘De oorlog om de waarheid’! Heb jij hem al in huis?2 september 2026</a>
Mij werden warme porseleinen of koperen kommen aangereikt. Gesterkt door warme blikken en woorden ging ik weer naar binnen, verder met het leven, terug naar de wereld. Of de 
soep lekker was, deed er niet toe. Ik lepelde het licht naar binnen dat mijn hart en hoofd bereikte. De muren tussen mensen leken af te brokkelen. De afstand werd kleiner. Ik mocht eten van wat die ander voor mij had gekookt, dezelfde geuren ruiken, dezelfde smaken proeven. Ik voelde me gezien. Mijn verborgen eenzaamheid, verdriet en vermoeidheid werden door iemand opgemerkt.
<blockquote>Na elf jaar in Nederland wil ik vooral meer weten over redenen en oplossingen</blockquote>
Het liefst zou ik mijn bitterheid en zwakke kanten niet laten zien. Ik wil niemand belasten, omdat ik ervan uitga dat ieder mens op zijn eigen manier aan het lijden is. Zelf zou ik niet zomaar met een kom soep iemands emoties durven binnenstappen, zelfs niet als ik wist dat diegene de soep lekker vindt. Ik zou eerst een bericht sturen. Vragen of ik iets kon doen. Of ik langs mocht komen. En als mijn agenda het toeliet, zou ik bij iemand zijn voordat het verdriet koud was geworden.
Na elf jaar in Nederland wil ik vooral meer weten over redenen en oplossingen, en zo min mogelijk over iemands emoties. Ik heb hogere muren om me heen gebouwd; hoge muren die andere mensen respecteren, omdat niet iedereen gezien wil worden als het niet goed gaat. Het vogeltje begint weer te fladderen en zegt dat verdriet niet te plannen is. Dat wij elkaar nodig hebben, ook op de momenten waarop niemand iets lijkt te kunnen oplossen. Soms zit er zon in een blik. Soms kunnen iemands handen grenzen laten vervagen. Soms past warmte in een kom soep.
<div class="info-box">
Sholah Rezazadeh is dichter en schrijver. Ze verhuisde in 2015 van de Iraanse stad Tabriz naar Amsterdam. Haar laatste roman heet Ik ken een berg die op me wacht (2023). In 2025 schreef ze het boekenweekgedicht over het thema &#8216;Je moerstaal&#8217;.
</div>

Sholeh Rezazadeh

Een brief uit Iran: Warme blikken, woorden en soep