Vrouwen misbruikt binnen Forum

De zomerrel op links

Woke versus klasse

Verhaal van de Week

Normale mensen zijn eng

Teun van de Keuken

Wat betekent bescherming?

Leven in de Noordzee

Onzekere toekomst

Onrust in het Midden-Oosten

iPhone-apartheid

Chard van den Berg

Eigendomcrisis

Noordzee

Veilige social media

Megaboete Meta

Democratie leeft

Verzet in India

Mag je niet missen

Cultuurtip

Werkplaats Het Warenhuis
&#8216;Hoeveel schoonmaakmiddel heb je gebruikt? Gooi er nog maar een flinke scheut in.&#8217; Coördinator Simone Brus spreekt vriendelijk maar kordaat tegen een jonge vrijwilliger. &#8216;Het ruikt hier muf en de kringloopwinkel moet van dat stoffige imago af.&#8217;
In de grote meubelshowroom van Het Warenhuis in Leiden waan je je in een bijzondere Ikea-vestiging. De trap naar boven leidt naar de kledingafdeling met spiegels en pashokjes. Schoenen en hoeden staan uitgestald in vitrinekasten. Naast de kledingrekken staan bakken vol lp&#8217;s en cd&#8217;s: Johnny Cash naast de Spice Girls. De gemeente Leiden haalt tweedehands spullen op en inwoners brengen zelf hun overgeschoten wasmachines en kinderkamerinterieurs naar het industrieterrein net buiten de stad.
Achter de winkel is een hal waar de auto&#8217;s hun vrachten lossen; medewerkers in gele hesjes sorteren er kleren, boeken en serviezen. Via een gang kom je in een halletje waar fietsen aan katrollen hangen. De fietsenmaker is een van de werknemers van Het Warenhuis die via de Wet sociale werkvoorziening (Wsw) aan de slag is. Hij draagt een blauwe overall en praat niet veel. Omdat hij minder snel werkt dan anderen en moeite heeft met communiceren, is hij niet geschikt voor een baan bij een gewone werkgever &#8211; in elk geval niet zonder extra begeleiding en looncompensatie. Achter in de winkel verricht hij nuttig werk. Hij repareert door de gemeente in beslag genomen zwerffietsen zodat ze voor in de winkel verkocht kunnen worden.
Expansiedrift
&#8216;Ik zat thuis op de bank met een hernia,&#8217; zegt Abdellatief Ahmadan (52). &#8216;Ik dacht dat ik voor altijd buitengesloten was.&#8217; Na zes jaar thuiszitten werd hij gebeld door de gemeente, dat ze misschien iets voor hem hadden en of hij weer aan het werk wilde. &#8216;Ik was zo blij.&#8217; Abdellatief, Abdel voor collega&#8217;s, lacht en adviseert ondertussen twee studenten die op zoek zijn naar een bank. Via een gesubsidieerde baan kon hij instromen als reparateur van wasmachines. Inmiddels is Abdel opgeklommen tot coördinator van de winkel en is hij in vaste dienst bij de gemeente. Een succesverhaal.
Van de vijfenzeventig mensen die in de kringloopwinkel werken, krijgen er veertig een vorm van subsidie omdat ze herintreder zijn, jonggehandicapt of omdat ze anderszins moeite hebben met het vinden van een baan. Het zijn deze mensen over wie de nieuwe Wet Werken naar Vermogen (WWnV) gaat. Per 1 januari 2013 worden drie sociale voorzieningen samengevoegd in één wet: de bijstand, de Wet sociale werkvoorziening en de Wajong voor jonggehandicapten. De hervormingen zijn op zichzelf geen slechte zaak, vindt de brancheorganisatie voor sociale werkgelegenheid &#038; arbeidsintegratie Cedris. &#8216;Maar,&#8217; zegt woordvoerder Sabine Jimkes, &#8216;de financiering van de nieuwe regeling is de bottleneck.&#8217; Het kabinet wil met het samenvoegen 1,8 miljard bezuinigen. Dat komt boven op de korting van tweehonderd miljoen van het vorige kabinet op de sociale werkplaatsen. Jimkes: &#8216;We verliezen de helft van ons budget.&#8217;
Nieuwe mensen aannemen wordt heel lastig, denkt Frans Pot. Hij is directeur van Gevulei, een samenwerkingsverband waarbinnen Leiden en zeven omringende gemeenten werkgelegenheids- en milieudoelstellingen combineren. Al is hij bezorgd vanwege de bezuinigingen op sociale werkplaatsen, Pot ziet vooral kansen. Hij wil niemand ontslaan, en herhaalt steeds het woord expansiedrift: om de klappen op te vangen, streeft hij naar vergroting van de omzet. &#8216;Wij zitten hier op een industriegebied buiten het centrum en moet je zien hoe druk het in de winkel is. De bezoekers staan in de rij, en dat zonder bewuste pr-campagnes.&#8217;
Ondanks de lage prijzen in de winkel haalt Het Warenhuis een substantiële omzet. &#8216;Gigantisch succesvol,&#8217; zegt directeur Pot enthousiast. Zijn plan is uitbreiden, vestigingen van Het Warenhuis openen in het centrum van Leiden en in andere gemeenten in de buurt. Hij staat te popelen, al erkent hij dat het lastig kan worden. Het totale budget van de gemeente Leiden om mensen aan een baan te helpen, is 21 miljoen euro. Dit wordt in vier jaar tijd teruggebracht naar 4,5 miljoen.
Bestuursakkoord
De bezuinigingen op de sociale werkplaatsen waren voor veel gemeenten reden om op 8 juni tegen een gedeelte van het bestuursakkoord te stemmen op de algemene ledenvergadering van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). Minister Donner van Binnenlandse Zaken houdt vast aan de bezuinigingen, maar wil honderd miljoen reserveren voor mogelijke problemen in de toekomst. Die honderd miljoen is wel afkomstig uit het eigen budget van de sociale werkplaatsen. Het lijkt er niet op dat de plannen nog tegengehouden kunnen worden en de Leidse wethouder Frank de Wit verwacht dit ook niet. Toch stemde Leiden tegen dit gedeelte van het bestuursakkoord omdat &#8216;de consequenties te groot zijn en niet te overzien&#8217;, aldus De Wit.
Brancheorganisatie Cedris heeft wel zicht op de consequenties van de bezuinigingen. Momenteel werken er honderdduizend mensen via de Wet sociale werkvoorziening (Wsw). Omdat er verschillende regelingen worden samengevoegd, maken naar schatting een half miljoen mensen van de nieuwe wet gebruik. De mensen die nu in de Wsw zitten worden ontzien, maar dat levert extra problemen op. Jimkes: &#8216;Tachtig procent van het toekomstige budget wordt opgeslokt door huidige Wsw&#8217;ers. Dat is fijn voor hen, maar voor de rest blijft weinig over.&#8217; De rest, dat zijn de mensen die nu thuis zitten en weer willen integreren op de arbeidsmarkt. Met een subsidie kunnen zij hun werkende leven weer oppakken en doorstromen naar een normale baan. &#8216;Werkgevers willen vaak wel jonggehandicapten aannemen, of andere mensen die een afstand tot de arbeidsmarkt hebben, maar er is een drempel waar zij overheen moeten. Dat lukt niet zonder extra begeleiding en extra geld,&#8217; legt Jimkes van Cedris uit.
