Altijd zocht hij het extreme
Jan Lensen, op 9 februari op zeventigjarige leeftijd overleden, was een modegoeroe, oud-marinier, voormalig waterpoloër en een enfant terrible dat uit het leven haalde wat er uit te halen was. Gewoon doen kon hij niet, normaal bestond niet, altijd zocht hij het extreme. Hij was het stralend middelpunt van een exclusieve verzameling vrienden &#8211; kunstenaars, ontwerpers, ondernemers, artsen, juristen &#8211; met wie hij spontaan het vliegtuig nam naar een ver restaurant, cafés en nachtclubs bezocht of gastvrij ontving aan de stamtafel, met koffie, wijn of iets sterkers, in zijn vermaarde winkel in de Utrechtsestraat in Amsterdam. 
Door omstandigheden gedwongen, zoals dat heet, woonde hij sinds kort boven de zaak. In een opslagruimte had hij een bed neergezet, maar bij gebrek aan badruimte ging hij elke ochtend douchen in het Amstel Hotel, met zijn vriendin bleef hij er overnachten. Hij bleef benijdenswaardig jong van geest, dacht niet aan pensioen, vertegenwoordigde dure merken in de Benelux en pakte de dames in zijn zaak in met: &#8216;Schat, dit is het helemaal, toen ik deze jurk inkocht dacht ik meteen aan jou.&#8217; Hij zou gezonder moeten leven, stoppen met roken, minder drinken, en geen foie gras als dessert of kippenpootjes uit de automaat. Maar stoppen lag niet in zijn aard, zijn motto was: stoppen met stoppen. Doorgaan.
Johannes Hendricus Wilhelmus Lensen werd op 30 januari 1942 in Velzen geboren in een katholiek gezin. Hij groeide op in Amsterdam, waar zijn vader in de Kalverstraat een befaamde banketbakkerszaak had, ook de koningin kocht er haar bonbons. Jan was een belhamel die het liefst langs de grachten zwierf. Op school wilde het niet lukken, maar hij had een hart van goud en was een vroom misdienaar. Zijn moeder stierf jong, met zijn vader had hij het moeilijk en veilig voelde hij zich eigenlijk alleen bij tante Annie, de hoofdverkoopster die hij tot haar dood op hoge leeftijd in het verzorgingshuis trouw is blijven bezoeken en verwennen. 
Jan hield van het Amsterdamse levenslied, hij kende alle smartenlappen van buiten en zong ze uit volle borst op straat of in het café. Militaire dienst bleek een uitkomst. Groot en sterk kwam hij bij de mariniers, hij werd uitgezonden naar Nieuw-Guinea, beschouwde het als een spannend avontuur en de meisjes waren lief en mooi. Aan gezag kon hij zich moeilijk onderwerpen, hij botste met officieren en werd zelfs veroordeeld tot water en brood in het cachot. &#8216;De zon brandde op het golfplaten dak,&#8217; vertelde hij, &#8216;een oven, om te stikken.&#8217; Vlak voor terugkeer naar Nederland werd zijn maatje naast hem op patrouille doodgeschoten. Elk jaar op 4 mei bezocht Jan zijn graf in Rotterdam.
Ziek kwam Jan thuis, hij wist niet wat hij moest gaan doen. De afzwaaipremie, bedoeld als startkapitaal, joeg hij er in een weekend doorheen. Dankzij zijn vader kon Jan, vermaard waterpolospeler, terecht op de sportafdeling van V&#038;D. Lang hield hij het er niet uit. Na allerlei omzwervingen kwam hij bij Euro Fashion, kreeg het label Equipe onder zijn beheer, bleef er ruim tien jaar, trouwde, verhuisde naar een echte stolpboerderij in Broek in Waterland en begon met zijn vrouw Annemiek het label Waterland Affairs. Sterren als Frank Boeijen en Hans Dulfer behoorden tot de vaste klanten. De zaken gingen uitstekend, Jan liet vrienden royaal, te royaal wellicht, delen in het succes, de feesten en legendarische presentaties. Maar na goede tijden kwamen slechte tijden. Ook aan het huwelijk kwam, na dertig jaar, een eind. 
Jan opende in de Utrechtsestraat een winkel die meteen de aandacht trok. Het paste bij hem een goede omzet ogenblikkelijk met vrienden en vriendinnen te vieren. Fiscus en crediteuren hadden daar soms moeite mee. Hij reed in grote Amerikaanse MDV&#8217;s voorzien van alle gemakken, maar zat ook als eerste in Amsterdam op een Brompton-vouwfiets, wat voor zo&#8217;n beer van een vent zeer opvallend was. Hij had een oog voor wat trendy zou worden, maar als de trend werd gezet had hij er alweer genoeg van. Hij stond midden in de wereld, maar bleef altijd alleen. 
Op de rouwkaart stond vrij naar Manke Nelis: &#8216;Onze lieve Jan Lensen is doodgegaan / hij liet het leven iedere dag knallen / zijn rikketik is doodstil blijven staan / en nu is hij ons voorgoed ontvallen. &#8230;In ieder geval voor goed naar de maan.&#8217;
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Uit het leven

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips