Klöppt niks van

Oproep tot geweld

Nieuws

Klöppt niets van

Verhaal van de Week

Natasja Gibbs

Interview

Influencers of vervuilers?

Hannah Prins

Het regent consultants

Meer, meer, meer

Hans Against the Machine

Dobbelen op de dood

Digital Families

Koninklijke onvoldoende

Miljoennota

Vrouwelijke bodybuilders

Cultuurtip

Tijdschrijven
Sommige geleerde mensen denken dat ze overal verstand hebben. Vooral economen. Vooral iemand zoals uw columnist Frank Kalshoven. In VN 50 dacht hij veel te weten over het onderwijs, de organisatie daarvan, de werkzaamheden van docenten en van de relatie tussen professionals en management. Als gevolg van deze zelfoverschatting meende hij in zijn column Plasterk te moeten schofferen omdat die tegen tijdschrijven is; een advies van de Onderwijsraad dat Plasterk zeker naast zich neer zou leggen. Met zijn &#8216;analyse&#8217; schoffeerde Kalshoven en passant ook de gehele lerarenpopulatie van Nederland. Die denken, net als Plasterk, slechts in &#8216;lesgeven&#8217; en &#8216;rompslomp&#8217;. Hij benadrukte wat die allemaal van tijdschrijven zouden kunnen leren. En wat was het nou voor moeite, één minuut per dag (sic!)?
In vier punten legt hij uit wat we allemaal kunnen leren van tijdschrijven, ervan uitgaande dat we &#8211; dan eindelijk &#8211; beschikken over de volledige urenadministratie van een school. 1. Dan komt boven water dat er leraren zijn die te veel doen voor hun geld, maar dat er ook zijn die te weinig uitvoeren. Dan kunnen eindelijk hierover eens eerlijke gesprekken gevoerd worden. Fijn praten samen in goede harmonie. 2. Wat is de handigste manier om toetsen te maken? Weer een reden om met elkaar in gesprek te komen &#8211; het hoogste ideaal dat Kalshoven voor ogen heeft. 3. Dan kunnen we taken zoals kopiëren en surveilleren misschien wel goedkoper invullen en 4. Het maken van lesmateriaal, vaak het stokpaardje van de gemotiveerde docent, kan er wel uit. Het materiaal kan goedkoper ingekocht worden.
Zou hier een econoom aan het woord zijn? Of een vazal van de immer op bezuinigingen ingestelde managementlaag? Want let op, hier volgt de grootste gotspe die ik sinds jaren ben tegengekomen: &#8216;Zo&#8217;n urenadministratie, en de lerende houding die daarbij hoort, veronderstelt een volwassen en open relatie tussen management en professionals.&#8217;
Mooi gezegd. Waar het de &#8211; sinds jaren zwaar verwaarloosde &#8211; taak is van het management om het functioneren van de docent te faciliteren, kunnen die twee eindelijk elkaars werk open en eerlijk faciliteren. Uit het stuk spreekt een hoge mate van onwetendheid. Ik raad Kalshoven aan om eens aan een willekeurige leraar te vragen of hij wel van deze geldverslindende misstanden op de hoogte is en na zijn &#8216;ja&#8217;, hoe dat soort dingen tegenwoordig in onderwijsland &#8216;opgelost&#8217; wordt. Of kom eens bij mij langs. Als zelfbewuste onderwijsprofessional ga ik gewoon verder met mijn management, niet aan de slag, maar in de clinch. Op een volwassen manier, dus zonder tijdschrijven.
Dr.ir. E.J. van der Schee, docent natuurkunde, Krimpen aan den IJssel
Engels gebruik
Bedankt dat u mij weer een voorbeeld van het verkeerd gebruik van Engels heeft gegeven voor mijn leerlingen.
Een van de eerst grammaticaregels die ik ze leer, is: er is nooit een apostrof in een Engels meervoud, NOOIT! En wat zie ik in uw artikel over vreemdgaan? (VN 50) &#8216;Do&#8217;s en don&#8217;ts.&#8217; Een apostrof wordt gebruikt in plaats van een letter of in een bezitsvorm. De uitdrukking moet zijn: &#8216;Dos and don&#8217;ts.&#8217; Van een kwaliteitsblad verwacht ik ook kwaliteits-Engels.
Dave Mahoney, docent Engels, Schagen
ABG-gids
Voor abonnees deze week gratis bij Vrij Nederland: de Academische Boekengids (ABG), waarin wetenschappers nieuwe boeken bespreken. In dit nummer onder meer: de ijzeren wetten van het universum, waarom de indianen hun land kwijtraakten aan de kolonisten en waarom in de oudheid niemand iets geloofde. Plus: een gedicht van Anneke Brassinga.
Winnaars e-readers
Begin oktober werd Vrij Nederland onder het motto &#8216;lang leve de inhoud&#8217; geherlanceerd. Alle vaste abonnees kregen daarbij de mogelijkheid een bekende vier weken Vrij Nederland cadeau te doen en zo mee te dingen naar een e-reader.
Duizenden abonnees hebben gereageerd. De drie winnaars zijn: de heer Elsink uit Baarn, G.H. Middeldorp uit Rotterdam en mevrouw Heldrink uit Leiden. Zij krijgen hun prijs thuisgestuurd.
Herstel
Door een vergissing op de redactie is de naam van Belgiës grootste biermerk Jupiler in de column van Marente de Moor vorige week verkeerd gespeld als Jupiter.