Sponzenfabriek
Twee vrouwen pakken voorzichtig kop en schotels, glaasjes, kinderspeelgoed en allerlei prullaria uit de volle kratten voor hen op tafel. Marianne (52) heeft kort, roodgeverfd haar, haar bril hangt aan een touwtje om haar nek. &#8216;Doen we deze twee samen voor vier euro?&#8217; vraagt ze terwijl ze twee hoge gele vazen uit een krat vist. Vandaag leert Marianne hoe de artikelen geprijsd worden. &#8216;Nee, die doen wel drie euro per stuk, deze kleur is in de mode,&#8217; antwoordt haar collega. Spullen die er duur uitzien, worden op internet opgezocht en coördinator Simone wordt erbij gehaald als het te moeilijk is om de prijs te bepalen.
Marianne werkt sinds een jaar bij Het Warenhuis: &#8216;Hiervoor heb ik sponzen ingepakt in een fabriek, maar een spons blijft een spons. Heel eentonig. Na drie jaar heb ik om overplaatsing gevraagd.&#8217; Vóór de sponzen werkte Marianne als beheerder van speeltuinen, maar dat was niks omdat de werktijden steeds veranderden: &#8216;Met mooi weer bleven de kinderen langer spelen en moest ik daarna nog opruimen.&#8217; Die stress was te veel. Marianne is nooit in dienst geweest bij de speeltuinen, de sponzenfabriek of Het Warenhuis. Ze werd er steeds gedetacheerd via DZB, het bemiddelingsbedrijf van de gemeente voor mensen die moeilijk aan een baan komen. Mensen die bij DZB in dienst zijn krijgen extra ondersteuning via jobcoaches of kunnen aan de slag in leerwerkbedrijven. Werkgevers krijgen hiervoor loonkostensubsidie. Het werk bij de kringloopwinkel bevalt Marianne beter dan de sponzenfabriek: &#8216;Ik wil hier blijven, dit is denk ik mijn eindstation.&#8217; Haar collega waarschuwt: &#8216;Je weet het nooit, met de bezuinigingen van dit nieuwe kabinet.&#8217; Marianne haalt haar schouders op: &#8216;Wie weet word ik dan wel directrice.&#8217;
Strak houden
Behalve vrijwilligers, vaste medewerkers en werknemers met gesubsidieerde banen werken er bij Het Warenhuis ook mensen via de reclassering en jongeren met een taakstraf. &#8216;Die jongens zijn vaak gefrustreerd, krijgen moeilijk een vriendinnetje en dan komen ze met mij praten,&#8217; vertelt Simone. &#8216;Wie in een kringloopwinkel werkt, is ook altijd sociaal werker. Dat is leuk, maar het kost ook veel tijd.&#8217;
Edwin is coördinator van de busjes en de hal waar de spullen worden gesorteerd. De jongeren met een taakstraf komen vaak bij hem terecht om spullen te sjouwen en fysiek werk te verrichten. De jongens die onder hem werken, hebben veel begeleiding nodig, zegt hij. &#8216;Je moet die jongens strak houden. Soms werken er ook jonge meisjes die de kleding sorteren en dan gaan die gasten eindeloos in de kantine hangen. Dat is niet de bedoeling, natuurlijk.&#8217; Dat niet iedere werknemer van Het Warenhuis geschikt is om te werken bij een normale werkgever blijkt uit de camera&#8217;s die overal hangen. Edwin wijst op de spullen die worden gebruikt bij het opknappen van meubelen in de werkplaats. &#8216;Moertjes, schroeven, maar ook boormachines; het ligt hier allemaal voor het grijpen.&#8217;
Doorstromen
Fons (66), gepensioneerd leraar, loopt rond op de boekenafdeling. Hij is hier zo&#8217;n drie keer per week, soms werkt hij wel twintig uur als vrijwilliger. Hij trekt een geel hesje aan en kijkt in de sorteerhal of er al nieuwe pallets boeken binnen zijn. Samen met andere vrijwilligers en een vaste medewerker werkt hij soms wel 350 kilo aan boeken per week weg. &#8216;Handleidingen voor Windows 98 gooien we meteen weg, het moet wel verkoopbaar zijn.&#8217; Vandaag heeft Fons weer drie meter kinderboeken geprijsd en in de winkel gezet. De gepensioneerde classicus doet dit werk graag, ook toen hij nog op de middelbare school om de hoek werkte. &#8216;Je maakt hier van alles mee, soms vind je foto&#8217;s en intieme brieven of andere egodocumenten.&#8217; Fons komt niet alleen naar Het Warenhuis om boeken te sorteren, ook als klant neust hij er rond. Een overhemd of een paar mooie schoenen laat hij niet liggen. &#8216;Als het er goed uitziet, waarom zou ik dan nieuwe kopen?&#8217; Fons is, in de woorden van directeur Frans Pot, een voorbeeld van de maatschappelijk bewuste consument die tegen de verspilling van goederen is, tegen de consumptiemaatschappij en de wegwerpcultuur.
Behalve Leidse studenten en andere inwoners met een krappe beurs, wil Het Warenhuis meer maatschappelijk bewuste consumenten aantrekken. Meer bezoekers leveren meer omzet op en daarmee kunnen de bezuinigingen op de sociale werkplaatsen worden opgevangen en de salarissen worden uitbetaald.
Als het aan de medewerkers van Het Warenhuis ligt, gaat het lukken. Zij willen niet meer thuis zitten met hun uitkering, maar aan de slag blijven met zinnig werk. Sommigen zullen doorstromen naar een reguliere baan &#8211; vanwege de opgedane ervaring en extra begeleiding in de sociale werkplaats zijn ze klaar voor de arbeidsmarkt. Voor anderen, zoals de zwijgzame fietsenmaker, zal het moeilijk worden om een plek buiten de beschutte werkplaats te veroveren. Als de uitbreidingsplannen van de directeur slagen, dan kunnen de meeste werknemers bij Het Warenhuis blijven. Voor Marianne is de toekomst spannend omdat zij niet in dienst is bij de kringloopwinkel maar bij het sociale werkvoorzieningbureau, en het is nog onduidelijk of daar voldoende budget overblijft. Mensen die nu op zoek zijn naar een gesubsidieerde baan, kunnen niet meer aan de slag bij Het Warenhuis. Het geld raakt op. Abdel verheugt zich op een feestje met al zijn collega&#8217;s om te vieren dat hij deze zomer 12,5 jaar bij Het Warenhuis werkt. Hij hoopt er te blijven tot zijn pensioen.

