Sinds de Duitse bezetting was Nederland niet meer zo eensgezind als tijdens de eerste weken van de coronacrisis. Terwijl zorgpersoneel en mensen met andere vitale beroepen overuren draaiden om de slachtoffers van de pandemie zo goed mogelijk te helpen, telden miljoenen anderen thuis geduldig de dagen, weken en maanden die we nodig hadden om de verspreiding van het virus in te dammen. In de tussentijd sleutelde het kabinet − met de steun van vrijwel de hele oppositie − binnen mum van tijd een steunpakket in elkaar om zoveel mogelijk bedrijven en banen te redden van een zeker faillissement.
Analyse
Economische groei zou een middel moeten zijn, geen doel
De recessie die zal volgen op de pandemie, zal onze onderlinge solidariteit opnieuw op de proef stellen. Blijven we saamhorig in ons verlangen om de pijn van de crisis zo eerlijk mogelijk te verdelen? Of grijpen we terug op het bekende verhaal van bezuinigen op publieke uitgaven en het verzwaren van lasten voor werkenden?