Saskia Pleijsier

post

Kerstgroet
Guido van Lier ziet sterretjes. Hij heeft een scheve nek en stijve armen. In de loop van de dag lijkt hij ook te krimpen. &#8216;s Ochtends torent hij nog boven zijn beeldscherm uit, aan het einde is zijn kin richting het bureaublad gezakt.
Guido is de art director van Vrij Nederland. Dat klinkt heel chic, alsof je alleen maar creatief hoeft te zijn, af en toe een vies gezicht moet trekken of &#8216;bééldig&#8217; moet roepen in de richting van de koelies die het eigenlijke werk moeten doen. Maar zo werkt het niet. Hij is &#8216;directeur kunsten&#8217; van een klein gezelschap dat verantwoordelijk is voor het beeld en de vorm van Vrij Nederland. Hij moet even hard stampen.
Dit nummer heeft veel beeld en vorm. Het telt, mede dankzij de welkome bijdragen van de advertentie-afdeling, 172 pagina&#8217;s. De redactie heeft het met blossen op de wangen gemaakt. De namen van schrijvers en fotografen staan bij hun bijdragen vermeld. Naamloos blijven Guido en al degenen die ideeën hebben aangereikt, medewerkers hebben begeleid, fouten hebben gecorrigeerd, stukken op maat hebben gesneden, koppen en bijschriften hebben bedacht &#8211; allen kortom, die het blad hebben gemaakt. U komt ze tegen in het colofon en u ziet er iets van terug op de bijzondere tekening van Jan Rothuizen (pagina 168).
Het is onze kerstgroet aan het einde van een bijzonder jaar. Sinds 10 oktober heeft Vrij Nederland een offensief ingezet: &#8216;Lang leve de inhoud&#8217;. Er zijn inmiddels tien nummers verschenen met meer redactiepagina&#8217;s en op een groter formaat. Na dit laatste extra dikke nummer, maken wij even pas op de plaats. Over drie weken verschijnt Vrij Nederland nummer 1, 71ste jaargang. Dat wordt even afkicken voor Guido en de rest. Wij wensen u plezierige dagen.

Frits van Exter

Bij Vrij Nederland

Padu Boerstra

Dries Muus

‘Het is beter zonder geloof, veel beter’

