Anti-trumpprotesten in de VS

<p>In alle vroegte tikt gepensioneerd muzikant en ICT’er Al Alessi (76) routineus zijn dagelijkse mail aan zijn mede-demonstranten.</p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 559, augustus 2026</strong></h5>
<p class="p1">‘Goedemorgen! Tikkeltje fris vandaag, maar dat kunnen we wel gebruiken. Het wordt een drukke week: vrijdag sluiten we ons aan bij het protest in Chester, zaterdag is het benefiet pastadiner voor de Democratische Partij, maandag praat een journalist van <em>Mother Jones</em> ons bij over de kieswetten en de komende verkiezingen. <em>We live in the best of times, and the worst of times.</em> Tot snel!’</p>
</div>
<p>Het weerbericht staat steevast vooraan; de weergoden in Vermont zijn meedogenloos. Vaak volgt een grap, andere keren een nieuwsbericht of de actiepunten. Tot slot altijd een vrolijke groet: <em>Hope to see you there!</em></p>
<p>Wie kan, meldt zich om klokslag twaalf uur in Tribou Park, een smalle driehoekige strook groen langs een drukke doorgangsweg in het dorp. Gewapend met vlaggen en protestborden maakt de groep daar een uur lang haar onvrede met de huidige regering aan de wereld kenbaar.</p>
<p><em> ‘We are getting screwed’</em> staat op het stuk karton om de hals van kunstenaar Kitty O’Hara (‘oud’), die min of meer met pensioen is. De verwrongen schroef op het bord is een eigen ontwerp. ‘Zo maak ik van ellende iets creatiefs’, zegt ze.</p>
<blockquote><p>Het aantal anti-Trumpprotesten is in de tweede termijn met 133 procent toegenomen</p></blockquote>
<p>Net als Alessi is O’Hara een van de oudgedienden in de groep. Ze zwaait naar de passerende auto’s. ‘Dankjewel’ – roept ze naar de terugzwaaiende handen uit de open ramen. Vrachtwagens vol goederen en pick-up trucks van bouw-, tuin- en onderhoudsbedrijven bulderen langs, <em>out-of-staters</em> passeren op weg naar familie of werk en ook toeristen komen graag in dit deel van de staat. De meeste mensen zwaaien, maar af en toe zit er een dikke middelvinger tussen of een scheldpartij: ‘Idioten, losers!’ TOOOOEEEEEET – buldert een vrachtwagen in het voorbijgaan.</p>
<p>‘Dat was een boze claxon’, legt O’Hara uit. ‘We willen kleine, elegante toeters, die zijn ons goedgezind.’ In de zomer wil er ook weleens iemand z’n broek naar beneden trekken, vertelt ze: ‘Het zijn altijd lelijke billen, ik ben blij als dat seizoen weer voorbij is.’</p>
<figure id="attachment_1087252" aria-describedby="caption-attachment-1087252" style="width: 1280px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-image_1280 wp-image-1087252" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Linda-Machalaba-credit-laila-frank-1280x1707.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Linda-Machalaba-credit-laila-frank-640x853.jpg 640w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Linda-Machalaba-credit-laila-frank-1280x1707.jpg 1280w" alt="" width="1280" height="1707" /><figcaption id="caption-attachment-1087252" class="wp-caption-text">Linda Machalaba.</figcaption></figure>
<h5>Groeiend Protest</h5>
<p>‘Hoe lokaal en klein het protest in Woodstock ook is, het past in een bredere trend’, zegt hoogleraar politicologie Jeremy Pressman, medeoprichter van het Crowd Counting Consortium. Dat is een samenwerkingsverband tussen Harvard en de Universiteit van Connecticut en houdt het aantal vreedzame protesten in de VS bij sinds de Women’s March in 2017, een van de grootste demonstraties ooit gehouden in de VS. Pressman en zijn collega’s telden 10.700 anti-Trump demonstraties in het eerste jaar van zijn tweede termijn.</p>
<p>‘We missen wel een deel, want lang niet alle protesten zijn gedocumenteerd’, zegt Pressman. Desondanks is het een toename van 133 procent vergeleken met diezelfde periode in zijn eerste termijn. ‘Wat opvalt is dat er significant meer mensen demonstreren dan in de eerste termijn, dat ze het vaker dan één keer doen en dat de protesten geografisch meer verspreid zijn dan in Trumps eerste termijn’, zegt Pressman. ‘We zien nu ook twee keer zoveel demonstraties op plekken waar Trump won, vergeleken met zijn eerste termijn.’</p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 44, 22 maart 2025</strong></h5>
