Uit het leven
Auke Klapwijk, op 28 augustus op tweeënvijftigjarige leeftijd aan kanker overleden, was de bevlogen, eigenzinnige directeur van de Amstelmeerschool in Amsterdam-Noord, waar hij als invalgymnastiekleraar was begonnen; een witte basisschool die zwart werd.
Die omslag intrigeerde hem, maakte iets los en toen er in 1990 een nieuwe directeur moest komen, zette hij zijn visie over de &#8216;school als dorpsplein van de buurt&#8217; op papier. Hij kreeg de baan en ging zijn eigen gang. Regels lapte hij aan zijn laars, want het ging om &#8216;de kinderen die stinkend goed onderwijs verdienen&#8217;. Voor kinderen die nauwelijks Nederlands spreken ontwikkelde de school het Taalspeellokaal, waar kleuters spelenderwijs woorden leren; een initiatief waarmee de school de Onderwijsprijs won.
Dagelijks liep Auke met zijn onafscheidelijke hond Jambo door de buurt om te zien wat er gaande was. Ouders en buurtbewoners nodigde hij uit op school koffie te komen drinken in &#8216;de grote huiskamer&#8217;. Auke stelde hoge eisen aan taal en rekenen, tijdens de lessen was het muisstil op school, maar hoe kunnen kinderen presteren als ze &#8216;s nachts van de herrie en ruzies niet kunnen slapen en zonder eten naar school moeten? Het organiseren van ontbijt op school lukte niet goed, maar de warme lunch werd wel een succes. In de nieuwe school in aanbouw komt, na veel drammen en overreding, een speciale afdeling waar tandarts, fysiotherapeut, logopedist en andere hulpverleners hun praktijk of spreekuur houden.
Met besturen en ambtenaren lag Auke graag overhoop, soms gedroeg hij zich als een olifant in de porseleinkast, maar hij kon netwerken als de beste. Toen hij en zijn adjunct Alex Bakker eens op de nieuwjaarsreceptie van de deelraad verschenen in opvallende glitterhemden met strookjes en roesjes, zei de portier: &#8216;Ik zie het al, de artiesten.&#8217;
Auke Alexander Klapwijk werd op 5 juni 1959 in Paesens-Moddergat in Friesland geboren, als zoon van de dominee. Auke was een kwajongen, maar geen slechterik, vertelt zijn moeder. Op een keer verstoorde hij de kerkdienst met fikkie stoken en toen hij na het leegeten van de bessenstruik van de buren een excuusbrief moest schrijven eindigde hij met &#8216;De bessen waren heel lekker, de volgende keer pluk ik ze weer.&#8217;
Zijn vader werd gevangenispredikant in Amsterdam, Auke en zijn broer mochten mee om koffie te schenken na de kerkdienst. Ex-gedetineerden kwamen thuis, zijn ouders boden jongens en meisjes met problemen onderdak. Auke voetbalde bij de christelijke AMVJ, hield van klaverjassen en ging na de havo in 1979 naar de Pedagogische Academie; waarom wist eigenlijk niemand. Daar ontmoette hij zijn grote liefde Marjolijn. De dikkige jongen verloor zijn onzekerheid en organiseerde met Marjolijn en vrienden schoolfeesten en skivakanties. Met docenten gingen ze naar de kroeg. &#8216;Een geweldige tijd, onze vormingsjaren.&#8217; Kort werkte hij op een school in Amsterdam-Zuid, hij werd overtollig verklaard en wilde toch in het onderwijs blijven. Dat was moeilijk in die tijd, maar hij kon een paar uur per week invallen op de Amstelmeerschool en verdiende bij als ober, bordenwasser en barkeeper.
De school vergrijsde, werd zwart en Auke had tot veler verrassing zijn roeping gevonden: &#8216;Hier doe je er nog toe.&#8217; Als directeur bouwde hij een hecht team van leerkrachten om zich heen, onder wie Marjolijn en andere leerkrachten die hij nog van de PA kende. &#8216;Auke was een man,&#8217; zegt een vriend, &#8216;die ergens ging zitten en zich dan omringde met mensen die zich plezierig bij hem voelden.&#8217; Maar in zijn enthousiasme en medeleven ging hij volgens collega&#8217;s soms wel erg ver met het aannemen van zorgkinderen. &#8216;Ik heb wel eens gedacht dat hij een zwerfkind zomaar van straat plukte,&#8217; zegt een onderwijzer. &#8216;Dan zei Auke: &#8220;Eigenlijk moet-ie naar het speciaal onderwijs, daar zijn we niet voor uitgerust, dus doen we maar alsof.&#8221;&#8216;
De school was zijn leven, maar hij kon ook goed loslaten en in de vakanties ging hij met Marjolijn naar verre landen. Maar de camping aan het meer van Caldonazzo in Italië sloeg hij nooit over, zeker niet na de komst van dochter Eva, tien jaar geleden. Ook daar verzamelde Auke hechte vrienden om zich heen, hij sprak vloeiend Italiaans, kon heerlijk koken, werd groot kenner van Italiaanse wijnen en had &#8211; wellicht Aukes grote geheim &#8211; als een van de weinige basisschooldirecteuren in zijn kamer een klimaatkast voor zijn geliefde wijnen.
Suggesties voor deze rubriek? ?Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Vol enthousiasme en medeleven

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips