Wie niet gewend is het nawoord in een boek als eerste te lezen zal in de biografie over Arthur van Schendel (1874-1946) verrast worden door daar te lezen dat de biograaf Rob Groenewegen het leven van Van Schendel centraal heeft gesteld. Over het werk van Van Schendel, dat toch een meer dan integraal deel is van dat leven, zou sinds zijn dood in 1946 ‘te uitputtend’ zijn geschreven. Het zou te veel worden om in deze biografie zijn romans en verhalen nog eens van een nieuwe analyse te voorzien.