Films over (alcohol)verslaving hebben de neiging lood- en loodzwaar te worden. Vaak zijn het verhalen over verlies van controle, over verval. Denk aan Requiem for a Dream, Trainspotting en A Star is Born, of de talloze biopics van muzikanten die het uiteindelijk van de fles, naald of pillen verloren – Back to Black (over Amy Winehouse) en Elvis (die raad je wel) zijn slechts twee recente voorbeelden uit een lange reeks tragedies. Ze dienen als grimmige herinnering aan het vernietigende potentieel van een genotsmiddel, als waarschuwing aan iedereen die er slachtoffer van kan worden – en dat zijn wij allemaal. Daarom zijn de verhalen die een tegengewicht bieden minstens zo belangrijk. Verhalen over de weg naar buiten, over de kunst van het overeind krabbelen. Films als The Outrun.