Wanneer ik stukjes als deze tik, luister ik vaak naar internetradiozender NTS. De studio’s en kantoren van NTS zetelen in het Londense Hackney, maar hun live radioprogramma’s komen van over de hele wereld. Tokio, Los Angeles, Kopenhagen. Via de browser kun je bij ze intunen.
De deuntjes die deze dj’s draaien, helpen me achter mijn scherm te blijven zitten en woorden en zinnen te zoeken tot het verhaal rond is. Dat deden ze op de redactie van Vrij Nederland, in verschillende kantoortjes die ik huurde, in mijn woonkamer, mijn slaapkamer. En nu, tijdens de thuisisolatie, in mijn ouderlijk huis. Daar was ik toevallig vlak tevoren met mijn vierkoppige gezin gestrand en wegens gebrek aan essentiële ruimte in ons eigen stedelijke appartement ook maar even – of nou ja, even… – gebleven.
Banale sub-ervaring
Op doordeweekse dagen wordt op NTS de ochtendshow van Charlie Bones uitgezonden, een man met uitzonderlijk lang haar dat hij vaak oprolt onder een foute beanie-muts, scheef op zijn hoofd. The Do!! You!!! Breakfast Show, heet zijn programma.
NTS heeft een sterke online community, waarvan de leden elkaar ontmoeten in de NTS-chatrooms. Bij Bones is het daar extra druk. Woensdags is zijn wekelijkse jukebox-aflevering en kunnen luisteraars inbellen met verzoeknummers. Bones neemt op, er wordt kort gekletst, de beller neuriet het liedje dat ze wil horen, Bones kapt het gesprek af en draait het nummer.
‘I’ve gotten a sunburn. Through the window.’
Daar luisterde ik naar toen de gedeeltelijke afsluiting van Nederland haar tweede week in was gegaan. Een Duitse luisteraar belde in. Hoe het ging met de thuisisolatie, vroeg Bones.
‘Nat soo koet,’ sprak de beller traag, met een zwaar Duits accent. ‘I’ve gotten a sunburn. Through the window.’
En na een korte stilte: ‘While lying in my bed.’
Eindelijk lachen: wat een fantastisch banale sub-ervaring van de shit show waar de wereld in verwikkeld is.
HANDLEIDING VOOR THUISISOLATIE
De zon scheen hier ook. Op de sloot waar ik over de rand van mijn laptopscherm op uitkeek, en op geelgroene wilgenblaadjes die zo nodig moesten ontspruiten, en op de wandelaars aan de overkant, die hele wijk die zo nodig moest wandelen. Ik had net dagen hoge koorts gehad door een flinke griep (of was het?) en was in een vreemde waas de nieuwe realiteit in gegleden. En nu zocht ik, net als iedereen, een manier om te zijn in die nieuwe realiteit. Waar was de handleiding?
Er is geen lekker wegkijkertje dat helpt bij het plaatsen van de onzekerheid, de eenzaamheid, de onrust, de claustrofobie.
Die ontbrak, zoals er ook geen gebruiksaanwijzing was toen mijn eerste kind werd geboren – de vorige keer dat ik wenste dat iemand stap voor stap zou zeggen wat ik moest doen.
Maar het ouderschap bestaat altijd al en de ervaring ervan wordt continu gedeeld en geüpdatet. Ik kreeg dan geen gebruiksaanwijzing, maar wel een heel behoorlijk aanbod aan relatable audiovisuele en andersoortige producten. Working Moms, The Letdown en Single Parents gaan ook over mijn leven. Zoals Girls en New Girl gingen over mijn post-recessie millennial-leven halverwege het vorige decennium.
Maar er is geen HBO-serie over thuisisolatie tijdens een pandemie in 2020. Geen lekker wegkijkertje dat helpt bij het plaatsen van de onzekerheid, de eenzaamheid, de onrust, de irritatie, het gebrek aan structuur, de claustrofobie, de mogelijkheden. Niets op Netflix dat dit een beetje normaal deed voelen. Alles wat ik nu zag, op tv of iPad, de films en series die al gemaakt waren, was van hiervoor en in de meeste shots stonden de mensen véél te dicht op elkaar.