Jasmijn Mioch

‘Ik dacht dat ik voor altijd was buitengesloten’

&#8216;Seks lijkt altijd en overal aanwezig. In films, op televisie en in reclames voor koffie, auto&#8217;s en kaas. Als ik met mijn mannelijke huisgenoten televisiekijk, hebben ze opmerkingen over de afmetingen van bepaalde vrouwelijke lichaamsdelen, terwijl ik daar totaal geen mening over heb. Een bikini vind ik soms mooi, maar niet belangrijk om naar te kijken op de manier zoals andere mannen doen.
Net na de puberteit merkte ik dat er iets vreemds met mij aan de hand was. Ik ben toch al een beetje raar vanwege mijn alternatieve kleding en muzieksmaak, dus viel het in eerste instantie niet zo op, maar toen ik een meisje leuk begon te vinden, werd het een probleem. Ik vroeg me af of ik misschien toch, voor haar, een poging tot seks moest doen. Maar seks staat me tegen en dat is voor beiden pijnlijk. Vanaf dat moment zag ik ertegen op om alleen maar mensen te ontmoeten die seksuele gevoelens hebben. Ik hou wel van uitgaan, maar flirten doe ik niet en kan ik niet, voor zover ik weet. Voor mij is seks volstrekt oninteressant en onnodig en ik vraag me af waarom normale mensen het interessant vinden.
Online ontdekte ik een forum voor mensen zoals ik waarop vooral geouwehoerd wordt en frustraties worden gedeeld. Momenteel discussiëren we over de definitie van ons anders-zijn. Ik wil het simpel en duidelijk houden en bij de definitie blijven die op de Engelstalige website voor aseksuelen wordt gebruikt, namelijk: geen seksuele aantrekkingskracht voelen.
Ik vind niet dat je jezelf aseksueel kunt noemen als je tijdelijk geen zin in seks hebt, want aseksualiteit is iets wat in je zit, een geaardheid, en niet iets wat door een externe reden ontwikkeld is. Mijn geaardheid ervaar ik als iets blijvends en ik kan me niet voorstellen dat ik me ooit wel seksueel tot iemand aangetrokken voel. Het is niet dat ik seks vies vind, ik heb er gewoonweg geen behoefte aan. Andere aseksuelen walgen echt van seks, hebben het gevoel dat er een bak slijm over ze wordt uitgestort. Zelf snap ik niet hoe normale mensen relaties en seks combineren.
Gelukkig zit ik nu in de ideale situatie. Evelyn heb ik leren kennen op een uitstapje van het aseksuele forum naar de dierentuin van Rotterdam waar zo&#8217;n twintig mensen op afkwamen. Het is bizar hoeveel ze op me lijkt. Qua muzieksmaak, liefde voor avontuur en sporten en ook in de liefde voor films. Geen romantische komedies, maar horror.
Ik ervaar denk ik dezelfde verliefde gevoelens als &#8220;normale mensen&#8221; en vind het prettig om samen met Evelyn dingen te ondernemen, alleen dat seksuele aspect boeit me niet. Ik heb nooit de behoefte om het &#8220;toch eens te proberen&#8221;.
Ik ben nog jong en denk niet echt na over kinderen, maar op dit moment zie ik ze nog absoluut niet zitten. Ik neem wel een hond en een kat.
Voor zover ik weet zijn wij het enige aseksuele koppel van Nederland en Vlaanderen. Dat komt ook omdat er niet veel mensen zijn met aseksuele gevoelens. Een klein Brits onderzoek van een paar jaar geleden spreekt van één à twee procent van de bevolking, maar dat lijkt me een overdreven groot aantal. Op het Nederlandstalige forum zijn zo&#8217;n vijftienhonderd mensen lid en daar zitten ook mensen tussen die twijfelen aan hun geaardheid, partners van aseksuelen en zomaar geïnteresseerden.
Ik schaam me niet voor mijn aseksuele gevoelens, maar wil niet met mijn achternaam bekend worden omdat mensen soms vreemd reageren. Als je mij vijftien jaar geleden had gevraagd of ik liever seksueel of aseksueel zou worden, had ik er voor gekozen om normaal te zijn. Nu vind ik het prima om anders te zijn, ik heb Evelyn gevonden en samen maken we grapjes over de normale mensen.&#8217;

