Liever luisteren? Bij Blendle hebben ze dit verhaal voorgelezen.

Nadat de mensen in de zorg zich maandenlang het schompes werkten om de coronacrisis het hoofd te bieden, half Nederland geëmotioneerd naar de verhalen van oververmoeide verpleegkundigen en artsen in Frontberichten zat te kijken, en eindelijk in de samenleving begon door te dringen dat het hoog tijd is om de zorgmedewerkers beter te waarderen, gooide de coalitie deze week de deur met een klap in het slot.

De motie van Lodewijk Asscher en Lilian Marijnissen om met een plan te komen voor betere arbeidsvoorwaarden en een hoger salaris voor de zorgverleners werd door de coalitiepartijen geblokkeerd. De stemmen staakten met 75 tegen 75, zodat de motie volgende week opnieuw ter tafel zal komen in een hoofdelijke stemming.

De zorgmedewerkers moeten het voorlopig doen met het symbolische eerste vaatje Hollandse Nieuwe, dat vanwege corona niet kon worden geveild onder borrelende ondernemers op de jaarlijkse haringparty, en dus maar werd overhandigd aan Diederik Gommers en Ernst Kuipers van het Erasmus MC, waarna alle zorgverleners in het Rotterdamse ziekenhuis op haring werden getrakteerd.

Het excuus: ‘uitvoeringstechnisch’ is het héél ingewikkeld.

Leuk bedacht hoor, dat gebaar, maar als ik me drie maanden lang als ambulancebroeder of verpleger voor een hongerloontje de ziekte had gewerkt, zou ik de neiging hebben te zeggen: weet je wat je met dat vaatje kan doen?

u hoort nog van ons

Zo gaat het dus in de praktijk: maandenlang hadden ook politici van de coalitiepartijen de mond vol over ‘de helden in de zorg’, maar als het erop aankomt gaan de gevestigde belangen voor en zijn de excuses snel bedacht: natuurlijk verdienen de mensen in de zorg meer waardering, maar wat de oppositie wil, is te kort door de bocht, ‘uitvoeringstechnisch’ allemaal heel ingewikkeld, u hoort nog van ons.

Op dezelfde manier ging het met de motie van Kamerlid Femke Merel van Kooten-Arissen om de zorgverleners een bonus te geven. Die motie werd half maart wél unaniem aangenomen door de Kamer, Hugo de Jonge beloofde er meteen mee aan de slag te gaan, maar sindsdien werd er niets meer van vernomen. Het excuus: ‘uitvoeringstechnisch’ is het héél ingewikkeld.

Leg dat maar eens uit aan beginnende verpleegkundigen en gespecialiseerde schoonmakers in de ziekenhuizen die van nog geen 1.500 euro per maand moeten rondkomen, en intussen in de krant lezen dat het eerste steunpakket voor de economie van 20 miljard in een paar weken geregeld was, en dat er meteen miljarden op tafel lagen toen de KLM de hand ophield, want de overheid heeft ‘hele diepe zakken’. Dat kan dus allemaal, maar een eenmalige bonus voor de verpleegkundigen in deze barre tijden is echt te ingewikkeld.

klein technocratisch gelijk

In de Eerste Kamer bediende Kajsa Ollongren zich vorige week van dezelfde argumentatie, toen ze een breed gesteund voorstel van SP-senator Tiny Kox naast zich neerlegde: een tijdelijk stop op huurverhoging in de sociale en private sector, die burgers en bedrijven in één klap wat lucht zou geven, zou uitvoeringstechnisch heel ingewikkeld zijn, we hebben gekozen voor een ‘stapsgewijze aanpak’ die we gaan ‘monitoren’. Deze week moest de senaat een tweede motie aannemen, in de hoop de halsstarrige minister alsnog tot een stop op de huurverhoging te bewegen.

Dat de coalitie zich als het erop aankomt zo krampachtig vastklampt aan het kleine technocratische gelijk is niet alleen slecht uit te leggen aan verpleegkundigen en huurders in de financiële problemen, het is in de aanloop naar de verkiezingen ook nog een strategische stommiteit.

Het ‘nieuwe normaal’, waarover veel mensen hoopvolle gedachten hebben – wat zou het mooi zijn als deze crisis wordt aangegrepen om de samenleving íets rechtvaardiger in te richten – begint al verdacht veel op het oude normaal te lijken.