Ik zit in een café met een man die ik een uur geleden voor het eerst in levenden lijve heb ontmoet. We hebben door het park gewandeld en gepraat. Elkaar steelse blikken toegeworpen en een beetje geflirt. Het lijkt een doodgewone blind date &#8211; waarbij het er eigenlijk niet zoveel toe doet hoe we tot deze ontmoeting zijn gekomen: voorgesteld door wederzijdse vrienden? Via een datingsite? Wat de voorgeschiedenis ook is, nu zitten we hier, net iets dichter bij elkaar dan nodig. Hij heeft een mooi lichaam en een vriendelijk, open gezicht. Hij is aantrekkelijk omdat hij met belangstelling naar me kijkt. Hij is aantrekkelijk omdat hij mij aantrekkelijk vindt.
&#8216;Ik zou je wel willen voelen,&#8217; zegt hij.
&#8216;Dat lijkt me best een goed idee.&#8217;
Hij legt zijn hand op mijn onderrug en streelt me. Zijn hand glijdt verder en knijpt zachtjes in mijn dijbeen.
&#8216;Ik moet steeds naar je mond kijken, je hebt een prachtige mond.&#8217;
&#8216;Ik kan geweldige dingen doen met die mond,&#8217; zeg ik.
&#8216;Dat wil ik dan wel eens meemaken,&#8217; zegt hij en leunt naar me toe en zoent me vol op mijn lippen.
Als ik me omdraai zie ik aan de andere kant van de tafel mijn man Frank zitten. Op het puntje van zijn stoel, met een brede grijns op zijn gezicht en een blik die liefdevol is en ondeugend tegelijk. Hij is er nu al een half uur getuige van hoe ik hier door een vreemdeling wordt opgevreeën &#8211; en hij geniet ervan. En zo vreemd is deze vreemdeling trouwens niet, want Frank heeft deze man hoogstpersoonlijk voor mij van het internet geplukt.
Begeerd worden
Een half jaar geleden was ik gewoon een vrouw van veertig, ruim vijftien jaar getrouwd. Een gelukkig huwelijk, en een seksleven dat zich nog het beste liet omschrijven als &#8216;oké&#8217; &#8211; soms was het speels en spannend, soms vergaten we een tijdje dat er zoiets als seks bestond, soms deden we weer wat meer ons best voor elkaar, om dan vervolgens te zeggen: &#8216;Dat zouden we vaker moeten doen.&#8217;
Toen zoende ik op een feestje een oude studievriend, en werd ik verliefd.
Je verstand zegt dat dat niet kan en niet mag, en dus begin je een geheime affaire. Daarmee wordt het clichéplaatje direct nog completer, want wie gaat er eigenlijk niet vreemd? Het is dan misschien geen taboe meer, maar wel een grote, hypocriete paradox: niemand wil bedrogen worden, maar als het erop aan komt, kan iedereen de bedrieger zijn. Als jij degene bent met de vlinders en de kriebels gelden er kennelijk ineens andere regels.
Overspel, in alle variaties &#8211; van flirten bij de koffieautomaat tot spannende middagen in een Van der Valkhotel &#8211; gaat meestal, denk ik, niet over mensen die van hun partner af willen, of zelfs maar over mensen die ontevreden zijn over hun relatie. Het gaat over de diep menselijke behoefte aan aandacht en spanning. Het gevoel dat je je niet alleen als ouder, kostwinner of werknemer tot de rest van de wereld verhoudt, maar ook als seksueel wezen. Waarom zou de lust tot experimenteren, de behoefte om aantrekkelijk gevonden te worden door meer dan één persoon, ophouden op het moment dat je je aan iemand verbindt in een vaste relatie?
Zelf overwoog ik nog geen seconde mijn huwelijk op te geven voor een nieuw leven. Ik wilde het leven dat ik al had, met mijn eigen man en de liefde en het vertrouwen dat er tussen ons was. Maar óók wilde ik begeerd worden door iemand anders, de spanning van eerste afspraakjes en het onbekende, me jong en onontdekt voelen. Lust en bewondering zien in de ogen van iemand die mij helemaal geweldig vindt.
