Op consult bij de Mensendokter: ‘Ik dacht dat we seksloos gelukkig waren’

Een kennis, die we Davide zullen noemen, benaderde de Mensendokter met de vraag: ‘Heb je dertig minuten voor me?’

De Mensendokter antwoordde: ‘Wel meer dan dat.’

Ze ontmoetten elkaar in een bar in de Upper East Side. Nadat de drank was besteld, een glas wijn en een Italiaans aperitief, begon Davide te vertellen: ‘Mijn vriendin en ik zijn vanaf 2005 samen, onze zoon is nu 9. Ik heb altijd geweten dat zij niet de vrouw van mijn leven is, maar wie is dat wel? Sinds zes jaar hebben we geen seks meer. Ja, we hebben nog een keer seks gehad, maar na afloop zei ze: “Dit was zo slecht, laten we dit nooit meer doen.” En ik kon haar alleen maar gelijk geven.’

‘Wat was er zo slecht aan?’ vroeg de Mensendokter.
‘Het volledige gebrek aan hartstocht. Ik vond dat ze niet lekker rook. Maar ook zonder seks hadden we een goed leven. Tot ze een week of zes geleden bij de lunch vertelde dat ze met iemand naar bed was geweest. Ik had dit niet zien aankomen. Ik dacht dat we seksloos gelukkig waren.’

‘Een begrijpelijke gedachte,’ zei de Mensendokter.
‘Ze was weggeweest met een gemeenschappelijke vriend, Hans, een Duitser. Ze had hem gesmeekt: “Neuk mij.” Hij had het gedaan, hoewel hij het moeilijk vond omdat ik zijn vriend ben. Ik werd boos toen ik dit hoorde, maar mijn vriendin zei: “Davide, je mag blij zijn dat ik met Hans naar bed ben geweest, je mag God op je blote knietjes danken dat hij het is, want ik zal jou nooit voor Hans verlaten.”’

‘Ze heeft gelijk,’ zei de Mensendokter en bestelde nog een glas wijn.
‘Ik ben nog niet klaar,’ zei Davide, ‘ze hebben het zonder condoom gedaan. En dit detail laat me niet los. Alsof mijn vriend in mijn gezicht heeft geplast. Het beeld achtervolgt me. Het is nu zes weken geleden.’

‘Dat is toch duidelijk,’ zei de Mensendokter. ‘Verdrongen homoseksualiteit. Je bent boos op Hans, omdat hij in plaats van jou je vriendin heeft geneukt.’

‘Sinds ze dreigde met de open relatie ben ik mijn zoon vergeten.’

‘Dat denk ik ook,’ zei Davide. ‘Het verhaal is nog niet klaar. Sinds ze met Hans is geweest, hebben mijn vriendin en ik weer seks, en wat voor seks. Maar voor haar is het niet meer genoeg. Mijn vriendin heeft gezegd dat ze een open relatie wil. Ik heb geantwoord: “Dat kan ik niet.” Waarop zij zei: “Als je geen open relatie wilt, moet je me elke dag een liefdesbrief schrijven voor die zes jaar dat je me verwaarloosd hebt.” En nu schrijf ik haar elke dag een brief. Soms waarschuwt ze me: “Waar blijft de brief? Je weet wat er gebeurt als er geen liefdesbrief komt.”’

‘Je leeft in een Russische roman uit de negentiende eeuw,’ zei de Mensendokter.

‘Weet je,’ zei Davide, ‘we hebben lang geleefd als twee kinderen, ook al hadden we zelf een kind. Nu wil ze een man. Ze zegt tegen me: “Verdien geld, een echte man verdient geld.” En ik ben niet gek: die liefdesbrieven die ik schrijf, die zijn niet slecht. Maar het allerergste heb ik je nog niet verteld. Sinds ze dreigde met de open relatie ben ik mijn zoon vergeten. Het was alsof hij niet meer bestond. Helemaal vergeten.’

Hij schudde zijn hoofd en stond op. ‘Het kind Davide is dood,’ zei Davide, ‘ik weet niet of de man Davide zo interessant is. En overal waar ik ga zie ik die Duitser zonder condoom.’
Davide verliet de bar. Een oud verdriet begon ook aan de Mensendokter te knagen.

Advies: blijf liefdesbrieven schrijven, er zit niets anders op.