Nodeloos kwetsbaar
In de Daily Show stipte de Amerikaanse comedian Jon Stewart deze week maar weer eens aan waarom het problematisch is als een land wordt geleid door leugenaars. Aanleiding waren de vele digitale problemen waar de Verenigde Staten de laatste weken mee worstelen. Van storingen bij Microsoft tot de luchtverkeersleiding, die de luchtvloot urenlang aan de grond moest houden.
Leden van de regering-Trump verzekerden het publiek dat er geen sprake was van een cyberaanval. America is not under attack. Trump deed er nog een schepje bovenop: de problemen waren bovenal een erfenis van de incompetente regering-Biden.
Het probleem van de kabinetsleden van Trump is dat niemand ze nog gelooft. Zelfs een groeiend deel van de eigen achterban beschouwt Trump inmiddels als corrupt en notoir onbetrouwbaar. En dus vroegen zowel burgers als journalisten van onder meer The New York Times zich af: zou Trump het ons eerlijk vertellen als we worden getroffen door een (digitale) vergeldingsaanval uit Teheran?
Die twijfel roept een relevante vraag op. Amerika is in oorlog met Iran. Maar als de oorlog escaleert, zijn Amerikaanse burgers dan bereid om te vechten voor een commander-in-chief die hen heeft voorgelogen over het nut en de noodzaak van die oorlog?
Eenzelfde probleem dreigt in Nederland. Deze week werd bekend dat het in Nederland gevestigde bedrijf Destinus de raketten en drones leverde waarmee de Krimbrug (die het Russische vasteland met de geannexeerde Krim verbindt) werd vernietigd. En dat medewerkers van het bedrijf bovendien meevochten aan het front in Oekraïne, om zo hun wapentuig in de praktijk te testen. Kort na de berichtgeving over Destinus werd de Nederlandse ambassade in Kyiv geraakt door een Russische drone.
Een ongelukje, zo verzekerden Russische woordvoerders. Zou het? Van de Russische regering weten we al sinds het neerhalen van MH17 in 2014 dat we hun woorden niet zomaar voor waar kunnen aannemen.
Om ons weerbaarder te maken tegen Russische agressie, vraagt de regering ons geregeld om noodpakketten in huis te halen. Ook moeten er financiële offers worden gebracht om extra te kunnen investeren in de krijgsmacht.
Natuurlijk heeft de regering het recht om offers aan ons te vragen. Maar een dergelijke vraag is niet vrijblijvend.
Mocht er in Nederland ooit een beroep worden gedaan op mannen en vrouwen om te vechten, dan moeten wij de garantie hebben dat we niet onder valse voorwendselen naar het strijdtoneel worden gestuurd. Meer nog dan burgers in vredestijd hebben militairen in oorlogstijd het recht om te worden geleid door een kabinet van wie de betrouwbaarheid boven iedere twijfel verheven is.
Die garantie hebben we nu niet. Geen Haagse verslaggever van statuur gelooft de verklaring van de minister-president dat het onderlinge vertrouwen binnen het kabinet is hersteld. De lijst met bekende leugens van de minister van Defensie is onderhand zo lang, dat het nieuwsplatform Welingelichte Kringen meerdere producties nodig had om ze allemaal te vatten.
Nederland heeft alles in zich om een prachtig en krachtig land te zijn, maar zolang wij ons laten leiden door leugenaars, zijn we nodeloos kwetsbaar.