In dat verlangen sta ik niet alleen. Het is de reden dat mensen vreemdgaan, en omdat ze denken dat het onmogelijk is to have your cake and eat it, too, houden ze hun avontuurtjes &#8211; zo lang mogelijk &#8211; geheim. In mijn geval leefde ik maar een paar weken in een roze bubbel van spannende sms&#8217;jes en afspraakjes in het park. Totdat mijn man op een avond tegen me zei: &#8216;Er is iets met jou, en je gaat me nu vertellen wat.&#8217; Mijn bubbel spatte met een flinke knal uit elkaar. Ik dacht te weten hoe de toekomst eruit zou zien: ruzie, tranen, verwijten en jaloezie, dan een lange periode van voorzichtig weer toenadering zoeken en het vertrouwen proberen te herstellen. Schuldgevoel. Daarna af en toe een terugval met opnieuw huilbuien en pijn, en ten slotte bereiken dat alles weer &#8216;gewoon&#8217; werd en &#8216;net als vroeger&#8217;. We hadden het allemaal al een keer meegemaakt &#8211; tien jaar geleden, toen híj degene was met de affaire.
Maar kan het niet anders?
Zou het niet geweldig zijn als je die behoefte aan aandacht zou kunnen uitleven zonder je bestaande relatie in gevaar te brengen? Zonder iemand pijn te doen? Zou het niet geweldig zijn om samen vreemd te gaan in plaats van in je eentje, om met je eigen man een opwindend geheim te delen?
Wij wilden niet dat alles weer net zo zou worden als vroeger. Niet omdat het vroeger niet goed was, maar omdat we dachten dat het nog beter kon worden. Toen we de restjes van mijn roze bubbel en zijn jaloerse aanvallen bij elkaar hadden geveegd, gingen we elkaar dingen vertellen.
&#8216;Ik wil met andere mannen naar bed,&#8217; zei ik.
&#8216;Ik wil toekijken als jij met een andere man naar bed gaat.&#8217;
&#8216;Ik wil seks met z&#8217;n drieën, met z&#8217;n vieren misschien zelfs.&#8217;
&#8216;Ik wil afspraakjes, versieren, versierd worden.&#8217;
&#8216;Ik wil misschien wel eens naar een parenclub.&#8217;
&#8216;Nou, dát wil ik nou echt helemaal niet.&#8217;
We waren aan het onderhandelen over een open relatie.
Volwassen internetdaten
Als je de deur van je relatie eenmaal hebt opengezet, wil je ook op zoek naar mensen om binnen te laten. Je kunt naar je vrienden kijken, op zoek naar de mythe van het spontane trio (&#8216;Het gebeurde gewoon een keer!&#8217;). Je kunt proberen &#8216;zomaar&#8217; iemand te ontmoeten, in de hoop dat ze oren hebben naar jouw toch wat ongewone voorstellen (&#8216;Ik wil best met je mee naar huis. Mag mijn man ook mee?&#8217;). Voor wie dat te confronterend vindt, is er gelukkig het internet: onuitputtelijke bron van mensen op jacht naar seks, vriendschap en aandacht, waar je anoniem kunt blijven zo lang jij dat wilt.
&#8216;Zoek jij maar een man voor me,&#8217; zei ik tegen Frank, en hij pakte het systematisch aan. Binnen een paar dagen stroomde de speciaal voor dit project geopende mailbox vol met foto&#8217;s en aanbevelingsteksten van mannen en koppels, en maakte ik kennis met de wondere wereld van het &#8216;volwassen internetdaten&#8217;. Je krijgt al snel het gevoel dat de hele wereld met buitenechtelijke seks bezig is (zo herkende Frank tijdens een vergadering eens een meneer die via een datingsite contact met ons had gezocht). Ook moet je je verdiepen in de geheel eigen vocabulaire en etiquette van deze parallelle wereld. Wat wil je, als je met een stel afspreekt? Full swap (echte partnerruil met penetratie) of soft swap? Oraal, anaal, zelfde ruimte, verschillende ruimtes? Een vrouw meldde dat zij en haar man, als ze met een ander stel afspraken, altijd eerst mmv deden en dan nog een keer vmm, alvorens over te gaan tot mv/mv, en dat er toch zeker ook plaats moest zijn voor vv. Ik werd duizelig alleen al bij de gedáchte aan de hoeveelheid bewegende ledematen in die kamer.
Verder is iedereen unaniem discreet en hygiënisch, heeft gevoel voor humor (was het maar waar), doet het veilig (een sprookje), moet je als man een mening hebben over de spreekwoordelijke &#8216;verdwaalde hand&#8217; van een andere man, en is iedereen op zoek naar de Heilige Graal van de magische, ongrijpbare &#8216;klik&#8217; &#8211; waarmee alles kan worden bedoeld van verliefdheid tot &#8216;Je bent nu eenmaal uit Leeuwarden gekomen dus laten we nu ook maar onze kleren uittrekken&#8217;. Afhankelijk van mijn eigen gemoedstoestand vond ik de manier waarop men zich presenteert ontroerend, hilarisch of intens deprimerend (hoe komt zo&#8217;n man op het idee dat een foto van zijn erectie het enige is wat ik nodig heb om geïnteresseerd te raken?).
