Onderweg naar het huis van Rosalba halen de filmmakers een cadeautje voor haar: witte rozen, vanwege haar naam, ‘witte roos’ in enkelvoud. De Italiaanse bloemist heeft ze niet, geen witte; ze adviseert een combinatie van zalmroze en bloedrood. Met een snelle beweging raast haar hand langs de stengels. De doorns vallen op de grond, ze gebruikt een speciale ‘ontdoorner’. ‘Ik zal ze even fatsoeneren’, zegt ze.