Het is natuurlijk heel gezond dat een schrijver op een gegeven moment afscheid neemt van de schrijvers waaraan hij een voorbeeld nam toen hij begon met schrijven. In de mate waarin hij van ze weg groeit, wordt hij zelfstandig. Als hij stevig in zijn schoenen staat kan hij ze ook in ere houden. De vraag is of het precies ‘in ere houden’ is wat Geerten Meijsing doet in zijn boek over George Gissing (1857-1903), de schrijver die hem zijn hele schrijversleven heeft beziggehouden, maar tegen wie hij uiteindelijk ‘een volgroeide weerzin’ heeft ontwikkeld. Hij houdt een kleine ruimte over voor enige ‘waardering’.