Ik heb mijzelf altijd als links gezien. In de jaren negentig haalde ik mijn master in genderstudies – in een tijd dat die nog lekker activistisch ‘vrouwenstudies’ heetten, ik de enige man in de collegezaal was en termen als gender en LHBT nog lang niet waren doorgedrongen tot het publieke debat. Ik ben erdoor gevormd en die tijd heeft mij tot de mens gemaakt die ik nu ben.

Een van de dingen die mij het meest trokken aan die wereld, was wat we vandaag de dag ‘inclusiviteit’ noemen. Voor iedereen was er ruimte, juist de verhalen uit de marge stonden centraal.

In die dagen was ik niet zo met mijn Joods-zijn bezig, maar de constatering dat veel namen van de auteurs op onze academische boekenlijsten Joods waren, gaf mij een gevoel van trots. Het stoorde mij niet dat deze Joodse herkomst nooit als zodanig werd benoemd, er waren andere minderheden wier verhalen urgenter waren.

Dankzij activistische tegenbewegingen zoals Black Lives Matter is het idee van wit privilege...