En De pest moest ik nog lezen.
Hetzelfde schuitje
Maar in die ochtendshow van Charlie Bones maakte elke beller, uit Stockholm, Hackney, een Duits gehucht of nog veel verder weg, een versie van hetzelfde mee. Nog nooit deelden zo veel mensen op zulke uiteenlopende plekken zo’n specifieke dagelijkse realiteit. Allemaal met dezelfde schrik van de vreselijkste verhalen, allemaal het hart vast voor degenen op de plekken die je normaal al niemand gunt. En ondertussen, als je geluk had, het gewone leven dat helemaal niet gewoon meer is.
‘Iedereen zit in hetzelfde schuitje en daar moeten we in meevaren,’ appte een buurvrouw eenvoudig maar wijs.
Dáár was de relatability. En in mijn WhatsApp-chats, waarmee ik compulsief viste naar ieders ervaring. ‘Iedereen zit in hetzelfde schuitje en daar moeten we in meevaren,’ appte een buurvrouw eenvoudig maar wijs.
Stay Homas
Via FaceTime en Zoom wisselde ik isolatieverhalen uit met vrienden en deden we een eerste poging tot duiding. Ik kreeg een meme opgestuurd van een zombie-aanval (‘apocalyps-verwachting’) en die man wiens kinderen live op de BBC zijn werkkamer inbraken (‘apocalyps-realiteit’). Op Instagram hield ik Tom Hanks in de gaten, want hij en zijn vrouw hadden Covid-19 opgelopen en hielden middels zijn posts de wereld op de hoogte van het verloop. Toch nog een beetje Hollywoodfilm, zo. Hanks bleef er rustig onder.
De handleiding voor de huidige situatie wordt in realtime geschreven.
Een favoriet: Stay Homas (‘Blijf Thuisas’) op YouTube, van drie Catalaanse muzikanten. Ze zijn huisgenoten en maken iedere dag een liedje over het leven in quarantaine – met een knipoog – en leggen dat vast op hun kleine dakterrasje in Barcelona. Boven hun hoofd bungelt een lichtsnoer, op de achtergrond zien we antennes, en verder weg de zee. In elke video is het ander weer, maar altijd Barcelona-weer (dat je voorlopig met geen mogelijkheid zelf kan meemaken). De jongens zingen in het Engels, Spaans, Catalaans en Portugees. Soms met ondertiteling, al herkennen we de woorden ‘cuarentena’, ‘corona’ en ‘mierda’ allemaal wel. De teksten zijn zo feitelijk simpel en beperkt als het leven in afzondering:
I just wanna see my friends
I just wanna walk the streets again
But I’ve gotta be patient
Let’s enjoy this confination
I just wanna feel your love
‘Cause Instagram is not enough for me
So I’ve gotta be patient
Let’s enjoy this confination
Dat laatste woord had geloof ik confinement moeten zijn, maar zo is het des te geruststellender. We proberen allemaal maar wat.
Herinneringen aan het leven
Vaak doet er een gastmuzikant met Stay Homas mee via een smartphone, die voor de filmende smartphone is gehouden om op jouw smartphone te bekijken. Zo komen we die confination wel door.
Tot er op NTS een liedje klinkt dat ook vaak op staat waar ik mijn dagelijkse koffie haal. Waar ik de buren tegenkom die ik nu alleen op WhatsApp spreek. Waar we het leven van voor deze crisis consumeerden in nabijheid en aangename onwetendheid. Wat is dat opeens ver weg.
‘Gewoon even herinneringen ophalen aan het leven,’ zoals ik dat Bones zo mooi in zijn woensdagshow hoorde zeggen.
Een Fransoos belde in. Hij zong het liedje dat hij wilde horen. En vlak voor het ophangen riep hij snel, voordat Bones hem wegdrukte: ‘Keep the moral up! Bisous, bisous, bisous!’
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.