Tijdens één van mijn eerste lessen staatsinrichting op het gymnasium hield de geschiedenisleraar ons voor dat er iets dramatisch was scheefgegroeid in de democratische verhoudingen. Terwijl in de loop van de twintigste eeuw de ministeries waren uitgedijd tot bureaucratische molochen van duizenden ambtenaren, moesten de 150 Tweede Kamerleden het nog steeds doen met anderhalve medewerker. Voor het parlement, stelde de leraar vast, was het vrijwel onmogelijk geworden haar controlerende taak naar behoren uit te voeren.