‘De liefde voor literatuur heeft mij behoed voor het ware ballingschap,’ zegt Lila Azam Zanganeh (37), dochter van Iraanse ouders die eind jaren zeventig vluchtten voor de Iraanse Islamitische revolutie. Ze werd geboren en groeide op in Parijs. Haar vader had in Iran een luchtvaartmaatschappij die door het nieuwe regime werd geconfisqueerd. ‘Mijn moeder stapte net voor de grenzen gesloten werden op de laatste Air France-vlucht richting Parijs en verloor die nacht alles wat ze ooit had gehad. Mijn ouders wisten wat het was om op slag niets meer te hebben. Het was de kracht van mijn moeder altijd in de waarde van cultuur te blijven geloven. Ze heeft me behoed voor het verlies van de liefde voor schoonheid, voor kennis, voor literatuur. “Kennis en liefde voor boeken is als een huis dat je altijd met je meedraagt,” zei ze. Ze begon met het aanwijzen van mooie dingen. Ze dwong me nieuwsgierig te blijven: “Kijk naar die mooie brug, kijk naar die prachtige gevel. Wandel rond in verwondering.” Boeken en schoonheid werden mijn ankerplaatsen, ze boden mij perspectief op een eigen toekomst. Een mens die zijn gave tot verwondering bewaart, verliest nooit.’