Schoonheid is iets moois. Zoveel spreekt voor zich, zou je denken, maar is dat zo? Zes moegedraafde paarden in de zon/ het onweer waar augustus mee begon − Menno Wigman dichtte er treffend over, net als vele kunstenaars vor hem. Als iets direct tot ons spreekt, ons ontroert en ons overweldigt, of het nu een donderbui is, een gitaarsolo, de trapopgang in een oud gebouw, het gezicht van iemand die we liefhebben, dan is schoonheid niks dan mooi. Maar daar is niet alles mee gezegd.

Aan schoonheid zitten ook duistere kanten. Juist door de kracht ervan zijn we bang voor de tegenhanger. Voor lelijkheid. Voor verval. Van de wereld om ons heen, maar vooral van onszelf. Buikvet, littekens, grijze haren, anders zijn − het zijn hectometerpaaltjes die de ruimte tussen ons en een ideaal markeren. Een ideaal dat door social media continu aan ons wordt opgedrongen, dat in onze steeds visuelere samenleving de vormen van een godsbeeld heeft aangenomen. Uiterlijk beats inhoud. En dat is niet vrijblijvend. Met alle ingrepen die beschikbaar zijn en alle maatregelen die je zelf kunt nemen, van botox tot een maagverkleining, is mooi zijn geen keuze meer. Het is iets dat moet. Dat − als je niet meekomt, het niet bij je past − pijn doet.

En die pijn blijft niet tot de spiegel beperkt. Schoonheidsidealen raken aan alles. Aan stadsdelen die met de grond gelijk worden gemaakt. Niet mooi meer. Aan doorgefokte mopshondjes, die uit esthetische overwegingen met onmogelijke lijfjes en ademtekort moeten dealen. Omdat het schattig is. Aan de eentonigheid op straat, waar iedereen dezelfde trends en hypes volgt. Omdat het suave is. Aan het verschil tussen arm en rijk, steeds zichtbaarder dankzij fillers, witte tanden en ooglidcorrecties. Omdat je eeuwig jong kunt blijven als wél genoeg geld hebt.

In ons augustusnummer zetten we onze tanden in de vele lelijkheden van dominante schoonheidsidealen. Om ze te duiden en te ontmantelen. Als mooi lelijk kan worden, kan lelijk ook mooi zijn. We hoeven de boel alleen maar om te draaien.