<p>Wauw, bijna 25 man vandaag! Met toeters! Fantastisch, wat een dag. Te gek om vandaag met zulke fijne mensen door te brengen. Wat een voorrecht!</p>
</div>
<p>In 2017 gebeurde dat in twee van de tien Trump-provincies, nu is dat in vier van de tien. ‘Het aantal deelnemers daar is ook toegenomen’, zegt Pressman, ‘van veertig naar vijfenzestig per tienduizend inwoners.’ Het verzet is dus breder, groter en dringt door op plekken die in de eerste termijn onaantastbaar leken.’</p>
<p>‘De pieken zijn ook hoger dan in de eerste termijn van Trump’, voegt Pressman daaraan toe. De <em>Women’s March</em> in 2017 staat nog altijd in de boeken als de anti-Trumpdemonstratie met de meeste deelnemers. Maar de <em>No Kings</em>-demonstratie in juni 2025 volgt snel daarna en er werd op drie keer zo veel locaties gedemonstreerd. Dat werd ook opgemerkt in Tribou Park. Alessi: ‘Er stonden toen wel vijfhonderd mensen in ons parkje, zelfs uit omliggende staten sloten mensen zich aan! Ik kan het nog steeds niet geloven.’</p>
<figure id="attachment_1087251" aria-describedby="caption-attachment-1087251" style="width: 640px" class="wp-caption alignnone"><img decoding="async" class="size-image_640 wp-image-1087251" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Al-Alessi-640x1164.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Al-Alessi-640x1164.jpg 640w" alt="" width="640" height="1164" /><figcaption id="caption-attachment-1087251" class="wp-caption-text">Al Alessi.</figcaption></figure>
<h5></h5>
<h5>Boos</h5>
<p>Het Tribou Park-protest begon met één verlegen en woedende gepensioneerde docent. ‘Ik was zo boos over de afbraak van ontwikkelingshulporganisatie USAID dat ik er niet van kon slapen’, zegt Linda Machalaba (75). ‘Meestal doe ik mijn mond niet open. Ik ben hartstikke introvert, maar dit is ook mijn land en ik weiger te accepteren dat het wordt afgebroken.’</p>
<p>Dus stond ze zonder plan, maar met een protestbord, moederziel alleen op een koude vrijdagmiddag in februari 2025 langs de kant van de weg in Tribou Park. ‘Het voelde goed om iets te doen, al wist ik niet of het zin had. Dus stond ik er de volgende dag weer.’ Al Alessi, die haar die dag in het voorbijgaan zag, sloot zich een week later aan met een Oekraïense vlag over zijn schouder, gemotiveerd door het beruchte Oval Office-overleg tussen Zelensky, Trump en JD Vance. ‘Wreed en inhumaan’, noemt hij die ontmoeting. Zijn kleine daad van verzet en de gesprekken die dat opleverde met passanten voelden als tegengif. ‘We hadden de perfecte locatie, maar te weinig mensen. ‘<em>Let’s get organized</em>’, zei ik.’ Een dag later stuurde hij zijn eerste mail.</p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 86, 06 mei 2025</strong></h5>
<p class="p1">We wisten dat het nat zou worden deze week, en voilà. Tikkeltje warmer gelukkig en zon op zondag! Vergeet niet dat er tegenover elk afschuwelijk bericht van dit regime méér verhalen en beelden zijn van verzet. Tot gauw!</p>
</div>
<h5>Zeshonderd dagen</h5>
<p>In zeshonderd dagen groeide de club uit van twee bewoners die besloten dat het genoeg was tot een mailbestand van tweehonderd gelegenheidsdemonstranten en sympathisanten. Het protest krijgt aandacht van lokale media en met de groeiende bekendheid en de tussentijdse verkiezingen in aantocht, lopen politici met ambities de deur in Tribou Park plat voor een handdruk, een foto en een steunbetuiging.</p>
<p>Het protest wordt gekoesterd en vervloekt. Bij mooi weer staat de eenzame tegendemonstrant met zijn MAGA-vlag zwijgend aan de overkant van de straat. Dat is ook de dag dat een hoogbejaard echtpaar trouw zelfgemaakte koekjes langsbrengt. Op koude dagen brengt bakker April Pauly (47) dozen maple-donuts en warme koffie. ‘Met twee kleine kinderen en een eigen zaak heb ik geen tijd om mee te doen, maar ik ben elke keer blij en dankbaar als ik hen zie. Hen voeden is mijn vorm van activisme’, zegt ze.</p>
