Het is tijd voor een boycot van Israël
Het is woensdag alweer drie jaar geleden dat Hamas een bloedbad aanrichtte in het zuiden van Israël. De beelden van de slachting van ongewapende burgers zijn gruwelijk. Het feit dat aan de aanvallen decennia aan bezetting voorafging, doet daar niets aan af. Als de tachtig jaar die verstreken sinds de stichting van de staat Israël ons één les zouden moeten hebben geleerd, is het dat geweld geen oplossing is voor het Israëlisch-Palestijnse conflict.
Het is daarom des te beschamender dat de democratische wereld – waaronder Nederland – al drie jaar weigert om de Israëlische regering ondubbelzinnig te veroordelen voor de genocide in Gaza. Zelden werd een militaire wraakoefening zo gedetailleerd in beeld gebracht. We zien dagelijks beelden van vermoorde en verminkte kinderen in Gaza. Ook op de Westelijke Jordaanoever brengen kolonisten en het leger vrijwel dagelijks burgers om het leven.
Hun misdaad? Ze zijn geboren op land dat kolonisten willen inpikken. Op het eerste gezicht lijkt de situatie hopeloos. Israël is militair oppermachtig. Zelfs westerse regeringsleiders die de genocide voor de verkiezingen veroordeelden (Talking to you, Rob Jetten) ontpopten zich op het pluche tot handlangers van Netanyahu. Nederland levert, in weerwil van een gerechtelijke uitspraak, nog altijd onderdelen voor gevechtsvliegtuigen waarmee Palestijnse kinderen worden vermoord. Hun bloed kleeft hiermee ook aan onze handen. Maar zo hoeft het niet te zijn.
Nu onze overheden het laten afweten, moeten wij burgers zelf in actie komen. Als redactie van Vrij Nederland doen we dit door op zoek te gaan naar verhalen die de 230 in Gaza vermoorde journalisten ons niet meer kunnen vertellen. Zo toont journalist Kaja Bouman ons dit weekend hoe de veerkracht van de Palestijnen in Gaza na drie jaar van bombardementen, honger en ontheemding de grens heeft bereikt.
Waar Palestijnen sinds de stichting van de staat Israël zoveel mogelijk hebben geweigerd om het land van hun voorouders op te geven, willen de meesten Gaza nu voorgoed verlaten. Maar wie nu weg wil, ontdekt dat er nauwelijks een uitweg bestaat.
Liever dan machteloos toe te kijken, onderzoeken we deze maand in Vrij Nederland wat we wel kunnen doen. Onze macht is groter dan je nu misschien denkt. Wist je dat het boycots waren, die hielpen om het Britse koloniale rijk op de knieën te dwingen? Dat het boycots waren die apartheid in Zuid-Afrika onhoudbaar maakten? En dat de Amerikaanse burgerrechtenbeweging mede dankzij boycots gelijke rechten wist af te dwingen voor mensen van kleur?
Het is tijd dat wij die lessen toepassen om de Palestijnen te helpen. Dus fok Booking.com. Fok Ed Sheeran. Fok Eurovision. Fok alle politici die weigeren om genocide te veroordelen. En fok iedereen die zich verschuilt achter het argument dat wij het allemaal ook niet kunnen helpen. Laten wij ons liever verenigen achter een eenduidige boodschap aan Jeruzalem:
Stop de genocide, sluit een duurzame vrede, of we knijpen je financiële luchtpijp dicht.
