MENS #19: Fernando Rijswijk

Liever via een andere podcast-app luisteren? Dat kan hier.

Hij is jongerenwerker, psychiatrisch verpleger en werkt met De Harde Leerschool, een stichting die jonge mensen met moeilijkheden op weg helpt tijdens rugbytrainingen – prachtige projecten zijn dat. Ik interviewde Rijswijk voor MENS omdat ik wilde weten welke weerslag het protest tegen racisme heeft op jongeren en… wat kunnen we voor hen dóen? Hoe kunnen zij worden wie ze worden willen?

De ochtend dat we de podcast opnemen, heeft Rijswijk net een nachtdienst gedraaid. Hij vertelt over hoe hij eerder in de week een groepsgesprek deed met kleine kinderen die het moeilijk hebben. Het ging over hun week, over de wereld, het jeugdjournaal. Drie kinderen bleken om hun huidskleur te worden gediscrimineerd. Er werd gehuild.

Wat te doen? Als ik van iemand antwoord had verwacht, dan was het van Rijswijk, ik ken hem al jaren als een onverschrokken rugbyer, iemand die niet op zijn mondje gevallen is én iemand van sterke gedichten en literaire voorkeuren (Vestdijk). Hoe moet je die gediscrimineerde kinderen helpen?

Met de kerkelijke adoptie van het kind van een ongetrouwde moeder werd zijn levensgeschiedenis direct vanaf zijn geboorte bepaald door racisme.

Rijswijk vertelde hoe het dat deed, hoe hij een jongetje helpt zijn eigenwaarde te vinden door een hand op zijn schouder te leggen en stoere verhalen te vertellen over de cultuur waarin diens ouders opgroeiden. Tenhemelschreiend om te horen hoe nodig dat is, het zijn verhalen waarbij je in je handen knijpt van blijdschap dat mensen zoals hij bestaan.

Maar opeens ging het ook over Rijswijk zelf en dat hij als kind geadopteerd werd uit Brazilië. Met de kerkelijke adoptie van het kind van een ongetrouwde moeder werd zijn levensgeschiedenis direct vanaf zijn geboorte bepaald door racisme. En nóg, zelfs de afgelopen nacht was hem gevraagd of een ander naar een patiënt kon gaan, omdat patiënt bang was voor ‘zwarte mannen’.

Maar moesten we het nou over zijn kwetsbaarheden hebben? Laat het over de daders gaan, zei Rijswijk. En terwijl hij dat zei, wist ik weer wie hij was: geen slachtoffer maar een held voor jongeren, een steun voor patiënten en iemand die rake gedichten schrijft.