Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips

Essay

Zes jaar geleden zat ik met een niet nader te noemen romanschrijver op de gang van de Amsterdamse Desmet Studio’s, te wachten tot wij aan de beurt waren voor de onbezoldigde opname van een korte video voor het Boekenbal. We zaten op een versleten bank op tapijttegels in zo’n typische kleur die bijna geen kleur te noemen is, de thee in mijn kartonnen bekertje smaakte naar de koffie die uit dezelfde machine kwam. De schrijver keek naar de gesloten studiodeur en zei: ‘O, Philip… de jaren negentig. Weet je nog?’
Ik was 8 toen zijn eerste roman verscheen, 12 bij de tweede; mijn herinnering aan die jaren bestond vooral uit het heimelijk masturberen op zijn boeken en, verder, uit het leren dat er zoiets bestond als een huis van de cultuur waarin schrijvers, kunstenaars, acteurs, musici en denkers mochten rondlopen. Het huis waarin dit land zijn interessante geesten koesterde. Een huis met de gasten uit Zomergasten, met de namen uit opinietijdschriften met hoge oplages, en met schrijvers van wie de boeken onderdeel vormden van het maatschappelijk debat; een huis waar uit waardering voor de podiumkunsten grotere en kleine toneelgezelschappen en productiehuizen onderdak vonden, en waar makers als Ivo van Hove én Theo Maassen, konden groeien, waar het experiment en het publiekssucces bestond. Een huis waarin ik wilde wonen.
Ik debuteerde ná 2008, ná de kredietcrisis, en sindsdien weet ik niet anders dan dat dit huis stapsgewijs wordt afgebroken. Eerst met de kabinetten Rutte en de sloopkogel van Halbe Zijlstra – u weet nog wel, de man die beweerde dat hij met Poetin in zijn datsja had gesproken over de Russische wens tot een &#8216;Groot-Rusland&#8217; – en nu met de heimelijke, maar gedisciplineerde efficiëntie van het kabinet-Schoof, onder aanvoering van Geert Wilders – u weet wel, die man die de publieke omroep wil afschaffen en met fractieleden die AI-gegenereerde plaatjes van Frans Timmermans delen. Het einde van Zomergasten is geen incident; het is het sluitstuk van een lange operatie. Een operatie die gebaseerd is op één emotie: haat voor de elite en een diepe afkeer voor contemplatie en complexiteit (en dat soort woorden).
<h5>De elite</h5>
Elke keer weer moet ik tijdens schoolbezoeken in bovenbouwklassen uitleggen wat een ‘autobiografische roman’ is of  ‘het maatschappelijk discours’. Niet omdat die leerlingen dom zijn, maar omdat ze deze cultuur niet meer meekrijgen. Omdat het vocabulaire dat bij het huis van de cultuur hoorde langzaam is weggegomd en verstomd.
&nbsp;
<blockquote>Elite is geen uitsluiting, maar een uitnodiging om de wereld te verrijken door de vele schakeringen te zien</blockquote>
Die verdwijning volgt een misverstand: dat de elite een kliek zou zijn die uitsluitend voor zichzelf kunst maakt. Maar elite betekent simpelweg dat een kleine groep mensen iets uitzonderlijk goed kan. Dat is geen arrogantie, maar een noemenswaardige kwaliteit. Het Concertgebouworkest is elite. Manon Uphoff is elite. Romana Vrede is elite. Het NDT is de elite. En elke jonge kunstenaar met ambitie hoopt dat hij ooit in die buurt mag komen. De elite trekt hen op, drijft de wens beter te worden in hun vak. Bij de nationale voetbalelftallen klaagt nooit iemand over het elitaire gehalte van de selecties.
En – belangrijker – wat de elite maakt, is nooit uitsluitend bedoeld voor een kleine groep. Rembrandt, Bach, Shakespeare: stuk voor stuk publiekstrekkers. Denk vandaag de dag aan Marlene Dumas, Youp van ’t Hek, Sheila Sitalsing, Rineke Dijkstra, Tommy Wieringa: wie het kan, maakt voor velen. Elite is geen uitsluiting, maar een uitnodiging. Een uitnodiging om de wereld te verrijken door de vele schakeringen te zien. Want, hoe meer je weet, hoe meer je ziet – en omgekeerd: hoe meer je ziet, hoe meer je weet.