Aseksueel

<div class="wpg-element paragraph">
Nu de ambtsberichten van WikiLeaks wel zo&#8217;n beetje zijn uitgelekt, is het de beurt aan de lezers van VN. Wees uw eigen klokkenluider, de Julian Assange van uw duistere verleden, luidde de jaarlijkse oproep. Lek, desgewenst anoniem, alles wat u altijd al had willen onthullen over uzelf &#8211; of over anderen. Een jury van VN-redacteuren en -medewerkers (Padu Boerstra, Mischa Cohen, Jasmijn Mioch, Sander Pleij en Marleen Slob) koos uit alle inzendingen de elf beste. 
</div>

Mischa Cohen (archief)

Marleen Slob

Padu Boerstra

Sander Pleij

Egoleaks – Lezers lekken hun geheimen

Zwaargewicht voor twee jaar
De hoop van de Grieken en hun schatkist. Zo wordt de nieuwe Griekse minister van Financiën Evangelos Venizelos genoemd. De populaire politicus wordt beschouwd als een zwaargewicht. Op zijn cv prijken talloze eerbiedwaardige functies: minister van Pers en Media, minister van Transport en Communicatie, minister van Justitie, minister van Cultuur (tweemaal) en minister van Ontwikkeling. Er kleeft echter een smetje aan de man: hij blijft nooit ergens langer zitten dan een jaar of twee. Nou maar hopen dat hij het als minister van Financiën wat langer uithoudt. Als Griekenland ergens behoefte aan heeft is het wel rust en stabiliteit.

De Grieken

<div class="wpg-element paragraph">
Homovriendelijker moeten ze worden. De zogenoemde achttien koplopergemeenten die deze week een verklaring ondertekenden met minister Van Bijsterveldt (CDA, emancipatie). De gemeenten maken plannen om de roze acceptatie te vergroten &#8216;in kringen waar dat moeilijk ligt&#8217;. Misschien een mooie taak voor middelbare scholen? Nee, denkt de minister die vorige week de wens van de Tweede Kamer naast zich neerlegde om homovoorlichting verplicht in het lesprogramma op te nemen. Alleen de ChristenUnie, de SGP en Van Bijsterveldts eigen CDA stemden tegen de D66-motie. Wel wil de emancipatieminister op den duur het aantal koplopergemeenten verhogen naar vijftig.
</div>

Koplopergemeenten voor roze acceptatie

18
Homovriendelijker moeten ze worden. De zogenoemde achttien koplopergemeenten die deze week een verklaring ondertekenden met minister Van Bijsterveldt (CDA, emancipatie). De gemeenten maken plannen om de roze acceptatie te vergroten &#8216;in kringen waar dat moeilijk ligt&#8217;. Misschien een mooie taak voor middelbare scholen? Nee, denkt de minister die vorige week de wens van de Tweede Kamer naast zich neerlegde om homovoorlichting verplicht in het lesprogramma op te nemen. Alleen de ChristenUnie, de SGP en Van Bijsterveldts eigen CDA stemden tegen de D66-motie. Wel wil de emancipatieminister op den duur het aantal koplopergemeenten verhogen naar vijftig.

