Aziza Aboulkacem is gewend aan het omgaan met uitersten: naast de pakweg zevenhonderd huwelijken die ze als trouwambtenaar inmiddels heeft voltrokken, begeleidt ze uitvaarten. Ze schakelt zowat wekelijks tussen grote vreugde en intens verdriet. Daarnaast staat ze met één been in de Nederlandse cultuur en met de andere in de Marokkaanse; iets wat aan beide kanten weleens tot geduw en getrek leidt, want waar staat ze nou eigenlijk precíes? En sinds ze in Tilburg raadslid is namens de PvdA heeft ze er nog een stempel bij: dat van ‘extreemlinks’.
Maar Aboulkacem laat zich in geen enkel hokje duwen. ‘Soms ben ik links, soms rechts. Soms reageer ik met Hollandse nuchterheid, soms met mijn Marokkaanse temperament. Ik laat me door niemand vertellen wie ik moet zijn. Ik ben het allemaal.’