Als je de berichten uit Den Haag van de afgelopen weken moet geloven, staat de coalitie op instorten. De onenigheid over het Kinderpardon zou tot een diepe crisis hebben geleid, de coalitie zou ‘langs de rand van de afgrond’ zijn gegaan, er zouden ‘diepe wonden’ zijn geslagen, het wachten zou zijn op de val van het kabinet, want bij de Statenverkiezingen in maart dreigen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie hun meerderheid in de Eerste Kamer vrijwel zeker kwijt te raken.
De omineuze berichten begonnen eigenlijk al op de dag van de kabinetspresentatie in oktober 2017. Menig Haags verslaggever signaleerde dat Buma, Pechtold en Segers er zo afstandelijk bij stonden, terwijl Rutte een wervend verhaal probeerde af te steken: deze liefdeloze coalitie, dit moeizame verstandshuwelijk kon geen lang leven beschoren zijn.
‘Marx Rutte’
Maar van de week schoot me opeens weer te binnen wat er over het vórige kabinet allemaal werd gezegd. Vanaf het eerste begin werd de coalitie van VVD en PvdA als hopeloos beschouwd. Toen in de eerste maanden na de regeringsverklaring binnen de VVD oproer uitbrak over het plan voor de inkomensafhankelijke zorgpremie en Mark Rutte door de Telegraaf als ‘Marx Rutte’ te kijk werd gezet, werd al geroepen dat het kabinet de kerst niet zou halen. Toen het plan was ingeslikt en de crisis bezworen, was het verhaal: het kan niet lang meer duren tot de volgende crisis zich aandient: ze halen het voorjaar niet!
Opgewonden berichten over het naderend einde hebben meer te maken met de oververhitting van het debat, dan de Haagse werkelijkheid
Toen minister Jeroen Dijsselbloem met de pet in de hand langs de oppositiefracties ging voor steun, omdat de coalitie geen meerderheid in de Eerste Kamer had, hagelde het weer commentaren: die vernederende exercitie zou tot niets leiden, het einde is nabij. Vervolgens zouden Rutte en Samsom de zomer niet halen, daarna zouden ze rond Prinsjesdag pas écht in de problemen komen, en zo ging het nog een paar jaar door. Intussen wist het kabinet miljarden te bezuinigen, de financiële crisis te bedwingen en vrijwel het gehele regeerakkoord uit te voeren. En uiteindelijk werd Rutte II het langst zittende kabinet in de naoorlogse geschiedenis, in crisistijd, zonder ooit een meerderheid in de Eerste Kamer te hebben gehad.
De opgewonden berichten over het naderend einde van de coalitie hebben meer te maken met de oververhitting van het publieke debat, waarin tegenstellingen en conflicten steeds tot reusachtige proporties worden uitvergroot, dan met de werkelijkheid in de Haagse politiek.
Nederland is een coalitieland, waar de politiek van moeizame compromissen aan elkaar hangt en partijen weten hoe afhankelijk ze van elkaar zijn, ook als ze helemaal niet van elkaar houden. Mijn voorspelling: Rutte III regeert rustig door, met vallen en opstaan, tot de verkiezingen van 17 maart 2021.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.