Nieuws!
Je hoort de laatste tijd, en niet alleen rond het Wildersproces, vaak beweren dat de geloofwaardigheid van de rechterlijke macht in gevaar is. Rechters zouden te elitair zijn, te veel D66, te weinig openstaan voor kritiek.
Over de oplossing van dit probleem lopen de meningen uiteen. Moeten rechters zich terughoudender opstellen en minder interviews geven, of moeten ze juist meer &#8216;in de samenleving staan&#8217; en toenadering zoeken tot het gewone volk? Er wordt al gesproken over gekozen rechters, en de eerste artikelen over het Belgische jurysysteem zijn al verschenen. Maar zou het voor het ontzag van de burger voor de rechterlijke macht nou echt helpen om de rechters minder afstandelijk of zelfs menselijker te maken?
In de voetbalwereld heeft men daar al voor gekozen. Na de wedstrijd worden de scheidsrechters tegenwoordig door de pers geconfronteerd met hun eigen fouten, waarna ze voor een draaiende camera moeten uitleggen wat ze er zelf van vonden.
Dat is een enorme vergissing. Vroeger was de scheidsrechter een betrekkelijk anonieme figuur in een zwart pakje, een &#8216;dood object&#8217;, waarop weliswaar veel gescholden werd, maar die door zijn werkgever en de spelregels beschermd werd tegen kritiek van buitenaf. Maar nu zien wij de scheidsrechter, die net als een rechter toch al een baan heeft waarbij je vooral dingen fout kunt doen, na een slechte wedstrijd in beeld verschijnen als een zwetend, stamelend, schuldbewust hoopje ellende. Waar is dat goed voor? Het wekt medelijden op, maar is dat de manier om respect af te dwingen?
Afgelopen weekend maakte scheidsrechter Wegereef een grote fout tegen Ajax: hij stuurde iemand onterecht van het veld. Hij werd gelukkig niet gedwongen om er na de wedstrijd met de pers over te praten, maar de KNVB had dat wel graag gezien. En inmiddels is bekendgemaakt dat hij komend weekend geen belangrijke wedstrijd mag fluiten. Hij wordt dus openlijk gestraft voor zijn fout.
Maar waarom maakte hij die fout dan eigenlijk? Was hij partijdig? Nee, want dan was hij op staande voet ontslagen. Was hij incompetent? Nee, want ook dan zou hij geen eredivisie meer mogen fluiten. Onoplettend dan? Dat kan, maar is dat voor een scheidsrechter geen teken van incompetentie? Of was het gewoon een toevallig foutje dat iedereen had kunnen maken? Maar waarom dan die publieke schrobbering? Ten behoeve van zijn geloofwaardigheid?
&#8216;De scheids heeft altijd gelijk, ook als hij zich vergist.&#8217; Het is een volstrekt onredelijk uitgangspunt, maar in de praktijk wel de enige manier om de positie van scheidsrechters te handhaven. En natuurlijk is het heel belangrijk dat rechters en scheidsrechters voortdurend gecontroleerd worden en leren van hun fouten, en natuurlijk moeten verdachten in hoger beroep kunnen. Maar het idee dat je iemand meer respect kunt geven door hem &#8216;menselijker&#8217; te maken, is echt een groot misverstand.

Jonathan van het Reve

Leren van de voetballerij

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag