<div class="wpg-element paragraph">
<p>Nerd 101</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Onder aan de e-mails van Anouk Wipprecht staat een indrukwekkend overzicht van de plaatsen waar ze zich gedurende het jaar zoal bevindt. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Van 2014 tot 2015 was ze bijvoorbeeld negen maanden bij Intel in Oregon, in april bij Cirque du Soleil in Las Vegas en momenteel is ze <span class="Cursief">artist in residence</span> bij het Microsoft Research Labs in Redmond, Seattle. De lijst eindigt met een ‘secret project’ in het najaar in Los Angeles.<br />‘Grote technologiebedrijven vragen me om iets voor ze te doen met fashiontech,’ vertelt ze via Skype. ‘Meestal weten ze zelf niet precies wat ze willen. Daarom ga ik naar ze toe, zodat we het in hun onderzoekslab samen kunnen uitvogelen. Ik doe er verschillende onderzoeken, maar zorg ook dat ik uiteindelijk het lab verlaat met een product om aan de buitenwereld te laten zien.’ Volgens haar website woont ze in Californië, maar in de praktijk reist Wipprecht vooral heen en weer tussen Amsterdam, Los Angeles, San Francisco, Brussel en Montreal. Aan haar manier van spreken is te horen dat ze veel in het buitenland verblijft. Haar Nederlands is snel, associatief en doorspekt met Engelse termen. Regelmatig moet ze nadenken over de Nederlandse vertaling voor het woord in haar hoofd.<br />Vorig jaar vroeg Intel haar om een manier te bedenken waarop hun nieuwe chip, Intel Edison, kan worden geïntegreerd in wearables. Ze gebruikte de chip om haar Spider Dress uit 2012 van meer intelligentie en processing power te voorzien. Het resultaat is een 3Dgeprinte jurk met robotische ledematen, die reageert op biosignalen, zoals de ademhaling van de draagster. Benadert iemand de draagster te snel, of op een bedreigende manier, dan zal de jurk afwerend reageren, zoals een spin die zijn territorium verdedigt.<br />‘Ik ben nerdy, on-sociaal, en dat zie je terug in mijn ontwerpen,’ zegt Wipprecht zelf. ‘Als kind was ik erg introvert. Nu moet ik veel praten, maar dat ligt me eigenlijk helemaal niet. Het gebeurt me vaak dat ik tijdens een gesprek een stap naar achteren doe, omdat de persoon tegenover mij een andere <span class="Cursief">personal space</span> heeft. Ik doe nog een stap en nog een stap achteruit, tot ik tegen de muur sta. Het taboe op stress fascineert me. Waarom zeg ik niet dat deze persoon te dichtbij is? Een kat geeft je gewoon een klauw. Waarom doen wij dat niet?’ Omdat we in een maatschappij leven waar negatieve gevoelens moeten worden onderdrukt, denkt ze. ‘Als we ons niet prettig voelen, zetten we dat niet op Facebook. We schamen ons zelfs om te blozen. Tegelijkertijd gaan we toe naar een cultuur waar polsbandjes onze emoties kunnen lezen.’ <br />De Spider Dress geeft de draagster de kans om de schuld bij de technologie te leggen: ‘Sorry, maar het systeem geeft aan dat jij op dit moment te dichtbij staat.’ Het concept is gebaseerd op de notie <span class="Cursief">good cop – bad cop</span>. ‘Maar de technologie, dat ben jij,’ lacht Wipprecht. ‘Jouw stresslevels zijn altijd het meetpunt.’<br />Niet alleen de Spider Dress, ook de Smoke Dress (een jurk die de draagster desgewenst in rook hult), de Faraday Dress (die elektrische flitsen uit de schouders laat schieten) en de Synapse Dress (die het concentratieniveau van de draagster weergeeft) trekken online de aandacht. Niet omdat mensen letterlijk in de ontwerpen willen rondlopen; daarvoor zijn ze volgens Wipprecht nog te grof en te mechanisch. ‘Maar op een psychologisch niveau kunnen mensen er erg inkomen. De speelse invalshoek spreekt ze aan.’<br />Haar uiteindelijke doel is het creëren van een robot die onderdeel van de drager wordt, in plaats van een separaat stuk software dat zich naast hem of haar bevindt. Ze is nog zoekende, maar op den duur zou ze een commercieel product op de markt willen brengen dat technologie koppelt aan <span class="Cursief">wellness</span> en <span class="Cursief">wellbeing</span>.<br />‘Technologie is er om ons te helpen, maar dreigt ons vaak te <span class="Cursief">overwhelmen</span>. Wearables zijn niet de oplossing. Ze kunnen hooguit aangeven dat je hartslag omhoog gaat, maar het echte vraagstuk is waardoor dat komt. Mode als expressiemiddel kan hierin wel een verschil maken.’</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>Machine learning<br /></h3>