Het cijfer

Fotodocument / De lange weg naar de Maagd
De mantel die haar hoofd en schouders bedekt, heeft een diep turkooizen kleur en is afgezet met gouden sterren. Het zwarte haar omkranst de olijfkleurige huid, de groene ogen kijken naar beneden. Ze staat alleen, haar handen gevouwen in gebed, een engel aan haar voeten. Dit is het bekende beeld van Onze-Lieve-Vrouwe van Gua-dalupe voor miljoenen (Latijns-)Amerikanen. De beschermheilige kent vele namen en vele gedaanten, toch is er maar één echte en die staat in de basiliek op de heuvel van Tepeyac, iets ten noorden van Mexico-stad.
Naar schatting zes miljoen pelgrims maken jaarlijks de tocht om de &#8216;Koningin van Mexico&#8217; en &#8216;de Patrones van de beide Amerika&#8217;s&#8217; te vereren op de plaats waar zij in de zestiende eeuw vijf keer verscheen. Na Rome is de heuvel van Tepeyac het populairste bedevaartsoord van de katholieke Kerk. De Mexicaanse fotografe Alinka Echeverria portretteerde driehonderd bedevaartgangers tijdens hun tocht. Er zijn meer fotoseries met de pelgrims van Guadalupe als onderwerp, maar Echeverria benadert hen letterlijk van de andere kant. Niet de religieuze devotie van de bedevaartgangers staat centraal, maar het icoon op hun rug. In de portretten vervult de beeltenis van de Onze-Lieve-Vrouwe van Guadalupe de glansrol, terwijl de gezichten van de pelgrims niet te zien zijn.
Overal aanwezig
De Maagd van Guadalupe is veel meer dan een religieus symbool. Ze is overal aanwezig in Mexico; in elke huiskamer en ook in sommige slaapkamers hangt een schilderij. Elk dorpje heeft een kerk met daarin hun eigen Vrouwe. &#8216;De Mexicanen geven haar koosnamen en praten met haar alsof zij een echt persoon is,&#8217; vertelt Echeverria. &#8216;De pelgrims wandelen met hun eigen Vrouwe op de rug en lijken in een soort competitie verwikkeld: wie heeft de mooiste en wie de zwaarste? De bedevaart duurt meestal een week, de pelgrims kamperen langs de weg. Ze komen uit Mexico-Stad en de kleine stadjes en dorpjes uit de buurt. Als de weg naar Tepeyac lang is, gaat het hele dorp tegelijk op bedevaart en dragen de inwoners afwisselend de Vrouwe van Guadalupe uit hun kerkje op de rug. Sommige bedevaartgangers bezwijken bijna onder het beeld dat zij met zich meetorsen de heuvel op.&#8217;
De Maagd is big business in Mexico, volgens Echeverria. &#8216;Het is echt een massaproduct, sommige van de sculpturen, mantels en schilderijen zijn in China gefabriceerd. Andere zijn echt eeuwenoud en handgemaakt.&#8217; Door de pelgrims uit hun omgeving te lichten komt hun verscheidenheid beter uit en is goed te zien dat elk van de driehonderd portretten uniek is. Echeverria: &#8216;Iedere bedevaartganger is afzonderlijk gefotografeerd, uitgeknipt en vervolgens tegen een blanco achtergrond geplaatst. Ik probeer de emotionele en psychologische relatie van elk individu met de Maagd vast te leggen.&#8217;
Tatoeage
&#8216;De Maagd van Guadalupe belichaamt de culturele identiteit van het land en is een symbool van vrijheid,&#8217; zegt Echeverria. Verschillende politieke leiders claimden de Vrouwe voor hun ideologische strijd, zowel in de onafhankelijkheidsbeweging in 1819 als in de revolutie honderd jaar later. Ook tegenwoordig is zij nog een belangrijk teken van verbondenheid met het vaderland voor de Mexicaanse gemeenschap in de Verenigde Staten. De beschermvrouwe is daar in de huizen te vinden, op straat in de vorm van graffiti, op T-shirts en als tatoeage.
De Spaanse en indiaanse culturen komen samen in het verhaal van deze Mexicaanse Maagd Maria. Het was de christelijke Juan Diego, van indiaanse komaf, die 9 december 1531 de Vrouwe voor het eerst zag. Op dezelfde plaats vereerden de Azteken al de godin Tonantzin, de moeder die creëert en vernietigt. Nadat Maria aan de jonge boer op de berg verscheen, vroeg hij om audiëntie bij de Spaanse bisschop in Mexico-Stad. Hij werd weggehoond. Pas toen Diego rozen uit zijn binnenzak haalde en er voor de ogen van de bisschop een schitterende afbeelding van Maria op zijn mantel verscheen, werd de jongen geloofd. Het is deze afbeelding van de Vrouwe van Guadalupe die nog steeds in de basiliek op de heuvel is te zien en waarvoor miljoenen pelgrims jaarlijks op bedevaart gaan.
Alinka Echeverria ontving voor deze serie de Prix HSBC pour la Photographie 2011. Zij is geselecteerd voor de Joop Swart Masterclass van World Press Photo.

Moeder van alle Mexicanen

<div class="wpg-element paragraph">
Het is de pendant van de dragqueens: dragkings, vrouwen die zich als mannen kleden. Voor de fun en de verwarring.
Dragqueens zijn doorgaans goed te herkennen aan hun extravagante make-up, pruiken, nepwimpers en glitterjurken met ballonvulling. Dragkings pakken het subtieler aan. Het eigen hoofdhaar wordt na het bezoek aan de kapper bewaard en met lijm vastgeplakt als baard. ‘Als man sta ik langer voor de spiegel dan als vrouw,’ legt dragking Lee uit. 
Het woord ‘drag’ staat oorspronkelijk voor dressed as a girl. Vrouwen werden in eerste instantie dan ook ‘drab’ genoemd: dressed as a boy. De term drag raakte sneller ingeburgerd en nu maken de toevoegingen ‘king’ en ‘queen’ duidelijk om welk type crossdresser het gaat. 
Dragkings zijn geen nieuw verschijnsel, maar worden steeds bekender en populairder onder andere vanwege de workshops ‘dragking worden’ op de gaypride. De kings zijn nu veelgevraagde gasten op feestjes.
</div>
<div class="image center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2011/05/c23e3a4c-af01-4af8-8012-4be93fa9372e_45653-k1.jpg" width="476" height="714"alt="Paulien / Jim (foto: Feriet Tunc)" border="0" />Paulien / Jim (foto: Feriet Tunc)</div>
<div class="image center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2011/05/9df900c8-eb21-4f73-81b6-5568b5a97433_45648-k1.jpg" width="476" height="714"alt="Hanneke (foto: Feriet Tunc)" border="0" />Hanneke (foto: Feriet Tunc)</div>
<div class="image center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2011/05/69372799-327b-4b75-9b07-bff7ad1796a7_45652-k1.jpg" width="476" height="714"alt="Michelle / Don Perignon (foto: Feriet Tunc)" border="0" />Michelle / Don Perignon (foto: Feriet Tunc)</div>
<div class="image center"><img decoding="async" src="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2011/05/bb4789e7-a56b-4403-8117-95481093552b_45651-k1.jpg" width="476" height="714"alt="Adinda / Johnny" border="0" />Adinda / Johnny</div>

‘Is dat een vrouw?’

