De laatste tijd zie ik hem soms weer vallen, net als toen. Een man in een wit overhemd en een donkere pantalon. Hij valt langs de gevel met al die hoge rechthoeken van glas, juist op het moment dat de lens van AP-fotograaf Richard Drew hem ziet.

Er vallen er meer, maar die anderen wekken nog tijdens hun val de indruk zich te verzetten, panisch, verward, wild bewegend alsof ze willen vluchten. Sommigen klampen zich vast – aan een tas, aan elkaar.

De man op Drews foto lijkt kalm. Hij beheerst de kunst van het vallen, gestileerd als een danser.

Uren kan ik naar The Falling Man kijken. Naar de onbekende man die feilloos recht omlaag lijkt te storten, head first, zijn armen als een turner langs zijn lichaam, het linkerbeen iets opgetrokken. Op zijn gemak, bijna. Alsof hij zich verzoend heeft met zijn lot.

Advertentie