We spreken bij haar thuis af, ’s avonds als dochter Elisah slaapt. Langs de wanden van de grote lichte kamer stapels boeken, mappen, papieren, foto’s, gouden platen enzovoort. ‘Wat een mens met zich meesleept,’ zegt ze, terwijl ze de laatste hand aan de afwas legt en koffie maakt. ‘Dat komt allemaal uit één kast. De werkkamer wordt veranderd en geschilderd. Ik kan er niet zo goed tegen. Ik ben vleugellam, ik weet niet waar ik moet beginnen.’