<blockquote><p>Een half uur lang debatteert het clubje gedisciplineerd over de boodschappen die ze willen overbrengen</p></blockquote>
<p>De groei bracht ook noodzaak tot overleg. Sinds dit voorjaar vergadert de harde kern eens per week om de planning door te nemen en de boel strak te trekken.</p>
<p>Het is een klein clubje dat op een maandagavond begin september bijeenkomt. De nieuwe slogans voor de borden worden besproken. ‘Wat vinden jullie van ‘eerlijke vertegenwoordiging’?’ vraagt Alessi. ‘Niet duidelijk genoeg’, zegt O’Hara. ‘Eerlijke verkiezingen’, dat is meteen helder. En we moeten de verkiezingen onder de aandacht brengen: ga stemmen!’ Alessi: ‘Ik dacht ook aan de scheiding der machten?’ O’Hara: ‘Maak het concreet: scheiding kerk en staat.’ Een half uur lang debatteert het clubje gedisciplineerd over de boodschappen die ze willen overbrengen. ‘Soms vraag ik me af of het niet gewoon een zinloze vorm van bezigheidstherapie is’, zegt Alessi. ‘Ach, wat zou het, het is beter dan<em> doom scrollen.</em>’</p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 309, 12 december 2025</strong></h5>
<p>1. Onze aardige MAGA-postbode zei dat er morgen misschien een hele groep MAGA’s komt. Zou het een grapje zijn?</p>
<p>2. Leuk nieuws: ik werd gebeld door een dame uit Warren (stad in Vermont, red.) en ze komt morgen meedoen met een hele groep. Ze bedankte ons. DAT IS TOCH COOL!?</p>
</div>
<h5>impact</h5>
<p>Volgens hoogleraar Pressman is de organisatiegraad juist een van de drie indicatoren van de impact van dit soort protesten. Hoe meer middelen, netwerk, leden en steun een protest zoals dat in Woodstock vergaart, hoe groter de impact. ‘Dat betekent dat een protest meer mensen bereikt en overtuigt om daar tijd, geld en energie in te steken. Zonder dat protest was die energie waarschijnlijk verloren gegaan of gefragmenteerd geraakt.’</p>
<p>Een tweede graadmeter voor impact is politieke beïnvloeding. ‘Dat betekent dat protest zich vertaalt in stemgedrag, in beïnvloeding van het beleid of van de publieke opinie’, zegt Pressman. ‘De Tea Party is daar een goed voorbeeld van; bij de tussentijdse verkiezingen in 2010 zag je in het stemhokje significante aandacht voor Tea Party-kandidaten. Dat geldt ook voor de Black Lives Matter-protesten na de moord op George Floyd.’ Hij refereert aan onderzoek naar vergelijkbare plaatsen in de VS met en zonder Black Lives Matter-protesten. Pressman: ‘Op de plekken waar werd gedemonstreerd, won Biden met een aantoonbare marge.’</p>
<p>Dat is precies waar Beth Harts (68) op hoopt. Net als Alessi en O’Hara is ze een van de oudgedienden. Op zaterdagen fungeert ze als dj en is ze de vrolijke noot van dienst. ‘Ik groeide op in een conservatief gezin in de tijd van de grote anti-oorlogsprotesten en de burgerrechtenbeweging. Die protesten op straat maakten grote indruk op mij, ik voelde dat het betekenisvol was, al kon ik mijn kleine vingers er niet precies op leggen’, zegt ze.</p>
<div class="gallery gallery-columns-2 clearfix gallery-size-"><div class="gallery-inner clearfix"><div class="gallery__expand pulse"><div class="gallery__plus"></div></div><figure class="gallery-item js-resize-square-image" data-slide="0"><div class="gallery-icon"><a href="javascript:void(0);"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/credit-courtney-Hollingsworth_-1280x960.jpg" class="attachment-image_1280 size-" alt="" width="1280" height="960"></a></div><figcaption class="wp-caption-text gallery-caption text-center">Foto's: Courtney Hollingsworth, Jennifer Tobin Haydock</figcaption></figure><figure class="gallery-item js-resize-square-image" data-slide="1"><div class="gallery-icon"><a