Foute sokken
De afgelopen maanden heb ik met drie verschillende mannen het bed gedeeld. Ik heb per mail pornografische verhaaltjes uitgewisseld met een onbekende Amerikaan. Ik heb met zeven mannen gezoend, en zo&#8217;n vijftien afspraakjes gehad &#8211; soms met, soms zonder Frank. Hij heeft een vriendin op visite gehad terwijl ik een weekendje weg was. Hij heeft mij getroost als ik een naar gesprek had gehad met de man op wie ik een half jaar geleden verliefd was. We hebben samen verschrikkelijk veel plezier, en dat terwijl het, natuurlijk, niet altijd even leuk is. Want je maakt van alles mee: radiostiltes, leugenachtige mannen, mannen met foute sokken, mannen zonder tekst of gevoel voor humor. Mannen die niet kunnen zoenen. Vrouwen die niet willen zoenen. Stellen met een totaal andere aanpak dan de onze (&#8216;gevoel, nee, daar doen wij niet aan&#8217;). Ongewassen mannen en bange vrouwen. Kort-door-de-bocht-mannen en mannen voor wie een mailtje af en toe al spannend genoeg is, want tot een afspraak lijkt het maar nooit te komen. Mannen die zeggen een open relatie te hebben, maar dan een afspraak afzeggen omdat hun vrouw op tilt is geslagen.
Maar gelukkig ook: mooie, slimme vrouwen, welbespraakte mannen met relativeringsvermogen, eerlijke en boeiende mensen die hun leven, liefde en verleden met je delen voordat ze bij je in bed stappen. Mensen die op deze manier met hun seksleven bezig zijn, denken vaak buiten de gebaande paden en maatschappelijke hokjes &#8211; en zijn ook buiten de slaapkamer prettig en onderhoudend gezelschap.
We kwamen er al snel achter dat een open relatie eigenlijk helemaal niet over seks gaat. Het gaat over eerlijkheid. Zelfs maar de overweging om in openheid met een ander naar bed te gaan, of je partner toe te staan dit te doen, vereist een nietsontziende eerlijkheid tegenover jezelf en elkaar. Eerlijkheid is namelijk het enige effectieve wapen in de strijd tegen de grootste bedreiging van een open relatie: jaloezie.
Als ik weet wat Frank doet, en als ik kan zeggen wat ik niet wil dat hij doet, dan hoef ik me niet bedreigd te voelen of jaloers te zijn. Je moet dus heel goed nadenken over wat je moeilijk zou kunnen vinden. Dan krijg je dit soort gesprekken: &#8216;Je mag met haar naar bed, maar alleen in de logeerkamer.&#8217; &#8216;Je mag met haar samen onder de douche, maar niet in bad.&#8217; &#8216;En zorg dat je de afwas gedaan hebt als ik weer thuiskom, ik wil niet de resten van jullie gezellige etentje zien.&#8217;
De eerste keer dat ik mijn man met een ander zag vrijen, was dat adembenemend &#8211; niet omdat ik er jaloers of bang van werd, maar omdat het zo ongelooflijk was om te ervaren dat ik juist helemaal níét jaloers was. Ik ben erachter gekomen dat jaloezie voor mij niet gaat over wat de ander doet, maar over wat de ander niet vertelt: over me buitengesloten voelen.
Nooit meer ruzie
Ik heb het afgelopen halfjaar meer over mezelf geleerd dan in vijf jaar therapie. Ik doe dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze durfde &#8211; en dan heb ik het niet alleen over spannende slaapkameractiviteiten, maar ook over zaken als me kwetsbaar opstellen, omgaan met afwijzing, nee durven zeggen, opkomen voor wat ik echt wil. En onze relatie, die is er alleen maar op vooruit gegaan. Ons seksleven samen is geweldig, en we maken bijna nooit meer ruzie (discussies over wie er moet stofzuigen lijken zo ongelooflijk banaal als je net hebt besproken hoe het voelde om je man een andere vrouw te zien uitkleden). Het is een gezamenlijk project: soms zijn we samen een beetje verliefd op iemand, en zitten we samen in spanning op nieuwe mail te wachten. Soms hebben we samen een minder leuke ervaring en delen dan ook die frustratie. En na een mooie afspraak met anderen zweven we nog dagenlang op een roze wolk, verliefder op elkaar en inniger samen dan ooit.
