Midden in komkommertijd was er toch weer nieuws, toen maar liefst drie partijprominenten van zich lieten horen, met groot rumoer tot gevolg. Eerst was de beurt aan oud-VVD-minister Henk Kamp, die de gevreesde Pieter Omtzigt bij omroep WNL op de radio een veeg uit de pan gaf. Het Enschedese Kamerlid had ‘nooit verantwoordelijkheid genomen’ en ‘is al door fractiewerk in een burn-out geraakt.’ Vervolgens kwam oud-D66-leider Alexander Pechtold eroverheen: ‘Misschien dat Kamp het wat ongelukkig formuleerde, maar ik ben het grotendeels met hem eens.’

Prompt hagelde het kritiek: alsof het onvermoeibaar aan de kaak stellen van het toeslagenschandaal geen ‘verantwoordelijkheid nemen’ was, alsof Alexander Pechtolds ministerschap voor Bestuurlijke Vernieuwing indertijd zo’n doorslaand succes was geweest, en alsof Henk Kamp zelf wél verantwoordelijkheid had genomen door als minister talloze waarschuwingen over de aardbevingen in Groningen te negeren en zonder scrupules door te gaan met oppompen van het gas.

Dat was allemaal nog tot daaraan toe, want in feite herhaalden beide partijprominenten wat algemeen bekend is: dat Omtzigt nog van zijn burn-out aan het bijkomen is, en dat hij tot nu toe inderdaad mogelijke kabinetsposten heeft afgewezen, zoals het staatssecretariaat van Financiën na het aftreden van D66’er Menno Snel in 2019. Ook de suggestie dat het hier een gecoördineerde aanval op Omtzigt betrof lijkt me wat vergezocht: alsof de campagneteams van VVD en D66 – grote electorale concurrenten – met elkaar gaan bellen om complotjes tegen Omtzigt te smeden. Het onafhankelijke Kamerlid zou er goed aan doen zich niet gekrenkt – laat staan gekwetst – te voelen door de uitlatingen van de beide liberale prominenten, maar te bedenken dat hij in de aanloop naar de verkiezingen tenminste serieus wordt genomen.

Uitgerekend op het moment dat het geplaagde CDA eindelijk weer eens positief in het nieuws is door het lijsttrekkerschap van Henri Bontenbal, rakelt Gerd Leers de oude vete over de PVV weer op.

Pijnlijker vond ik eerlijk gezegd het optreden van de derde partijprominent deze week: Gerd Leers, de oud-burgemeester van Maastricht die in het eerste kabinet-Rutte – met gedoogsteun van de PVV – aantrad als CDA-minister voor Immigratie en Asiel, na een sollicitatiegesprek met Geert Wilders. Sindsdien hield hij zich in de luwte onder meer bezig met het besturen van pretpark De Efteling. Van de week verklaarde Leers – eveneens op de radio – het onverstandig te vinden dat Henri Bontenbal, de kersverse lijsttrekker van het CDA, samenwerking met de PVV en FvD had uitgesloten. ‘Ik snap zijn emoties op dit punt, maar ik ben niet zo van het uitsluiten van partijen,’ stelde hij. ‘Je moet kijken hoe de PVV straks uit de verkiezingen komt.’

Inderdaad: dezelfde Gerd Leers die indertijd voorstander was van samenwerking met de PVV – een kwestie die rond het beruchte partijcongres in Arnhem in 2010 bijna tot een partijscheuring leidde – die vervolgens als minister twee jaar lang werd gepiepeld door de PVV zodat er van zijn inzet voor een humaan asielbeleid weinig terechtkwam, en die bovendien van nabij meemaakte hoe de partij van Wilders de gedoogconstructie halverwege opblies.

En niet te vergeten: dezelfde Gerd Leers die als burgemeester van Maastricht nog emotionele brieven schreef aan het toenmalige kabinet om alsnog een verblijfsvergunning te krijgen voor een uitgeprocedeerd Koerdisch gezin, waarna hij het betreffende verzoek als minister afwees omdat hij inmiddels een ‘andere verantwoordelijkheid’ had, zoals Robert van de Griend en ik ooit in Vrij Nederland uit de doeken deden.

Zo vreemd was het dus niet dat Gerd Leers na zijn mede door de PVV mislukte ministerschap van het toneel verdween. Maar des te eigenaardiger is het dat hij van die episode kennelijk nog steeds weinig heeft geleerd.

En uitgerekend op het moment dat het geplaagde CDA eindelijk weer eens positief in het nieuws is door het lijsttrekkerschap van Henri Bontenbal, een grote verrassing op het politieke toneel, rakelt Gerd Leers de oude vete over de PVV weer op.

Sommige ‘prominenten’ ben je als partij liever kwijt dan rijk.