href="javascript:void(0);"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/mag-deze-er-in-ik-vind-het-zo-een-mooi-beeld-Winterprotest-credits-Jennifer-Tobin-Haydock-kopie-1280x1707.jpg" class="attachment-image_1280 size-" alt="" width="1280" height="1707"></a></div><figcaption class="wp-caption-text gallery-caption text-center">Foto's: Courtney Hollingsworth, Jennifer Tobin Haydock</figcaption></figure><figure class="gallery-item js-resize-square-image" data-slide="2"><div class="gallery-icon"><a href="javascript:void(0);"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/Kitty-O-Hara-1280x1707.jpg" class="attachment-image_1280 size-" alt="" width="1280" height="1707"></a></div><figcaption class="wp-caption-text gallery-caption text-center">Foto's: Courtney Hollingsworth, Jennifer Tobin Haydock</figcaption></figure></div></div>
<p>Harts ziet het protest als een vorm van publieksvoorlichting: ‘We houden de kritiek levend. Ik hoop dat we een zaadje planten bij mensen die voorbijrijden.’ Ze put voorzichtige hoop uit de handbewegingen van passanten in vrachtwagens en pick-uptrucks. ‘Een jaar geleden gaven die een middelvinger, nu krijgen we steeds meer duimen.’ Trots vertelt ze over de kinderen in een gezin in een van de naburige dorpen die het ‘protestspel’ hebben bedacht. ‘Een van hen speelt chauffeur, de ander is een van ons met een bord in de handen. Dat maakt het allemaal de moeite waard’, zegt Harts.</p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 311, 25 december 2025 </strong></h5>
<p>Zalig kerstfeest! Wat een leuke groep gisteren; 10-12 man én een parlementslid uit Wimbledon, VK! Hij zag eruit alsof hij zo uit een Monty Python-film kwam. Veel gelachen! En er was advocaat. Lekker!</p>
</div>
<h5>midterms</h5>
<p>Met de tussentijdse verkiezingen voor de deur hoopt de club iets bij te dragen aan een Democratische overwinning. De ambitie is bescheiden. ‘We zijn maar een klein clubje op een vaste stek’, zegt Alessi. ‘We brengen de verkiezingen onder de aandacht met ‘Ga stemmen’-borden.’ Een van de Tribou Parkers houdt mensen via de mailinglijst op de hoogte van aan de verkiezingen gerelateerde activiteiten; langs de deuren gaan, kaarten schrijven aan stemmers, de deadline voor kiezersregistratie. Wie wil, kan aanhaken, aan informatie geen gebrek in deze club. Zelf gaat Alessi langs de deuren in New Hampshire, een uur rijden van Vermont. ‘Daar is de race echt spannend. In Vermont wint de Democraat wel.’</p>
<p>Ondanks zijn goedgeluimde mails valt het politieke klimaat in Amerika Alessi zwaar. ‘Het land waarin ik opgroeide, bestaat niet meer. Voor het eerst schaam ik me om Amerikaan te zijn.’</p>
<p>Dat sentiment wordt breed gedeeld onder de Tribou Parkers. Maar het dagelijks protest lijkt ook het medicijn. ‘De donkere wolk die ik voel als ik achter mijn computer zit, trekt vanzelf weg als ik hier sta’, zegt Alessi. Harts: ‘Vóór mijn eerste koffie heb ik al drie dingen gelezen waar ik woest over ben. Ik voel me altijd beter als ik hier geweest ben. Dit is gratis therapie.’ Ook O’Hara put hoop uit het dagelijkse uurtje verzet. Zij formuleert de dynamiek van het samenzijn iets onderkoelder: ‘<em>I guess mysery loves company.’</em></p>
<div class="info-box">
<h5><strong>Dag 576, 6 september 2026</strong></h5>
<p class="p1">Wolken met wat zon na de regen van vannacht en een graad of 19. Linda en Wendy doen morgen in onze wekelijkse Zoomvergadering verslag van de campagnetraining in Chester, dus sluit vooral aan! Ik vier de verjaardag van mijn kleindochter, dus ben er vandaag niet. Het is vroeg, ik houd het simpel vandaag, tot morgen!</p>
</div>
<h5>wanhoop</h5>
<p>Het is typerend voor de sfeer en de gesprekken in Tribou Park: optimisme met een zweem van wanhoop, een gevoel van gemeenschap vermengd met het gevoel verloren te zijn. Volgens hoogleraar Pressman is emotionele betrokkenheid een derde graadmeter voor de impact van dit soort protesten: ‘Die emoties van wanhoop of machteloosheid worden omgezet in een gevoel van verbondenheid en hoop door te demonstreren. De Tribou Parkers maken endorfines aan, sluiten vriendschap en bouwen samen een omgeving waarin ze wél invloed kunnen uitoefenen.’</p>
