Een serie over slaap

Van wormen tot walvissen: iedere diersoort die ooit is bestudeerd, lijkt te slapen. Zelfs de meest rudimentaire eencelligen vertonen actieve en passieve fases die gelijk op gaan met het dag-nacht-ritme van onze planeet.

Ik doe het ze niet na. Op het moment van schrijven heb ik de zoveelste korte nacht achter de rug. Slapen lukt gewoon niet, en dus sta ik rond vijven maar weer op om nog eens na te slaan wat de wetenschappers schrijven: dat slaap zo cruciaal is dat het ontstaan moet zijn met de eerste vormen van leven.

Dit essay vormt de aftrap van een serie over slaap. En het gebrek daaraan, want onze nachtrust ondergaat een stille erosie. Slaaptekort is iets wat sommigen overkomt, hoe hard ze ook liggen te ontspannen in hun verduisterde, koele, geïsoleerde, smartphoneloze slaapkamer. En waar anderen voor kiezen, onder zachte of harde druk van de omstandigheden – van Netflix tot flexwerk. De komende maanden zal ik onderzoeken wat ons wakker houdt, en wat...