<h5></h5>
<h5>Wat verdwijnt, komt niet terug</h5>
Daarom was Zomergasten zo’n paradijselijk programma. Niet alleen omdat het drie uur duurde, of omdat je weleens moest doorbijten – doorbijten is een onderschat onderdeel van beschaving – maar omdat het een zeldzaam venster bood op hoe iemand die iets kan, denkt, én omdat je te zien kreeg waarover het gesprek ging.
Door Youp van ’t Hek leerde ik De Dijk kennen. Door Halina Reijn La Pianiste. Ik leerde hoe Erwin Olaf, Beatrice de Graaf maar ook Jan Marijnissen naar de wereld keken, praatten en dachten. Vaak uitdagend, soms confronterend, zelfs choquerend. Maar bijna altijd doordacht en met oog voor complexiteit. Door talloze zomergasten leerde ik als jonge kunstenaar films, muziek en documentaires kennen die ik daarvoor niet kende, die mijn wereldbeeld verrijkten. Dat venster wordt nu dichtgespijkerd.
En de VPRO lijkt zich zonder slag of stoot bij neer te leggen bij dit dictaat van de NPO. Vrije Geluiden, Zomergasten, Tegenlicht, alles wat de VPRO de VPRO maakt, is straks weg en komt niet meer terug. Dit zijn programma’s die – en dit is cruciaal – nergens anders kunnen worden gemaakt.
Ondertussen wordt Boer Zoekt Vrouw en Heel Holland Bakt volgend jaar dagelijks uitgezonden. De programmering van de NPO verwordt tot een eindeloze waan-van-de-dag-talkshow met af en toe wat taart en stro. En waarom? Niet omdat deze bezuinigingen financieel iets betekenen. Zoals toneel- en scenarioschrijver Nathan Vecht (elite!), bekend van Het jaar van Fortuyn (succes!), opmerkte: de NPO kost de belastingbetaler jaarlijks 950 miljoen (en is daarmee een van de goedkoopste publieke omroepen van Europa). Er moet 150 miljoen bezuinigd worden. Dat is 0,03 procent van de rijksbegroting. Een symbolische maatregel, dus. Onderwijsminister Eppo Bruins (NSC, weet u nog) ging door de knieën voor de rancune van Wilders.
&nbsp;
<blockquote>Bijna elk instituut waarvan ik dacht ‘wat fijn dat het bestaat’ is verdwijnende of reeds verdwenen</blockquote>
Ik zie het overal terug in mijn leven: mijn eerste uitgeverij Bezige Bij moest de afgelopen jaren de helft van zijn pand opgeven, en het was waarschijnlijk nog erger geweest als de BTW-verhoging op boeken was doorgegaan. Stukken als deze worden bij de kranten al vijftien jaar niet geïndexeerd (en moeten ook steeds korter). Een aanvraag bij het Amsterdams Fonds voor de Kunsten leidde in oktober al tot het bericht dat het fonds voor dit jaar ‘dicht’ is, want: overvraagd. De afgelopen vijfentwintig jaar is bijna elk instituut waarvan ik dacht ‘wat fijn dat het bestaat’ verdwijnende of reeds verdwenen. Dit, niet alleen omdat een kleine politieke meerderheid heeft besloten dat de elite het probleem is, maar omdat alle populisten in dit land die er wat aan zouden kunnen doen – van de managementlaag bij de NPO tot de journalisten die met leugens informateurs wippen – als wuivend riet meebuigen bij deze straffe, kille wind die nadenken wil wegblazen.
Culturele en politieke ongeletterdheid zijn geen ongeluk. Ze zijn het gevolg van beleid. Als je jonge mensen geen toegang geeft tot het beste wat een land voortbrengt, dan verdwijnen taal, nuance, verdieping, verbeelding en historisch besef vanzelf. Dat is geen evolutie; dat is pyromanie.
Het gevolg: de elite wordt niet meer gezien, alleen nog maar verdacht gemaakt. Kijk naar de talkshows. Daar zit de culturele elite bijna nooit aan tafel. Sportjournalist Jan Joost van Gangelen in het boekenpanel bij Jinek is geen culturele elite; hij praat óver de elite. Dat is iets anders. We lijken bang voor mensen die inhoudelijk iets kunnen en die ons de mogelijkheid bieden onszelf te verrijken. We lijken steeds meer in een land te leven dat zichzelf graag dom houdt.
<h5>Wél genoeg publiek</h5>
Sommigen zullen zeggen: ‘Ja maar, Zomergasten had soms maar tweehonderdduizend kijkers. Dus zo groot is die groep niet.’ Prima. Dan is mijn vraag: mogen die tweehonderdduizend mensen ook af en toe bediend worden door de NPO, of moeten we onze publieke omroep uitsluitend inrichten naar de norm van het meest brede kijkersprofiel? En een publiek van tweehonderdduizend is voor veel kunstenaars meer dan genoeg om te kunnen voorbestaan.
