Macht op vrijdag: Het stille succes van de ChristenUnie

‘Tel nou eens een keer je zegeningen, in plaats van hier alleen maar te klagen bij de interruptiemicrofoon!,’ riep ChristenUnie-leider Gert-Jan Segers afgelopen week bij het allerlaatste debat over de dividendbelasting tegen Geert Wilders. Wie goed luisterde, hoorde dat het uit zijn tenen kwam. Eigenlijk had Segers het ook niet alleen tegen Wilders, maar tegen de gehele oppositie, die na het terugdraaien van de afschaffing van de dividendbelasting en bloc te hoop liep tegen het alternatieve plan: een serie andere maatregelen om het bedrijfsleven tegemoet te komen.

De ene na de andere oppositieleider riep er schande van, zodat in het rumoer bijna verloren ging wat Segers naar voren probeerde te brengen: dat het kabinet al 6,5 miljard investeert in de publieke sector, dat het de lasten voor de burgers met 5 miljard verlicht, dat de lasten voor het bedrijfsleven volgens het CPB per saldo zelfs licht omhóóg gaan, en dat het alternatieve plan voor de afschaffing van de dividendbelasting, waaronder het verlagen van de werkgeverslasten, voor een belangrijk deel ten goede komt aan het midden- en kleinbedrijf, en zeker niet alleen aan de multinationals. ‘Vooral de goede maatregelen voor het mkb kunnen mijn fractie bekoren.’

De kleine regeringspartij heeft er vanaf het begin geen geheim van gemaakt grote moeite met de omstreden maatregel te hebben.

De meloen-metafoor

Wat Segers er niet zo letterlijk bij zei, is dat de bal door de handhaving van de dividendbelasting weer naar zijn partij toe is komen rollen: eigenlijk is het ook de ChristenUnie zelf die haar zegeningen kan tellen. De kleine regeringspartij heeft er vanaf het begin geen geheim van gemaakt grote moeite met de omstreden maatregel te hebben: het was ChristenUnie-Kamerlid Eppo Bruins die meteen al sprak over een ‘meloen die doorgeslikt moet worden’.

Toen de maatschappelijke woede over het ‘cadeautje aan de multinationals’ steeds heviger oplaaide en Mark Rutte steeds zwaarder onder vuur kwam te liggen koos de top van de ChristenUnie er niet voor aan te dringen op openbreken van het regeerakkoord – waarvoor de partij ongetwijfeld een hoge prijs had moeten betalen – maar in plaats daarvan de tijd haar zegenrijke werk te laten doen. Waarna Unilever uiteindelijk onder druk van de aandeelhouders besloot het Londense hoofdkantoor toch maar aan te houden, en Rutte zelf eieren voor zijn geld koos. En zie, de kleine regeringspartij van Segers trok aan het langste eind: de omstreden maatregel werd geschrapt, en er kwam meer geld voor het mkb.

Bovenaan alle lijstjes

Het is niet de eerste keer dat de ChristenUnie door slim opereren haar zin kreeg. Zo ging het ook aan het begin van dit jaar, toen in de achterban van de kleine christelijke partij op en rond de Veluwe de zorgen groeiden over een ander plan uit het regeerakkoord: de opening van Lelystad Airport in uitgebreide vorm in 2019. Na berichten over gerommel met rapportages over dreigende geluidsoverlast in de wijde omgeving was het ChristenUnie-Kamerlid Eppo Bruins die in januari subtiel liet weten dat uitstel van de opening van de luchthaven ‘voor de hand zou liggen’- tot chagrijn van de coalitiepartners en vreugde van de omwonenden. En zie: daartoe werd enkele weken later door de minister besloten.

Terwijl álle coalitiepartijen inmiddels te lijden hebben onder zwaar verlies in de peilingen, staat de partij van Gert-Jan Segers gemiddeld op een zetel wínst.

Uit de eerste analyses van het regeerakkoord bleek al dat de ChristenUnie meer punten uit haar verkiezingsprogramma had weten te verzilveren dan de andere coalitiepartijen, van een ambitieus klimaatbeleid (‘Zorg voor de schepping’) en twee miljard extra voor ontwikkelingssamenwerking (‘Opkomen voor wat kwetsbaar is, wereldwijd’) tot meer financiële ruimte voor gezinnen (‘De toekomst van onze kinderen’). En onderweg konden daar afgelopen jaar dus nog een paar stille overwinningen bij worden opgeteld. Inmiddels staan ook de twee ChristenUnie-ministers in het kabinet bovenaan alle lijstjes: Carola Schouten van Landbouw en Arie Slob van Onderwijs genieten onder de Nederlandse bevolking het meeste vertrouwen van alle ministers.

Het slimme opereren van de kleine coalitiepartij – kritisch maar constructief – legt de ChristenUnie geen windeieren. Terwijl álle coalitiepartijen inmiddels te lijden hebben onder zwaar verlies in de peilingen, staat de partij van Gert-Jan Segers gemiddeld op een zetel wínst, waarmee de Haagse regel dat regeren tegenwoordig halveren zou betekenen, vakkundig wordt gelogenstraft. De ChristenUnie mag haar zegeningen tellen.