Hoe hardnekkig het probleem van de oude bestuurscultuur is, bleek deze week weer tot drie keer toe. Eerst werd bekend dat hypotheekverstrekkers toch inzage krijgen in de studieschulden van ex-studenten die een huis willen kopen, terwijl alle betrokken partijen die zes jaar geleden het omstreden schuldenstelsel erdoor duwden – met de VVD van Mark Rutte en GroenLinks van Jesse Klaver voorop – bij hoog en bij laag beweerden dat dat nooit zou gebeuren. Gevolg: terwijl alle politieke partijen behalve de VVD inmiddels zeggen dat ze van het leenstelsel af willen, wordt het op de valreep voor jonge mensen nóg moeilijker gemaakt om een huis te kopen.
Des te verbijsterender was het dat VVD-Kamerlid Daniel Koerhuis met geveinsde verbazing twitterde: ‘Hoe kan dit nu? Dit zouden we niet gaan doen. Wij willen juist dat starters makkelijker een huis kunnen kopen, niet moeilijker.’ Waarop PG Kroeger, die als hoofdredacteur van ScienceGuide het leenstelsel-debacle op de voet volgde, snedig opmerkte: ‘De partij die zó trots is op het leenstelsel dat zij het als enige wil volhouden, doet nu net of zij de effecten een schande vindt en niet voorzag. Dan ben je óf oerdom, óf doortrapt, óf geheugenloos.’
Nog treuriger werd het toen een meerderheid van de Tweede Kamer instemde met het plan van D66-minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren om bij de gemeenteraadsverkiezingen te experimenteren met een nieuw stemformulier waarop de namen van de kandidaten zijn vervangen door nummers omdat de formulieren de laatste jaren ‘onhandig groot’ zouden zijn geworden door het grote aantal deelnemende partijen. Gevolg: de kiezer krijgt straks alleen nog de partijen te zien – terwijl die volgens de Grondwet niet eens bestaan – en de aspirant-volksvertegenwoordigers zelf verdwijnen in de anonimiteit.
De ingreep is niet alleen een oplossing van een probleem dat niet bestaat – wat maakt een formulier van een paar centimeter kleiner in godsnaam uit? – maar is ook nog volledig in strijd met waar juist D66 zo’n 55 jaar geleden voor werd opgericht: het opblazen van het vermolmde stelsel van de partijpolitiek en het versterken van de band met de kiezer. Daar sta je dan met je belofte van ‘nieuw leiderschap’.
De spijker op z’n kop
Maar het allerdroevigst was nog wel het bericht dat de vier coalitiepartijen het onzalige plan van het kabinet steunen om een hoogstnoodzakelijke investering van 100 miljoen in het achterstallig onderhoud van het UWV te financieren met het bevriezen van de kinderbijslag. Gevolg: juist de armste gezinnen, die ieder tientje nodig hebben, betalen de prijs voor de jarenlange verwaarlozing van de uitvoeringsorganisatie door politieke partijen die tegenwoordig stuk voor stuk de mond vol hebben over de mensen met de laagste inkomens die niet ‘achter mogen blijven.’
SP-Kamerlid Peter Kwint wist niet hoe hij het had toen hij de coalitiepartijen deze week tijdens een Kamerdebat tegenover zich vond, en barstte los in een woedende tirade: ‘Dik in blessuretijd van het kabinet wordt er nog even een bezuiniging doorheen gejast die natuurlijk gewoon op de onderhandelingstafel hoort,’ tierde hij. ‘Niemand was erbij en niemand weet ervan. En ondertussen betalen ouders de rekening. Ik vind het echt totaal en volkomen onacceptabel. En ik geloof er geen zák van dat er met deze vier partijen ook maar íets terecht gaat komen van die grote woorden over een nieuwe bestuurscultuur, want het is echt een totale aanfluiting.’
Kwint sloeg de spijker op zijn kop.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.