<blockquote>Een land zonder elite is een land zonder ambitie, durf, kwaliteit en vakmanschap</blockquote>
Het ironische is: veel gasten die ooit bij dit elitepodium zaten, blijken uiteindelijk populaire publieksmagneten: Esther Perel, Eva Crutzen, Bibi Dumon Tak. Wie ruimte geeft aan kwaliteit, krijgt vaak een groot publiek terug. Maar als je het huis van de culturele elite voortdurend in de fik zet, brandt het af. En een land zonder elite is een land zonder ambitie, durf, kwaliteit en vakmanschap. Zonder mensen die de lat durven leggen waar hij hoort: hoog.
Het cancelen van Zomergasten is de laatste handeling van de sluiting van het uitgebrande huis van de cultuur in Nederland. Dat staat nu leeg. De ramen zijn dichtgetimmerd. De sleutel ligt ergens op de bodem van de Hofvijver.
We hoeven het niet daarbij te laten. We kunnen – en moeten – blijven zeggen dat wie iets uitzonderlijk goed kan, onze aandacht verdient. Een podium. Anders zijn we zelf ten dode opgeschreven: niet in staat om te bewonderen, te ontwikkelen en te denken. En dat een publieke omroep die zich laat leiden door rancune en Bildungshaat geen publieke omroep meer is maar een ordinair vermaakkanaal. Het is tijd om weer voor de elite te gaan staan. Nu het nog kan.

<div class="newsletter-teaser bg-gray">
 <div class="teaser__content__container">
 <div class="teaser__header">Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.</div>
 
 <div class="teaser__text">Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland twee keer per week in je mail. In elke nieuwsbrief ontvang je één artikel helemaal gratis.</div>
 </div>

 <div class="teaser__btn__container">
 <div class="teaser__btn">
 <a class="btn btn--rounded btn--white-bg" 
 href="/service/nieuwsbrieven"
 data-ga-category="banner-newsletter-button" 
 data-ga-label="Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief." 
 data-ga-action="clicked">Ja, dit wil ik ></a>
 </div>
 </div>
</div>
<div class="info-box">
Philip Huff (1984) is schrijver van romans, verhalen, essays, gedichten, liedteksten en filmscenario&#8217;s.
</div>

Philip Huff

Wat er verloren gaat met ‘Zomergasten’

<div class="lead">
Philip Huff zag met lede ogen aan hoe &#8216;de culturele elite&#8217; van Nederland reageerde op het verhaal van Griet op de Beeck. En dat in tijden van #MeToo. &#8216;Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.&#8217;
</div>
Griet op de Beeck is de schrijver van drie zeer succesvolle boeken waarvan in totaal meer dan zevenhonderdduizend exemplaren zijn verkocht. Ze werd met haar werk genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, De Bronzen Uil Publieksprijs (die ze won) en de Academica Literatuurprijs. Van haar debuut <a style="font-size: 1.25rem;" href="http://webwinkel.uitgeverijprometheus.nl/book/griet-op-de-beeck/9789044627695-vele-hemels-boven-de-zevende.html" target="_blank">Vele hemels boven de zevende</a> komt dit jaar nog een bioscoopfilm uit, volgend jaar verschijnt de filmversie van <a style="font-size: 1.25rem;" href="http://webwinkel.uitgeverijprometheus.nl/book/griet-op-de-beeck" target="_blank">Kom hier dat ik u kus</a>, en ze schrijft volgend jaar het Boekenweekgeschenk. Haar verhalenbundel <a style="font-size: 1.25rem;" href="https://webwinkel.uitgeverijprometheus.nl/book/griet-op-de-beeck/9789044629354-gij-nu.html" target="_blank">Gij Nu </a>was de bestverkochte verhalenbundel van 2016 en naar haar <a style="font-size: 1.25rem;" href="https://www.vpro.nl/programmas/zomergasten/lees/gasten/2016/griet-op-de-beeck.html" target="_blank">Zomergastenaflevering</a> keken hetzelfde jaar een half miljoen kijkers (dat zijn er meer dan naar Arjen Lubach of Hedy d’Ancona in hetzelfde seizoen). Ik wil maar zeggen: ook zonder één enkel mediaoptreden zou Op de Beecks nieuwe boek een bestseller zijn geworden.