Laatst probeerde ik in abstracte termen over open relaties te praten met een paar mannelijke collega&#8217;s. Hun reactie was voorspelbaar: &#8216;Seks, de hele tijd, met iedereen, en dat mag zomaar? Nou dat wil ik ook wel!&#8217; Ik heb maar niet de moeite genomen om ze uit te leggen dat de basis van de open relatie niet seks is, maar liefde. Een liefde zo groot dat er meer in past dan je ooit voor mogelijk had gehouden.
Do&#8217;s en don&#8217;ts
&#8211; Maak voor je leven in de parallelle wereld een apart e-mail account aan, waar jij en je partner allebei bij kunnen. Zo weet je precies evenveel, en het is ook handig om je &#8216;gewone&#8217; leven op orde te houden (het is nogal verwarrend als de mail van een vriendin die je uitnodigt voor haar verjaardag in je inbox meteen wordt gevolgd door een mail van lekkereman42 die vraagt of je wel intiem geschoren bent).
&#8211; Als privacy belangrijk voor je is, zorg dan dat je echte naam niet via je e-mailadres of msn-account is te achterhalen. Anderzijds: veel mensen zijn minder voorzichtig, en Google is je vriend als je meer te weten wilt komen over met wie je nu eigenlijk hebt afgesproken.
&#8211; Als je niet van praten houdt, is de open relatie waarschijnlijk niets voor jou &#8211; je moet letterlijk op elk moment bereid zijn om grenzen, gemaakte afspraken en opkomende emoties opnieuw ter discussie te stellen. De laatste keer dat ik dat deed, was ik op reis en belde ik mijn man om vijf uur &#8216;s ochtends wakker met een dilemma dat niet kon wachten.
Verder surfen
&#8211; Er zijn talloze datingsites, van zeer wisselende kwaliteit, die gericht zijn op vraag en aanbod van sekspartners. Over het algemeen geldt dat je op gratis sites (zoals AdultFriendFinder) harder moet zoeken naar serieuze serieuze mogelijkheden.
&#8211; Een van de beste en meest professionele niet-gratis sites is www.sdc.com (Swingers Dating Club), een wereldwijd netwerk van twee miljoen mannen, vrouwen en stellen in alle denkbare smaken. Of je nu op zoek bent naar een snelle afspraak (&#8216;vanavond speeddaten in Rottterdam?&#8217;), een vriendschapsrelatie met seks wilt opbouwen, het leuk vindt om uitgenodigd te worden voor een kinky lingerieparty in het Amstelhotel, of iemand zoekt voor tijdens je zakenreisje naar New York, op SDC kan het allemaal.
&#8211; Voor het Nederlandse taalgebied zijn er Gobella en AdultMatch, waarvan AdultMatch de meest gebruiksvriendelijke is.
&#8211; www.secondlove.nl is een site voor &#8216;discreet vreemdgaan&#8217; waar gebonden mensen iemand voor erbij kunnen vinden.
Verder lezen
&#8211; Tristan Taormino, &#8216;Opening up: a Guide to Creating and Sustaining Open Relationships&#8217;. Gebaseerd op meer dan honderd interviews met mensen die alle mogelijke vormen van open relaties praktiseren. Prachtig leesvoer voor iedereen die denkt dat het heteroseksuele huwelijk het enige model is.
&#8211; Dossie Easton &#038; Janet W. Hardy, &#8216;The Ethical Slut: a Practical Guide to Polyamory, Open Relationships &#038; Other Adventures&#8217;. De auteurs beschrijven met aanstekelijk enthousiasme hun favoriete seksuele rolmodel: de ethische slet. Sletterigheid is in hun woordenboek niets negatiefs. Sletten zijn mannen en vrouwen die zonder schaamte van hun seksualiteit genieten, en deze vrijelijk delen onder het motto &#8216;liefde kent geen grenzen&#8217;. Het &#8216;ethische&#8217; aspect is evenwel net zo belangrijk. Niet alles wat kan, hoeft. Als er mensen gekwetst worden, als er oneerlijkheid is of onveiligheid, gaat het verkeerd. Daarom ga ik niet naar bed met de man van mijn vriendin, al vind ik hem nog zo leuk &#8211; dan zou ik weliswaar een slet zijn, maar geen ethische.
Saskia Pleijsier is een pseudoniem. Voor mijn goede vrienden heb ik geen geheimen, mijn familie en collega’s hoeven niet precies te weten wat ik in de slaapkamer doe

Open overspel