<p>Bovendien draagt demonstreren bij aan identiteitsvorming. ‘Het laat mensen zien dat ze niet alleen staan in hun waarden en hun beleving. Het werkt bevestigend om te zien dat er anderen zijn die opstaan voor iets wat zij belangrijk vinden. Ook dat is impact’, zegt Pressman. Alessi herkent dat sentiment in de reacties van toeristen uit Trump-staten. ‘Soms komen ze zelfs mee demonstreren omdat ze thuis worden weggehoond.’ Protesttoerisme noemt Alessi dat. Hij grinnikt als hij vertelt over de Harley Davidson die laatst voorbijreed. ‘De man aan het stuur stak zijn middelvinger op, de vrouw achterop stak stiekem haar duim op, gevolgd door een zwijgvinger voor haar mond.’</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-image_1280 wp-image-1087256" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/credit-laila-frank-No-King-bord-USA-1280x1707.jpg" srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/credit-laila-frank-No-King-bord-USA-640x853.jpg 640w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2026/09/credit-laila-frank-No-King-bord-USA-1280x1707.jpg 1280w" alt="" width="1280" height="1707" /></p>
<p>Met de tussentijdse verkiezingen in aantocht neemt de spanning in Tribou Park toe. Trump staat er slecht voor en de Democraten lijken op koers om in elk geval het Huis van Afgevaardigden terug te winnen. Voor Alessi biedt dat maar beperkte geruststelling: ‘Het is het verschil tussen geen enkele rem en een hele kleine rem op de president.’</p>
<p>Alessi’s horizon reikt veel verder: ‘Ik zal mijn leven lang moeten vechten om een gezonde democratie terug te krijgen en ik denk niet dat ik dat nog meemaak.’ Wie zwart-wit denkt, ziet in het gebrek aan direct resultaat het falen van de protestbeweging, volgens hoogleraar Pressman. ‘Maar de geschiedenis leert dat verandering tijd kost. Impact meet je niet alleen in het gewenste eindresultaat, maar net zo goed in kleine stappen en dagelijkse overwinningen.’</p>
<a data-ga-category="embedded-article" data-ga-action="clicked" data-ga-label="" href="https://www.vn.nl/product/vrij-nederland-oktober-2026/" class="article-embed article-embed--left article-embed--new"><span class="article-embed__image" style="background-image:url(https://www.vn.nl/wp-content/uploads/fly-images/1087457/COVER-VN-staand-oktober-7-520x520-cc.png);"></span><span class="article-embed__content"><span class="article-embed__read-more">Bestel 'm hier</span><span class="article-embed__title">Dit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘boycot met ons mee’! Heb jij hem al in huis?</span><span class="article-embed__date">1 oktober 2026</span></span></a>
<h5>Houdbaarheidsdatum</h5>
<p>Aan de Tribou Parkers zal het niet liggen. O’Hara is ervan overtuigd dat ook Trump een houdbaarheidsdatum heeft. ‘Ik hoop dat wat er na hem komt rechtvaardiger is en dat wij met ons protest daar een bijdrage aan hebben geleverd.’</p>
<p>Oud-docent Machalaba weet dat de verandering waar ze zo naar snakt niet snel zal komen. ‘Als het moet, sta ik hier nóg minstens twee februari’s’, zegt ze. Toet! Toet! Toet-toet-toet!, klinkt uit een gezinsauto. ‘Weg met Trump, jullie zijn geweldig’, wordt er vanachter het stuur geroepen. ‘Dankjewel!’ Machalaba zwaait terug. Dan slaat de klok één uur. De vlaggen worden opgerold, de borden opgestapeld. O’Hara zet de rituele afsluiter in: ‘<em>Show me what democracy looks like!’</em> In koor weerklinkt de strijdkreet:<em> ‘This is what democracy looks like!’ </em></p>
<div class="info-box">
<h5>Over de auteur</h5>
<p>Journalist Laila Frank (1979) volgt voor Vrij Nederland de politiek in de Verenigde Staten. Dit verhaal is onderdeel van een serie over lokaal verzet tegen antidemocratische krachten.</p>
</div>