Toch koos ze ervoor om vorige maand bij <a href="https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/gasten/griet-op-de-beeck" target="_blank">De Wereld Draait Door </a>aan tafel te gaan zitten, ter gelegenheid van de verschijning van<a href="https://webwinkel.uitgeverijprometheus.nl/book/griet-op-de-beeck/9789044629378-het-beste-wat-we-hebben.html" target="_blank"> Het beste wat we hebben</a>.
Waarom?
Je kunt als schrijver veel lullen over maatschappelijk engagement of daadwerkelijk proberen een verschil te maken.
<h3>Schadelijke reducties</h3>
In Nederland worden jaarlijks 62.000 kinderen voor de eerste keer slachtoffer van seksueel geweld. Op de Beeck vertelde op televisie dat zij als kind door haar vader is misbruikt. Dat gesprek over een door taboe en schaamte omgegeven onderwerp was voor tv-begrippen erg lang, gedurfd, en inhoudelijk. De receptie van haar laatste boek werd niet enkel gereduceerd tot dit moment, zoals in veel media gebruikelijk is —complexe zaken tot oneliners terugbrengen — de reductie was nog veel sterker: de vraag was of Op de Beeck haar misbruik niet had verzonnen.
<q class="pull-left">Ze helpen mee de cultuur van seksueel geweld tegen vrouwen in stand te houden door je uitspreken tegen deze cultuur te ridiculiseren.</q>Deze terugbrenging is niet alleen kortzichtig, naïef en dom. Het is bovendien schadelijk. Ze helpen mee de cultuur van seksueel geweld tegen vrouwen in stand te houden door je uitspreken tegen deze cultuur te ridiculiseren. Ik focus even op drie “progressieve” stemmen: <a href="https://www.volkskrant.nl/opinie/of-griet-op-de-beeck-zo-werkelijk-verlichting-vindt-is-maar-de-vraag~a4518591/" target="_blank">Max Pam in de Volkskrant</a>, <a href="https://www.groene.nl/artikel/mooiste-daad-voor-griet" target="_blank">Elsbeth Etty in De Groene Amsterdammer </a>en <a style="font-size: 1.25rem;" href="https://www.vn.nl/jamal-column-opdebeeck/">Jamal Ouariachi hier, in Vrij Nederland</a>, drie journalisten die meewerken aan de normalisering van seksueel geweld (zelfs als ze, zoals in het geval van Ouariachi, dat niet eens door lijken te hebben).
Pam begon zijn wekelijkse column ‘Beweringen &amp; Bewijzen’ met een typisch zet, opgeschreven vanuit een mannelijk soort autoriteit. “Op zichzelf was het een indrukwekkend gesprek met Griet Op de Beeck, maandag bij De Wereld Draait Door. Griet Op de Beeck is een meeslepende spreker, die ons moeiteloos meevoert van de ene naar de andere emotie.” Al deze trucjes: de context van gesprek “doorzien” (“op zichzelf…”); een (wit, mannelijk!) “wij” creëren; dat dan “moeiteloos: door vrouwelijke “emotie” wordt meegevoerd. En Pam, die nu eens koelbloedig zal gaan kijken hoe het werkelijk zit. Wat blijkt? Twee therapeuten [sic, want: één] hebben Op de Beeck “er heilig van overtuigd dat haar vader haar heeft overtuigd […] omdat zij moeite had zijn hand vast te houden toen hij stierf.” De vrouw als goedgelovig gansje, dus.
Maar: Op de Beeck sprak op de eerste plaats niet over emotie, ze sprak over misbruik en de 107 (!) indicaties die ze daarvoor heeft, die Pam allemaal weet te weerleggen met één boek, geschreven door twee mannen die dat in 1996 deden om ‘het tij’ van vrouwen met verzonnen herinneringen ‘te keren’.
<h3><q class="pull-left">Een op de tien meisjes wordt ongewild betast, een op de twintig wordt verkracht. Dat zijn nogal wat bewijzen voor beweringen dat mannen zich dagelijks als seksuele roofdieren gedragen.</q>Cijfers en herinneringen</h3>
Dit zijn de cijfers: in Nederland worden elk jaar naar schatting 62.000 (!) kinderen voor de eerste keer slachtoffer van seksueel geweld, bij meisjes komt het vaker voor: 41 procent van hen krijgt er mee te maken (een op de drie, dus), bij jongens is het percentage 23 procent. Een op de tien meisjes wordt ongewild betast, een op de twintig verkracht. Vanwege de gesloten gezinscultuur is het lastig cijfers over incest te achterhalen, maar een onderzoek stelt dat zeven procent (!) van de vrouwen te maken heeft met ongewenste intimiteit van familieleden. Bijna alle incestplegers horen tot het mannelijk geslacht, het zijn vaak ooms en broers, vaders en stiefvaders. Vaders gaan het verst in hun handelingen. Nederland heeft het hoogste aantal meldingen van kinderporno in Europa. Dat zijn nogal wat bewijzen voor beweringen dat mannen zich dagelijks als seksuele roofdieren gedragen.
