Na verse herinneringen aan de nodige romans waarin zoons (vaak wat laat) op zoek zijn naar hun vader, valt het op dat in Ganzentijd van Mirjam van Hengel meteen sprake is van een rimpelloos contact met haar vader. Er zit niets tussen hen in, geen reserve, geen angst, geen verwijt, geen oud zeer. Niets, alleen maar genegenheid. Wanneer ze haar vader aan de telefoon heeft hoort ze meteen ‘zijn zachtaardige stem’. En in die stem klinkt meteen ‘die altijd hoorbare ondertoon van vergenoegdheid omdat we elkaar spreken’.