Onderwijs
&#8216;De vierjarige opleiding Vrijetijdsmanagement aan Hogeschool Inholland leidt op tot vrijetijdsmanager,&#8217; staat in de wervingsbrochure voor potentiële studenten. &#8216;Tijdens de opleiding leer je hoe je vernieuwende concepten kunt bedenken voor vrijetijdsactiviteiten en hoe je deze activiteiten in de markt kunt zetten.&#8217; De studenten worden in principe opgeleid tot manager, legt Dionne Hallegraeff uit. Zij volgt de Engelstalige variant van Vrijetijdsmanagement aan Inholland Diemen: &#8216;Maar, ik kan zelf kiezen wat voor soort manager ik word.&#8217;
Vrijetijdsmanagement aan Inhol-land is een van de vier &#8216;zwakke&#8217; opleidingen volgens de onderwijsinspectie. Eerder raakte dezelfde opleiding al in opspraak vanwege diplomafraude. &#8216;Er is steeds meer vraag naar professionals in het beroepenveld,&#8217; staat in de brochure van Inhollands &#8216;Associate-degreeprogramma Crossmediale Communicatie.&#8217;
Hoeveel hbo-opleidingen met flitsende namen als &#8216;Media en Entertainment Management&#8217;, &#8216;Management, Economie en Recht&#8217; en &#8216;Com-municatie &#8211; International Event, Music &#038; Entertainment Studies&#8217; heeft Nederland eigenlijk nodig?
Tussen 1990 en 2010 verachtvoudigde het aantal ingeschreven studenten aan een opleiding in de vrijetijdssector naar een totaal van 16.367 studenten. De opleiding Verpleegkunde slaagde er in dezelfde periode niet in om te verdubbelen en steeg van 10.561 naar 14.078 studenten. In de zorg- en technieksector worden enorme tekorten verwacht. Jos Kleiboer van TechniekTalent.nu spreekt van 63.000 vacatures in 2016 en het Zorginnovatieplatform komt met nog verontrustender cijfers. De arbeidsvraag in de zorg stijgt met 470.000 personen tot 2025 en tegelijkertijd neemt het arbeidsaanbod met slechts 20.000 personen toe, is de verwachting van het platform.
Van alle afgestudeerde hbo&#8217;ers vindt gemiddeld achtenzeventig procent binnen twaalf maanden een goede baan. Uit cijfers die het Researchcentrum voor Onderwijs en Arbeidsmarkt (ROA) jaarlijks presenteert, blijkt dat slechts vijfenhalf procent van de Vrijetijdsmanagers werkloos is, maar ook dat zesenvijftig procent geen baan op hbo-niveau in de juiste studierichting vindt. Ver onder het gemiddelde. Dit beeld wordt bevestigd door Nora Jacobs van Planet Event: &#8216;Er is nu al een overschot aan mensen die een baan zoeken in deze branche. Hbo&#8217;ers gaan het moeilijk krijgen.&#8217; Christoph Meng van het ROA noemt de aansluiting tussen het opleidingenaanbod en de arbeidsmarkt over het algemeen goed, maar beaamt dat er uitzonderingen zijn.
&#8216;Bij CMV leer je hoe je mensen stimuleert om maatschappelijk betrokken te zijn en deel te nemen aan culturele en sociale activiteiten in hun buurt of stad,&#8217; staat op de website van de Hogeschool van Amsterdam. CMV staat voor Cultureel Maatschappelijke Vorming en is de hbo-opleiding in Nederland met de minste kans op een geschikte baan. Slechts drieënveertig procent van de afgestudeerde CMV&#8217;ers slaagt er binnen een jaar in om werk te vinden. Vivian Vink kan hierover meepraten. Zij heeft sinds juli vorig jaar het hbo-diploma Cultureel Maatschappelijke Vorming op zak en baalt dat ze in de tussentijd alleen banen op mbo-niveau heeft gevonden. Eigenlijk is ze opgeleid om buurtfestivals te organiseren, maar nu staat ze in een biologische winkel.
Volgens IJmert Muilwijk rijden we op een afgrond af. Goed opgeleide mensen blijven werkloos en de technieksector heeft tekorten. De voorzitter van CNV Jongeren heeft het over &#8216;een mismatch&#8217; tussen aangeboden opleidingen en de arbeidsmarkt. Samen met het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS) stellen de CNV Jongeren rigoureuze maatregelen voor om het onderwijsveld te verbeteren, bijvoorbeeld het aanleggen van openbare zwarte lijsten van studies die opleiden tot werkloosheid. Een bijsluiter die de arbeidsmarktperspectieven per opleiding vermeldt, moet de scholier bewuster helpen kiezen voor een studie.
Ook vinden de jongeren dat er een overkoepelend orgaan mist dat de aansluiting van opleidingen op de arbeidsmarkt in de gaten houdt. Sinds juni 2009 moeten onderwijsinstellingen eerst langs de Commissie Doelmatigheid Hoger Onderwijs (CDHO) voordat ze een nieuwe opleiding kunnen starten. De commissie kijkt, in opdracht van het ministerie, of het werkveld wel op deze studenten zit te wachten. Dirk Post, senior medewerker van het CDHO, denkt dat er een discrepantie is tussen het type opleidingen dat instellingen willen starten en de vraag in het beroepenveld. &#8216;Het CDHO kan het opleidingenaanbod niet sturen, hier ligt een taak voor de overheid en instellingen samen.&#8217;
Het is niet vreemd dat onderwijsinstellingen ervoor kiezen om steeds weer nieuwe communicatie- en managementopleidingen te starten. In het huidige financieringsstelsel voor het Hoger Onderwijs levert elke extra student extra geld op. Hierdoor kapen populaire en explosief groeiende studies als Vrijetijdsmanagement studenten weg bij minder aantrekkelijke opleidingen, denkt Esther de Ruijter van AO Consult. Zij onderzoekt in opdracht van hogescholen of opleidingen aansluiten op de arbeidsmarkt.
Bestaande studies worden elke zes jaar door de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie (NVAO) gekeurd. Onderdeel van de kwaliteitstoets zijn gesprekken met alumni en mensen uit het werkveld. &#8216;Het is mijn overtuiging dat de aandacht die bij de accreditatie wordt besteed aan de aansluiting op de arbeidsmarkt ruim voldoende is, zo niet wel iets minder kan,&#8217; zegt Frans Leijnse, oud-hbo-raadvoorzitter en hoogleraar Onderwijs en arbeidsmarkt aan de Open Universiteit.
Maar de kwaliteit van de accreditatiecommissies ligt momenteel onder vuur. Everard van Kemenade is verbonden aan de Fontys Hogeschool en adviseert accreditatiecommissies. Hij weet dat mensen voor visitaties worden gevraagd omdat ze vakinhoudelijk sterk zijn, maar dat de meesten technisch gezien geen verstand van kwaliteitscontrole hebben. Staatssecretaris Halbe Zijlstra kondigde dit weekend stevige maatregelen aan om het systeem te verbeteren.
NVAO-voorzitter Karl Dittrich voorziet weinig problemen omdat de werkloosheid momenteel laag is. De voorzitter denkt dat opleidingen altijd achterlopen op de arbeidsmarktontwikkelingen en vindt dat mensen hun hart moeten volgen in hun studiekeuze. &#8216;De tekorten binnen de zorg zijn wel een probleem,&#8217; bevestigt Dittrich desgevraagd. &#8216;Maar als er te veel mensen voor de communicatiesector kiezen, dan komen er vanzelf minder studenten in die richting. De arbeidsmarkt is dynamisch.&#8217;
Christoph Meng van het Researchcentrum voor Onderwijs en Arbeidsmarkt is hier niet zo zeker van: &#8216;Er komen tekorten aan binnen sommige sectoren en die opleidingen moeten bewust gepromoot worden.&#8217; Dat is ook precies wat de technieksector doet. Zij trekken bijna 3,4 miljoen euro uit om scholieren en studenten met techniek bekend te maken. Dit geld is hard nodig om het overschot aan vrijetijdsmanagers te verleiden voor een technische opleiding te kiezen. Het Zorginnovatieplatform pleit voor meer studenten en betere kwaliteit van de zorgopleidingen.
Rest de vraag of voldoende studenten voor deze opleidingen zullen gaan kiezen, want volgens Niels Bouwman van branchevereniging IDEA vindt iedereen het nu eenmaal leuk om evenementen te organiseren.