Dan, de herinneringen: het is duidelijk dat Pam niet weet waar hij het over heeft. Herinneringen worden veel minder vaak “gemaakt” dan hij voorstelt: ze worden vergeten en vervormd, zeker, maar ze zijn bij incestzaken veel minder vaak “onwerkelijk” dan niet. Amerikaans onderzoek uit 2002 heeft het over vijfentwintig procent van de gevallen. Je bent als publicist niet verplicht iemand het voordeel van de twijfel te gunnen, wel mag worden verwacht dat je de cijfers kent, of een column met de titel “Beweringen en Bewijzen” op zijn minst grondig onderbouwt, zoals Op de Beeck met haar therapeuten deed.
Met de titel van zijn column, ‘Of Griet Op de Beeck zo werkelijk verlichting vindt, is maar de vraag’ impliceert Pam de scheidsrechter van verlichting te kunnen zijn. Griet op de Beeck is een intelligente, succesvolle, openhartige, (zelf)reflecterende en dappere vrouw. Het is om moedeloos van te worden dat haar verhaal wordt gereduceerd tot het wel of niet bestaan van verdrongen herinneringen. Maar Pam schrijft vanuit het idee dat een vrouw geen recht van spreken heeft en niet mag beschrijven wat er in de wereld gebeurt: “Zelf heeft zij daar geen directe herinnering aan, maar het is haar geopenbaard na intensieve gesprekken met twee therapeuten. Die hebben haar omzichtig geleid naar de conclusie dat het incest moet zijn geweest, waardoor haar leven zo onzegbaar zwaar was.” Onzegbaar nu dus juist niet: Op de Beeck spreekt zich uit over haar slachtofferschap, over daders, en over de omwenteling—ten goede!—in haar leven.
<q class="pull-left">De status quo is een bedreiging voor vrouwen.</q>Wel heeft Pam ten minste nog het fatsoen Op de Beecks leven en haar boek gescheiden te houden. Elsbeth Etty gaat in haar bespreking ‘Mooiste daad voor Griet’ nog een stap verder: zij zegt met een voorspelbare, uitgekauwde boze afrekening met De Wereld Draait Door dat Op de Beeck gestreeld wordt door de aandacht van de media voor haar misbruik, dat dit het mooiste is wat haar kan overkomen (ze citeert dan een zin uit Op de Beecks boek). Vervolgens vraagt zich af of “we echt willen weten” of Griet Op de Beeck is misbruikt door haar vader? Ja, dat willen “we”—want op misbruik en incest rust nog steeds een taboe. Maar tot die conclusie komt Etty niet. De vraag is ook niet of Op de Beecks herinneringen “tevoorschijn zijn getoverd”. Interessanter, schrijft Etty, is de vraag waarom Op de Beeck haar verdrongen herinneringen zo nodig aan de grote klok moest hangen.
<h3>Status quo</h3>
Op het gevaar af mezelf te herhalen: Omdat, Etty, de status quo een bedreiging voor vrouwen is. Vroegkinderlijk misbruik is een bijzonder ingewikkeld onderwerp. Dissociatie, verdringing, (liegen uit) schaamte: het komt daar allemaal bij kijken. De openheid van Op de Beeck is niet alleen bewonderenswaardig (ook omdat ze veel te verliezen heeft), het is ook een verzet tegen al het geweld dat mannen dagelijks plegen tegen vrouwen, ook als dat geweld niet direct seksueel van aard is. De enige die dát snapte, was VN-columnist Jamal Ouariachi, maar niet door empathie of logisch denken. Ouariachi heeft zelf een dochter van zes maanden oud en hij besefte dat hij haar geen “onaangename jeugd” wilde bezorgen, ongeacht of deze onaangename jeugd verzonnen was of niet. Ook Ouariachi twijfelde dus aan de objectieve waarheid van Op De Beecks verhaal, maar de subjectieve waarheid – dat zij haar jeugd zo beleefd had – was voor hem wél reden om naar Op de Beeck te luisteren. Niet dus, omdat hij Op de Beeck geloofde, maar omdat hij meende dat elke dochter die vindt dat haar vader een slechte vader is onze sympathie verdient. Allicht, maar dit is echt iets anders: dit gaat over seksueel misbruik. Het is teleurstellend dat Ouariachi dát niet benoemt.
