De afgelopen dagen ging op de sociale media een filmpje rond van een pro-Palestina-demonstratie bij het Amsterdamse stadhuis, waarop te zien is dat een bebaarde activist in het Arabisch scandeert dat Israël een terroristische staat is en dat Tel Aviv opgeblazen moet worden. Op de tweede rij houden jonge Nederlandse meiden die je eerder bij een demonstratie van Extinction Rebellion zou verwachten, instemmend bordjes omhoog met de leus: ‘From the river to the sea’. En dat alles op een steenworp afstand van de Uilenburgerstraat, waar in 1941 de eerste grootschalige razzia in Nederland plaatsvond.

Intussen berichtte het ND over een verklaring van Khaled Qaddoumi, de vertegenwoordiger van Hamas in Iran, op de website van de Iraanse ayatollah Khamenei. Qaddoumi laat er geen twijfel over bestaan wat met de kreet ‘from the river to the sea’ wordt bedoeld: de aanval van Hamas op Israël zal met ‘gouden letters’ in de geschiedenis van Palestijnse natie worden geschreven en is ‘een teken dat de Zionistische vijand zal worden verslagen en dat dit zal leiden tot hun vernietiging’. En: ‘Dat is de Palestijnse betekenis van de volledige vrijheid van de rivier tot de zee’.

Geen wonder dus dat het filmpje leidde tot geschokte reacties in de joodse gemeenschap.

Laten we niet vergeten dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen.

De Hollandse meiden die met hun bordjes steun betuigen aan de Palestijnse zaak worden ongetwijfeld gedreven door goede bedoelingen: het is ook een gruwel dat twee miljoen Palestijnen al jaren een uitzichtloos bestaan leiden in Gaza en dat er nu talloze onschuldige Palestijnse burgers omkomen door Israëlische bombardementen. Maar tegelijkertijd is het van een onpeilbare naïviteit om uitgerekend op de plek waar in de oorlog de eerste joden werden opgepakt, de leuzen van een terroristische organisatie na te praten, en zelfs mee te scanderen als in het Arabisch wordt opgeroepen Tel Aviv op te blazen – zonder enig idee wat er eigenlijk wordt gezegd.

Hoe goede bedoelingen tot ideologische verblinding kunnen leiden, bleek ook toen kort na de gruwelijke aanval van Hamas op het muziekfestival in het zuiden van Israël in activistische kring gretig een bericht werd gedeeld waarin gesuggereerd werd dat de festivalgangers het bloedbad over zichzelf hadden afgeroepen met hun ‘hedonistische’ feestje vlakbij de openluchtgevangenis die Gaza heet.

Zelfs het liberale NRC Handelsblad maakte ruimte voor ontspoorde goede bedoelingen door een column te plaatsen van Karin Amatmoekrim, waarin de schrijfster betoogt dat het verzet van de Palestijnen de afgelopen decennia ‘effectief aan ons verkocht is als terreur, de Palestijnen zelf als wilde beesten,’ dat de Gazastrook verdacht veel lijkt op een concentratiekamp, en ‘dat de geschiedenis ons heeft geleerd dat wie het lukt om zijn vijanden in een afgesloten ruimte bijeen te drijven, ze op een efficiënte manier kan uitroeien’.

Alsof de staat Israël, toevluchtsoord voor vervolgde joden uit de hele wereld, uit zou zijn op totale vernietiging van alle Palestijnen: het is een bizarre omkering van de feiten.

Natuurlijk moeten we ons het lot aantrekken van de Palestijnse slachtoffers van het slepende conflict. Maar laten we alsjeblieft blijven nadenken, en niet uit het oog verliezen dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen.