‘Gratenneger!’, schreeuwde een voorbijfietsende witte man in mijn richting. Ik schrok op terwijl ik een plastic fruitbakje in een openbare afvalcontainer wierp. Gratenneger, daar moest ik over nadenken. Er gaan dagen voorbij waarop omstanders orthodoxere formuleringen gebruiken om me te groeten. ‘Hallo’ of ‘dag Chard’, om maar wat te noemen. Vooral over dat graten brak ik me het hoofd, een echt slank postuur heb ik niet. Het stemt me mismoedig dat ik nooit te weten zal komen wat gratenneger betekent en waarom ik het in zijn ogen was. De man fietste snel uit mijn zicht.