Het is een industrie op zich geworden: een groeiend legertje participatie-professionals trekt met flipovers, post-its en ‘denkhoeden’ door het land, om met omwonenden van bouwprojecten ‘vissenkomgesprekken’, ‘droomsessies’ of ‘ontwerpateliers’ te houden. Niet per se onder een systeemplafond, zoals het cliché wil, maar vooral op zaterdagavonden in de kroeg – dan komen jongeren tenminste – of in de openlucht tijdens een ‘omgevingswandeling’.
Essay
Als burger heb je niets te zeggen
In de ideale participatiesamenleving geeft de burger de samenleving vorm, niet de overheid. Maar de praktijk blijkt weerbarstig, concludeert onderzoekscollectief Spit. Overheden slagen er zelden in omwonenden op een goede manier bij plannen te betrekken. Geïnteresseerde burgers haken teleurgesteld af – een ontwikkeling die populisten in de kaart speelt.
