Ik herinner me nog goed de zomer waarin ik van mijn oma een babypop in een blauw-wit-gestreepte buggy kreeg. Ik was negen jaar oud en sjouwde de pop mee naar het bos als ik boomhutten ging bouwen met mijn neefjes of parkeerde haar langs de vijver als ik een rondje maakte in de plastic roeiboot. Aan het eind van de zomer belandde ze met een deuk in haar kale plastic hoofd en zonder kleren waardoor het stoffen lijfje zichtbaar was, met buggy en al in een hoek van de kamer. Is zo’n pop niet een manier om tegen een meisje te zeggen: ga maar lekker oefenen, want op een dag ben je echt moeder? En ik wist al op jonge leeftijd dat ik geen kinderen wilde.