De paniek over ‘woke’ zegt vaak minder over de werkelijkheid. Wie goed kijkt, ziet vooral hoe hardnekkig de behoefte blijft om mensen te rangschikken, schrijft Nicolaas Veul.

In Hongarije werd een cultuuroorlog gestart zonder doel, maar als middel om macht te grijpen, schrijft Nicolaas Veul.

Nicolaas Veul gaat op bezoek bij de denktank van Orban, en moet aanhoren dat homoseksualiteit het begin is van moreel verval van de samenleving. Gevaarlijk gedachtegoed met groeiende invloed.

In Hongarije is lhbtqia-discriminatie gekristalliseerd in een homopropagandawet. Boven alles is dat een wapen van de Orbán, ziet Nicolaas Veul.

Lhbtqia’ers vormen in Hongarije een bedreiging voor het gezin, en dat is het wapen van de autocraat, schrijft Nicolaas Veul in zijn column.

Het uitmaken met familieleden is taboe. Toch is het breken met zijn vader het beste wat Nicolaas Veul ooit voor zijn mentale gezondheid heeft gedaan.

Het is opvallend dat in het Westen juist minderheden de progressieve hoofdrol pakken op het wereldtoneel, schrijft Nicolaas Veul. Hoe kan het dat juist zij schitteren in de politiek?

Het gebruik van woorden als ‘kankerhomo’ zijn onlosmakelijk verbonden met systematische homofobie, schrijft Nicolaas Veul. Toch wordt het in Nederland niet altijd als discriminatie aangemerkt − zelfs niet door rechters.

Als homojongen hoorde Nicolaas Veul nooit bij de mannen, de guys, de bro’s. ‘Ik heb met eigen ogen gezien hoe verstikkend de kaders zijn.’

Het erkennen dat homofobie bestaat, gaat bij hetero’s vaak volgens een vast stramien, en is natuurlijk fijn, schrijft  Nicolaas Veul.  En toch heeft ie ook vaak zin om vreselijk hard te schreeuwen.

Als gay, een gay stel of een gay gezin ben je niet alleen bezig met uitzoeken waar de restaurants goedkoop en de stranden wit zijn, schrijft Nicolaas Veul. Je bent ook, en vooral, bezig met waar je veilig bent – en dat zijn steeds minder plaatsen.

Tot voor kort werden homo’s gezien als komische bijfiguur met ‘dat handje’ en ‘dat vrouwelijke loopje’, schrijft Nicolaas Veul. Nu wordt de queercommunity gezien als gevaarlijke zondebok.

Elkaar ontmoeten is wat het populisme in de kiem smoort, schrijft Nicolaas Veul. De verbinding in de maatschappij; de nieuwsgierigheid naar de ander, de welwillendheid om ondanks de verschillen met elkaar om tafel te zitten.

Wensouders met kinderwens gaan niet meer weg, sterker nog, het is een groeiende doelgroep, schrijft Nicolaas Veul. Maar zij en hun niet-wettelijke kinderen staan nu in de kou.

De kou van de wereldpolitiek sijpelt door in onze huiskamers, ziet Nicolaas Veul. We worden harder naar elkaar, en wantrouwiger. Het enige dat tegen die verharding kan helpen, is contact maken. Wezenlijk contact.

De bezuinigingen van staatssecretaris Karremans op de jeugdzorg zijn niet te rijmen met de realiteit, weet columnist Nicolaas Veul uit ervaring. ‘Het sociale cement is poreuzer, maar moet wel meer gaan dragen.’