Zes jaar geleden zat ik met een niet nader te noemen romanschrijver op de gang van de Amsterdamse Desmet Studio’s, te wachten tot wij aan de beurt waren voor de onbezoldigde opname van een korte video voor het Boekenbal. We zaten op een versleten bank op tapijttegels in zo’n typische kleur die bijna geen kleur te noemen is, de thee in mijn kartonnen bekertje smaakte naar de koffie die uit dezelfde machine kwam. De schrijver keek naar de gesloten studiodeur en zei: ‘O, Philip… de jaren negentig. Weet je nog?’