Had ik maar een vak geleerd

Fotodocument / Dragkings
De mannen en vrouwen op de catwalk worden door het publiek toegejuicht terwijl confetti neerdwarrelt. De warme avond weerhoudt de deelnemers van de dragking/queen-verkiezing 2011 er niet van zich in lagen kleding te hullen &#8211; al dan niet van leer. Een slanke man met een baard van twee dagen draagt een goed gesneden kostuum en heeft een mooie vrouw aan de arm. Het is Jim Boh (33), jurylid en winnaar van de competitie van vorig jaar. Bezoeker Dave schudt zijn hoofd vol ongeloof: &#8216;Is dat een vrouw?&#8217; Een vraag die de hele avond zal terugkeren. Jim heet in het dagelijks leven Paulien.
Dressed as a boy
Mannen in vrouwenkleding zijn een bekend verschijnsel in het Amsterdamse nachtleven en daarbuiten. Andersom lijken vrouwen die zich als man verkleden een nieuwigheid. De dragqueens zijn goed te herkennen aan hun extravagante make-up, pruiken, nepwimpers en glitterjurken met ballonvulling. De kings pakken het subtieler aan. Het eigen hoofdhaar wordt na het bezoek aan de kapper bewaard en met lijm vastgeplakt als baard. Strak in pak maken zij een stijlvolle entree en zorgen zo voor verwarring bij het publiek.
Het woord &#8216;drag&#8217; staat oorspronkelijk voor dressed as a girl. Vrouwen werden in eerste instantie dan ook &#8216;drab&#8217; genoemd: dressed as a boy. De term drag raakte sneller ingeburgerd en nu maken de toevoegingen &#8216;king&#8217; en &#8216;queen&#8217; duidelijk om welk type crossdresser het gaat.
Verkleedpartijen van en naar het andere geslacht zijn niet nieuw. Dragking Hanneke (50): &#8216;Mijn moeder is ook een dragking geweest tot aan haar zeventigste, maar in haar tijd noemde je dat nog niet zo. Het verkleden was een spel binnen de theaterwereld en ook gewoon voor hetero&#8217;s.&#8217;
Tegenwoordig zijn dragkings voornamelijk binnen de lesbische uitgaanswereld te vinden. Hetero&#8217;s komen dragkings tegen wanneer ze naar feestjes gaan waar de kings zich op uitnodiging mengen onder het publiek. Of wanneer ze de Gay Pride bezoeken.
De moeder van Hanneke is trots dat haar dochter soms als man gekleed gaat en soms als vrouw. Zij heeft het gevoel dat een traditie is voortgezet. Ook de moeder van Paulien is trots. Op haar persoonlijke blog plaatste zij een foto van Jim onder de titel: &#8216;My girl!&#8217; Voor Paulien is het verkleden verbonden aan het uitgaansleven: &#8216;Ik voel me geen man, ik doe dit echt voor de fun.&#8217; Het karakter Jim is met 1.138 Facebookvrienden binnen een paar maanden bijzonder populair geworden. &#8216;Misschien een beetje kort door de bocht, maar ik zie er gewoon goed uit als gast,&#8217; verklaart Paulien het succes van Jim.
Overzichtelijk
De dragkings op het feestje noemen de fun en het entertainen van anderen als de belangrijkste reden om zich te verkleden. Toch is er ook een serieuze kant aan het verhaal, want er zijn wel degelijk dragkings die zich man voelen en de rolwisseling als uitlaatklep gebruiken. Paulien vindt het belangrijk dat mensen zich bewust worden van gender issues als ze naar haar als man kijken. &#8216;Voor sommige mensen is het elke keer weer moeilijk als ze op een officieel formulier moeten kiezen tussen het vakje man of vrouw,&#8217; vertelt de dragking. &#8216;Dat steekt mij.&#8217;
Dit gevoel is herkenbaar voor Adinda (46). Zij is geboren als man, maar gaat nu al twintig jaar zeer gelukkig officieel als vrouw door het leven. Daarnaast transformeert Adinda soms in Johnny. &#8216;Deze maatschappij is ingedeeld in hokjes: man of vrouw, jong of oud, dik of dun,&#8217; zegt Adinda, &#8216;dat is lekker overzichtelijk.&#8217;