<p>Haar vader was programmeur, maar als kind was ze meer gefascineerd door de kleurrijke kabels dan door de rationele computer zelf. Ze was geïntrigeerd door de manier waarop mensen communiceren door middel van hun kleding. Op haar veertiende begon ze met een modeopleiding, maar werken met stof vond ze eigenlijk niet zo interessant. Op haar achttiende maakte ze de overstap naar robots en microcontrollers door in Malmö een opleiding te volgen tot <span class="Cursief">interaction designer</span>. <br />Wipprecht: ‘Toen maakte ik voor het eerst de koppeling tussen mode en technologie. Ik wilde interactie hebben met het ontwerp. Robots op zich vond ik niet zo interessant, maar robots op het lichaam wel.’<br />Uiteindelijk trad ze toch in haar vaders voetsporen: ze programmeert en construeert het meeste zelf. ‘Alleen als de hardware gigantisch wordt, weet ik dat ik de hulp van een specialist moet inroepen.’ <br />Na een proces van ontwerpen, systemen bouwen, testen, programmeren, solderen, opnieuw testen, uitbouwen, herontwerpen, tweaken en herprogrammeren, lanceert ze het ontwerp meestal op een show, zoals CES in Las Vegas, de grootste gadgetshow ter wereld. In tegenstelling tot mode, die alweer bijna achterhaald is tegen de tijd dat het op de catwalk wordt vertoond, zijn haar ontwerpen duurzaam. Voor elke nieuwe show worden ze voorzien van nieuwe updates en upgrades. <br />‘De Spider Dress heeft twaalf manieren om je te begroeten, afhankelijk van de snelheid en de wijze waarop je op hem afkomt. Met behulp van <span class="Cursief">machine learning </span>kan de jurk zich verder ontwikkelen. Hij kan leren van zichzelf, leren van de drager. Elke keer als ik hem show, doe ik er iets anders mee. Mijn jurken reizen met me mee. Het zijn mijn kinderen.’<br />Momenteel maakt ze een eigen versie mee van het legenestsyndroom: haar ontwerp bevindt zich in Shanghai vanwege CES Asia, maar door haar verplichtingen bij Microsoft moet ze zelf in Seattle blijven. Microsoft heeft haar gevraagd om de mogelijkheden voor ontwerpers te onderzoeken van de virtual reality-bril HoloLens. Ze kan de files van haar ontwerpen inladen, vastzetten, eromheen lopen en aanpassen, allemaal virtueel. Zo is haar jurk toch een beetje bij haar.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>TU Delft<br /><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">innovatie</span> implanteerbare microchips<br /></h3>
<p>In de medische wetenschap worden wearables vooral als een tussenstation naar implantables gezien. Serdijn, universitair hoofddocent aan de TU Delft, is nu al in staat om mensen infraroodzicht te geven, of ze met behulp van een implantaat ultrasound te laten horen. In theorie dan, want zijn eigen interesse ligt meer in het verbeteren van de kwaliteit van leven van mensen met pijn. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Serdijn maakt microchips, ‘electroceuticals’, die kunnen worden gebruikt bij de behandeling van onder meer tinnitus (oorsuizen), verslaving en epilepsie: ‘Het nadeel van medicijnen is dat ze overal door het lichaam een beetje helpen. Met name hersenaandoeningen zijn vaak zo specifiek gelokaliseerd, dat je er niet met een algemeen medicijn op kunt ingrijpen. Door interactie aan te gaan met de elektrische component van hersencellen kun je ze motiveren om te doen wat nodig is om een behandeling succesvoller te maken.’