Etty, Pam, Ouariachi, het zijn variaties van hetzelfde themaatje: de normalisering van seksueel geweld van mannen tegen vrouwen, door Op de Beecks verhaal te betwijfelen, te relativeren, haar optreden (en boek) “buiten” de literatuur te plaatsen—door het als “commercieel” te bestempelen, of over andere “vernietigende recensies” te spreken (zoals Etty deed, maar vervolgens de goede recensies niet te noemen, waardoor een behoorlijk onevenwichtig beeld ontstaat). Denken Pam, Etty, Ouariachi en co. nu echt dat iemand met een publiek profiel als Op de Beeck naar buiten komt als ze niet een vloot van aan zekerheid grenzende indicaties heeft?
Die variëren bij survivors van heftige emotionele reacties op de omgeving en onduidelijke fysieke klachten, tot problemen met het zelfbeeld en in de relaties met anderen, van onverklaarbare gevoelens en aandoeningen als anorexia en zelfmutilatie tot gesprekken over en reflectie op het psychologisch profiel van de ouders, de sfeer in het gezin, tot het bekijken van kinderfoto’s (dit alles uiteraard besproken met een therapeut). Op de Beeck vermeldde in haar gesprek met Matthijs van Nieuwkerk zelfs dat het misbruik ook bij haar oudere zus plaatsvond (die vervolgens door de familie werd uitgesloten). Ze is dus de tweede—niet de eerste—die deze uitspraken doet. Met dit verschil: zij gebruikt haar bekendheid om het onderwerp hoger op de agenda te krijgen, om daders en slachtoffers te definiëren en het gesprek op een hoger niveau te tillen. Alleen niet in de kolommen van Pam, Etty en Ouariachi, inderdaad. Omdat ze allemaal onderdeel zijn van het patriarchaat – en de status quo in stand houden.
<q class="pull-left">De indicaties variëren bij survivors van heftige emotionele reacties op de omgeving en onduidelijke fysieke klachten, tot problemen met het zelfbeeld en in de relaties met anderen.</q>Tot slot: toen Nico Dijkshoorn, toch een veel minder goed ontvangen en verkopende schrijver, enkele jaren terug een autobiografisch boek schreef over de mentale mishandeling door zijn vader, verscheen er niet één stuk van Pam et al dat het “verhaal” van Dijkshoorn in twijfel trok—de vraag was alleen: kon Dijkshoorn het naar zijn familie toe wel maken dit op te schrijven? De implicatie: Dijkshoorns woord was sowieso waar. Bij Griet op de Beeck wordt nog maar eens duidelijk hoe seksistisch en repressief de Nederlandse cultuur is. Vrouwen? Die bepalen niet zelf wat waar is en wat niet, dat doen wij—de mensen met een mannelijke blik—wel. En die mensen wíllen dat dit niet waar is.
Ik weet ook: tegenover deze columns, essays en besprekingen zullen de talrijke reacties van vrouwen (en wat mannen) staan die voor openheid zijn, slachtoffers die zich gesteund en gezien en dus gesterkt voelen, die wellicht zelfs stappen zetten om tot verwerking over te gaan. Die stappen zetten zij dan dankzij Griet op de Beeck, en niet dankzij Max Pam, Elsbeth Etty en Jamal Ouariachi, of andere leden van de progressieve, verlichte elite. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.
<div class="info-box-red-border">
<ul>
<li>Na zijn column over Griet op de Beeck schreef Jamal Ouariachi ook deze week weer over seksueel geweld, ditmaal naar aanleiding van #MeToo: <a href="https://www.vn.nl/jamal-metoo-ihave-discussie/">&#8216;De discussie over #MeToo en #IHave raakt door absurdisme ondergesneeuwd&#8217; </a></li>
<li>Cecile Landman deelde haar aangrijpende verhaal over de seksuele agressie van mannen aan VN: <a href="https://www.vn.nl/metoo-aanklacht-verdween-als-verkrachter-politieman-is/" target="_blank">&#8216;#MeToo De aanklacht die verdween: als je verkrachter een politieman is&#8217; </a></li>
</ul>
</div>

De status quo is een bedreiging voor vrouwen