Lee Machetti (28) komt de catwalk op in de oranje outfit van een Amerikaanse gedetineerde. Hij kijkt stoer naar de fotografen en bespeelt het voornamelijk vrouwelijke publiek. Spierballen rollen. &#8216;Ik vind het gaaf om met gender te spelen en mijn mannelijke kant te laten zien.&#8217; De mannelijke uitdossing is alleen voor &#8216;s avonds, want de make-up kost veel te veel tijd voor alledag. &#8216;Als man sta ik langer voor de spiegel dan als vrouw,&#8217; lacht Lee. Ook Adinda noemt het laten zien van haar mannelijke kant een belangrijk onderdeel van haar dragking-act. &#8216;Toen ik op mijn zesentwintigste een vrouw werd, moest ik me anders leren gedragen. Mijn moeder stelde zich opeens beschermend op, waarschuwde me om niet meer recht in het gezicht van mannen kijken. Anders denken ze dat je iets van ze wilt en dat kan nare gevolgen hebben. Als Johnny kan ik ongegeneerd flirten met vrouwen. Ik ben ook getrouwd met een vrouw.&#8217;
Toen Adinda eind jaren tachtig voor het eerst van de dragking-competitie hoorde, lag een podiumplaats voor de hand met haar zesentwintig jaar ervaring als man. &#8216;Ze namen me daar niet serieus, want ik zag er te vrouwelijk uit.&#8217; Als Johnny ging ze de uitdaging aan en inmiddels is Adinda een gender bender die speelt met de eigen identiteit. &#8216;Soms ben ik Johnny de dragqueen, draag ik een paar extra borsten en overdadige make-up. Een dubbeldrag zorgt ervoor dat mensen twee, drie keer moeten kijken. Of je een man bent of vrouw, het zou niet moeten uitmaken.&#8217; Bezoeker Dave maakt het in elk geval niets uit. Snel gaat hij nog even op de foto met zijn nieuwe helden Jim en Lee.
Beeldbewerking: Eclipse Creative Retouching
Styling: Lotte Gijselhart

Bende in Venlo
Eerst was er een boze brief in Vrij Nederland, toen een doodsbedreiging en nu zijn er twee Peter van Straaten-prenten ontvreemd uit het Limburgs Museum Venlo. Beide maken deel uit van de reizende Inktspotprijs-tentoonstelling. Een ervan, de bekroonde Kruisverkrachting, stelt het misbruik binnen de katholieke kerk aan de kaak. Het museum vermoedt een actie uit religieuze hoek. Dat is ook wat de tekenaar zelf denkt: &#8216;Venlo is behalve het land van Wilders ook dat van behoudende katholieken.&#8217; Van Straaten heeft kopieën naar het museum gestuurd. &#8216;Misschien stelen ze die ook weer, we wachten het af.&#8217;

De reliroof

Bosma vs. Wereldomroep
&#8216;Hel in Hilversum&#8217;, kopte De Telegraaf in een stuk over de Wereldomroep. Ex-werknemers deden hun beklag over vermeende dictatoriale chefs en ander ongerief. Het artikel past precies in het straatje van PVV&#8217;er Martin Bosma. Die voert al maandenlang een campagne tegen de omroep, die hij &#8216;een werkgelegenheidsproject&#8217; noemt. Bosma vindt dat de PVV door de Wereldomroep wordt weggezet als &#8216;een partij van verknipte mensen en racisten&#8217;. Saillant detail: Bosma werkte in 1998-1999 als redacteur economie bij diezelfde Wereldomroep. Zijn jaarcontract werd niet verlengd. Vermengt de PVV&#8217;er hier het zakelijke met het persoonlijke?

De boze ex

22 miljard
Onder druk van de publieke opinie geeft een Nederlandse CEO van een staatssteun genietende bank nog wel eens zijn salarisverhoging van twee procent op. Na veel ophef zag ING-topman Hommen ook af van zijn bonus van 1,25 miljoen euro. Zijn resterende jaarinkomen van 1,35 miljoen valt in het niet bij wat de vijfentwintig best betaalde managers van Amerikaanse hedge funds in 2010 inden. Zij komen samen uit op 22 miljard dollar, aldus de annual ranking van AR Magazine. Maar goed, een hedge fund is dan ook geen staatsinstelling.