</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>De microchips van Serdijn worden bijvoorbeeld gebruikt door de Belgische neurowetenschapper Dirk de Ridder. Hij wil electroceuticals inzetten om verslaafden te herconditioneren. Serdijn: ‘Bij het zien van een blikje bier geven de hersenen van een alcoholverslaafde een signaal: deze drank heb ik nodig. Met behulp van neurostimulatie probeert De Ridder dat signaal af te zwakken of zelfs om te draaien.’</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Als De Ridders hypothese klopt, kan Serdijns technologie nog meer lijdende mensen helpen. De bionische supermens moet maar even wachten.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>Universiteit Twente<br /><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">innovatie</span> de Tactile Sleeve for Social Touch <br /></h3>
<p>Prachtig, dat digitale tijdperk, maar nog even en het berooft eenzame mensen van elke aanraking. De Tactile Sleeve for Social Touch (TaSST) van Gijs Huisman (PhD-kandidaat aan de Universiteit Twente) en onderzoeker Aduen Darriba Frederiks (Hogeschool van Amsterdam) maakt digitaal contact tastbaar. TaSST is een mouw met sensoren en vibratiemotors erin, die mensen in staat stelt om elkaar op afstand te aaien of een bemoedigend klopje op de arm te geven. TaSST kan zelfs de sensatie geven dat een virtueel personage je aanraakt. Commerciële mogelijkheden te over in de gamewereld, maar Huisman richt zich vooral op mensen die in een isolement zitten, omdat ze bijvoorbeeld in een ziekenhuis liggen of in een ruimtestation verblijven: ‘Social touch technologie is bedoeld om een gevoel van intimiteit op te roepen.’ Bartiméus, expertise-organisatie voor slechtzienden en blinden, doet al proeven met de TaSST om om doofblinden te laten communiceren met hun verzorgers.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3><span class="06_Bijschrift_Kopje rood"><br />wie</span><span class="06_Bijschrift_Kopje rood"> </span>Pauline van Dongen (28), <br />eigen ontwerpstudio/ PhD-onder-zoeker aan de TU Eindhoven<br /><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">innovatie</span> de Wearable Solar Collection<br /></h3>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">wie</span> Borre Akkersdijk (29),<br />byBorre<br /><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">Innovatie</span><span class="06_Bijschrift_Kopje rood"> </span>het BB.Suit<br /></h3>
<p>ByBorre ontwikkelt innovatieve stoffen, onder meer door geleidende koperdraden in het breiproces te verwerken. Het resultaat is bijvoorbeeld het BB.Suit, dat GPS, wifi, Bluetooth en zelfs luchtreinigende sensoren in zich draagt. Voor byBorre is het BB.Suit ‘een eerste glimp van een nieuwe wereld waarin technologie en textiel samenkomen’.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">wie</span> Iris van Herpen (30) <br />modeontwerpster<br /><span class="06_Bijschrift_Kopje rood">Innovatie</span> 3D-geprinte mode<br /></h3>
<p>Toen vrijwel de complete modewereld zich nog afvroeg waar 3D-printers voor dienden, rolden bij Iris van Herpen de 3D-jurken en -schoenen al uit de printer. In haar creaties combineert ze innovatieve technieken met ambachtsschap. In VN van 17 september 2014 (zie vn.nl) vertelt Van Herpen over haar liefde voor het onderzoeksproces dat aan het ontwerpen vooraf gaat.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>wearables</p>
</p></div>


Marjolein van Trigt

WEARABLES

Welcome to the gooniverse

Verhaal van de Week

Prinsjesdag

Het kabinet kan nog even doormodderen

Pleidooi voor meer ongemak

Hannah Prins

'Getting stuff done'

Rutger Groot Wassink

Hoe Trump de pers te slim af is

Functioneel trollen

Klimaatschade als verdienmodel

Hans against the machine

Buitenlandse agenten

Staatsterreur

Poorten van Europa

Cultuurtip