Is deze aardige baardmans de redding van Labour?

Of het nu komt door de populariteit van Game of Thrones, door de crisis of door klimaatverandering: de baardentrend is de afgelopen vijf jaar stug doorgegroeid. In de rij voor de kassa in de Marqt, op de rode lopers van Hollywood, op billboards en in brochures voor vakanties en praktische vrijetijdskleding; overal zie je steeds meer mannen met gezichtsbeharing. Behalve dan in de politiek.

Mannelijke politici gaan doorgaans met gladgeschoren wangen door het leven. Een baard laat zich te makkelijk associëren met Karl Marx, werkschuw tuig of boze islamisten, en een snor schreeuwt al snel Stalin, motorclubvoorzitter of Duitse pornoster. Ronald Plasterk had in 2013 even een baard, maar die was ook geen lang leven beschoren. Een baard toont karakter, en dat is niet iets waar een efficiënte politicus te veel van moet uitstralen. We hebben onze volksvertegenwoordigers kennelijk het liefst als nietszeggende autoverkopers, die ons langs hun gepolijste lippen vertellen wat we willen horen.Conservatieven riepen elkaar op om zich bij Labour in te schrijven en op Corbyn te stemmen, om de partij zo ‘de vergetelheid in te helpen’

Des te opvallender is de bebaarde Britse politicus Jeremy Corbyn, een van de vier kandidaten om de nieuwe leider van de Labour-partij te worden. Corbyn staat bekend als vervaarlijk links en activistisch, een man die ook sandalen draagt als hij niet op vakantie is, van iedereen in het Lagerhuis het minst declareert en onvermoeid opkomt voor onderdrukte mensen en vetgemeste ganzen. Hij was fel tegen de Irakoorlog, is in het verleden wel eens opgepakt tijdens een demonstratie tegen Apartheid, en was ook een van de weinige Members of Parliament die meeliep in de protestmarsen tegen de bezuinigingen, waar hij waarschijnlijk op de fiets naartoe gegaan is, want een auto heeft hij natuurlijk niet. En hij heeft dus al zijn hele politieke carrière lang een woeste baard. Al vijf keer werd hij verkozen tot ‘Baard van het Jaar’ door het Beard Liberation Front. Zelf noemt hij zijn harige kin een afwijzing van het ‘New Labour’ van de aalgladde Tony Blair.

De nipte nominatie van Corbyn met zijn baardharen en linkse idealen is voor velen een teken dat de Britse arbeiderspartij zichzelf inmiddels als een grote politieke grap ziet. Conservatieven riepen elkaar op om zich voor drie pond bij Labour in te schrijven (onder voormalig leider Ed Miliband is bepaald dat iedereen met een Labour-lidmaatschap een stem mag uitbrengen in de leiderschapsverkiezingen, met alle gevolgen van dien) en op Corbyn te stemmen, om de partij zo ‘de vergetelheid in te helpen’. Zo minimaal is het geloof in een man met een baard in de politiek. Maar ook vanaf de linkerzijde klinkt er kritiek op de sympathieke baardmans: in zijn streven naar rechtvaardigheid zou hij zich iets te gretig en kritiekloos inlaten met terroristen en moslimfundamentalisten. Zo dronk hij thee met Raed Salah, een islamist die met droge ogen beweerde dat Joden hun brood bakken met het bloed van niet-Joodse kinderen.

Toch lijkt het te vroeg om Corbyn helemaal af te schrijven. Hij heeft een trouwe aanhang van mensen die zijn ongekamde baard een welkome tegenhanger vinden van de keurige kapsels van kandidaten Liz Kendall en Yvette Cooper, en van de nauwkeurig getrimde wenkbrauwen van favoriet Andy Burnham (die dankzij zijn weelderige wimpers en verzorgde gezicht ook wel de ‘knappe Ed Miliband’ wordt genoemd). Bovendien kan Corbyn rekenen op de steun van de vakbonden – het was dankzij die steun dat de sociaal wat onhandige en nasale Ed Miliband de strijd om het leiderschap destijds won van zijn charismatische broer David.

Of hij daadwerkelijk leider kan worden, en hoe verstandig dat is voor Labour: we zullen het na 12 september merken. Maar waar ik op hoop, is dat Jeremy Corbyn er tijdens zijn campagne in ieder geval in slaagt de politieke baard weer salonfähig te maken.