Ons woord ‘sojaboon’ is afgeleid van het Japanse woord voor sojasaus: shoyu. Dat komt door John Locke. De Britse filosoof schrijft in 1679 in zijn dagboek over twee sauzen die hij meenam uit Oost-Indië: ‘mango’ en ‘saio’. Die laatste werd al snel soya of soy. Niet lang na de saus van Locke bracht een Duitse botanist de eerste boontjes mee naar Europa. Toch duurde het nog zo’n 250 jaar voordat die soja een beetje wilde aanslaan als landbouwgewas. In het Westen moest men dat ding niet. En dat was niet zonder reden: sojabonen zijn niet te vreten.
De wereldgeschiedenis in twaalf bonen: China is gebouwd op een boon die niet te vreten is
Sojabonen zijn hard, vezelig, bitter en nagenoeg onverteerbaar. Toch vormt de sojaboon de hoeksteen van de Chinese keuken. Hoe kon dit bewerkelijke boontje bijdragen aan de ontwikkeling van het meest bevolkte land ter wereld?
