De veiligheid van Nederlandse militairen gaat boven alles. Dit zei minister van Defensie Dilan Yeşilgöz (VVD) deze week tegenover Bob Scholte van Left Laser, in antwoord op de vraag of het niet wat ongepast is dat Nederland nog altijd Israëlische wapens koopt.

Het is ongetwijfeld een gemeende poging om goed leiderschap uit te stralen. Yeşilgöz staat voor haar mensen. Hun veiligheid is prioriteit één, twee èn drie. Maar als we de uitspraak iets verder ontleden, zien we hoe problematisch de denkwereld is die erachter schuiltgaat.

Wat betekent een dergelijke opvatting van het concept veiligheid bijvoorbeeld voor de burgerbevolking in een missiegebied?

Tijdens de dekolonisatie-oorlog in Indonesië werden Nederlandse militairen om de haverklap beschoten door guerrilla’s, die zich vervolgens snel weer verstopten onder de burgerbevolking. Vanuit het verlangen om onze eigen soldaten veilig te houden, organiseerde de legerleiding strafexpedities waarbij hele dorpen werden uitgemoord.

Tijdens de mei-dagen van 1940 stuitten Duitse parachutisten bij Rotterdam op onverwacht hevig verzet van het Nederlandse korps mariniers. Om verdere verliezen aan Duitse zijde te beperken, werd de hulp van de Luftwaffe ingeroepen. Rotterdam werd in de as gelegd, maar de Duitse parachutisten bleef een levensgevaarlijke stormloop op de Nederlandse stelling bespaard.

En later, tijdens de bezetting, gijzelde de Duitser vooraanstaande Nederlanders om het verzet te ontmoedigen om nieuwe aanslagen op hooggeplaatste Duitse officieren te beramen. De bezetter woog de veiligheid van de eigen officieren vele malen zwaarder dan de levens van onschuldige Nederlandse burgers, die werden geofferd als waardeloze pionnen op het schaakbord.

In het geval van onze huidige minister van Defensie zijn pogingen om een einde te maken aan de genocide in Gaza ondergeschikt gemaakt aan ‘de veiligheid van onze militairen’.

Let wel, Nederland is op dit moment niet in oorlog. Bovendien schrijft onze Grondwet de regering voor om zich in te spannen om de internationale rechtsorde te bevorderen. Dat minister van Defensie Yeşilgöz de wens van de krijgsmacht om over de nieuwste Israëlische wapens te beschikken zwaarder weegt dan het lot van de Palestijnen in Gaza, is dus niet zomaar een verwerpelijke opvatting.

Het is in strijd met de kernwaarden die ten grondslag liggen aan onze liberale democratie. En aan de grondwet die ze bij haar beëdiging heeft gezworen te verdedigen.