<div class="lead">
Sinds hij een boek schreef over zijn mislukte zelfmoordpoging zien mensen Viktor Staudt als een deskundige. Zoals er in de <a href="https://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/345346">uitzending</a> van DWDD over Joost Zwagerman met het onderwerp werd omgegaan, was een vooruitgang, vindt hij.
</div>
Het is wel erg bot geformuleerd, vindt Viktor Staudt. Zeker, hij kan inmiddels leven van zijn mislukte zelfmoord, maar ook weer niet echt royaal. De schrijver van Het verhaal van mijn zelfmoord was deze week even in Nederland om een lezing te geven aan studenten en andere geïnteresseerden in het LUMC. ‘De behoefte om te praten over depressie en zelfmoord, daar vul je makkelijk een zaal mee.’
Het boek dat hij schreef over de problemen die hem ertoe brachten om op 12 november 1999 bij station Amsterdam RAI voor de trein te springen, is vertaald in het Duits en verschijnt binnenkort ook in het Italiaans, Turks en Koreaans. Staudt begon een nieuw leven buiten Nederland en woont nu in een dorpje vlak buiten Bologna. &#8216;Italië is, anders dan Nederland, een buitengewoon rolstoelvriendelijk land.&#8217; Onlangs hield hij zijn eerste lezing in het Italiaans, aan de universiteit van Rome. ‘Lezingen houden en mailtjes beantwoorden van lezers, vaak nabestaanden of mensen die lijden onder depressies en angsten, is inmiddels zo ongeveer een full time job.’
Die mailtjes vormen ook een groeiend probleem, zegt Staudt. Soms heeft hij geen tijd om te reageren en als hij dat na een week alsnog toch doet, blijkt het soms te laat. ‘Ik krijg er te veel om adequaat  te kunnen reageren en ik wil me er niet met een standaardantwoord vanaf maken. Het zijn vaak mensen die denken dat ik ze begrijp omdat ik hetzelfde heb meegemaakt als zij. Ze willen weten hoe ik er bovenop ben gekomen, welke medicijnen ik slik, naar welke artsen ik ben gegaan. Ik vertel ze dat ze hulp moeten zoeken maar dat die niet noodzakelijkerwijze dezelfde is als die ik heb gehad.’
Daarnaast zijn er brieven van nabestaanden die hem dankbaar zijn voor het beschrijven van zijn depressies en zijn bijna fatale beslissing. ‘Ik kreeg ooit een mailtje waarin kort en formeel stond: geachte heer Staudt, vier jaar geleden zijn we onze zoon verloren. Wij hebben uw boek gelezen en denken nu te weten waarom hij een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Wij danken u voor dit boek.’
<h5>Mokkenstorm</h5>
Het begon allemaal toen zijn boek verscheen, in 2012, en Staudt werd gebeld door DWDD: of hij zijn verhaal in dat programma zou willen <a href="https://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/182707">vertellen</a>. ‘Best dapper van het programma om daar zoveel zendtijd voor in te ruimen.’ In het gesprek met Matthijs van Nieuwkerk vertelde hij tot in details over zijn poging tot zelfmoord, waarbij hij beide benen verloor. Diezelfde nacht gooiden veel meer mensen zich voor een trein dan in een gemiddelde nacht. ‘Iemand van de NS vertelde me dat het er dat het er gemiddeld twee zijn en na mijn verhaal zes.’
Hoewel hij de cijfers bevestigt, maakte Staudt zich toch kwaad over de <a href="https://www.vn.nl/papageno-of-werther-het-effect-van-de-zelfmoord-van-joost-zwagerman/">opmerking</a> van psychiater Jan Mokkenstorm op deze site. De oprichter van zelfmoordpreventiesite 113online noemde alleen het grotere aantal zelfmoorden, zegt Staudt. ‘Dat is niet helemaal fair, want er is ook een andere kant aan het verhaal. Natuurlijk, elke zelfmoord is er een te veel, en het Werther-effect bestaat zeker. Maar er waren niet alleen copycats, want na hetzelfde interview heb ik meer dan honderd mails en brieven gekregen. Daarbij waren zeker zes mensen die me schreven: ik heb je verhaal gehoord, ik worstel met het idee om een punt achter mijn leven te zetten maar jij hebt me geïnspireerd om toch nog een keer op zoek te gaan naar hulp.’
Hij realiseert zich dat het geen sommetje is, zegt Staudt. ‘Zes mensen verloren, zes mensen gered, zo werkt het niet. En ik zou zo’n gesprek bij DWDD nu zeker anders voeren.’ Zoals er in de <a href="https://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/345346">uitzending</a> over Joost Zwagerman met het onderwerp werd omgegaan, was een vooruitgang, vindt hij. ‘Het benoemen van die daad als “kortsluiting” en het aangeven dat er andere uitwegen waren geweest dan zelfmoord, dat is belangrijk. Hijzelf zou het dus anders aanpakken, mocht hij nog eens worden uitgenodigd. ‘Het was mijn allereerste interview, mijn boek was net uit. Ik had mijn zenuwen geprobeerd te overwinnen met een dubbele wodka en mijn enige doel was het overleven van die elf minuten. Nu zou ik zeggen: Matthijs, genoeg over het drama, ik wil ook graag vertellen hoe goed het nu met me gaat, en hoe dat komt. Die zin had ik er absoluut tussen gegooid.&#8217;

Mischa Cohen

‘Nu zou ik zeggen: Matthijs, genoeg over het drama’

Vrouwen misbruikt binnen Forum

De zomerrel op links

Woke versus klasse

Verhaal van de Week

Normale mensen zijn eng

Teun van de Keuken

Wat betekent bescherming?

Leven in de Noordzee

Onzekere toekomst

Onrust in het Midden-Oosten

iPhone-apartheid

Chard van den Berg

Eigendomcrisis

Noordzee

Veilige social media

Megaboete Meta

Democratie leeft

Verzet in India

Mag je niet missen

Cultuurtip