Bij de kapper vragen ze altijd of ik lekker een dagje vrij heb als ik op een doordeweekse dag mijn haar laat doen. Ik heb weleens overwogen om gewoon wat te verzinnen – ‘geen rechtszaken deze week’ of ‘het restaurant doet alleen diner vandaag’ – maar daarvoor heb ik te weinig vertrouwen in mijn ad hoc verbeeldingsvermogen. Dus mompel ik wat over dat ik meestal thuis werk en probeer het gesprek op een ander onderwerp te brengen. Af en toe dwing ik mezelf eerlijk antwoord te geven, in een poging de situatie te ownen. ‘Ik zorg voor de kinderen.’ Het klinkt alsof ik vertel dat ik alternatieve rookproducten voor minderjarigen bedenk.