<div class="lead">
Wat brengt de toekomst? Alles wordt alleen maar ingewikkelder en zeker niet leuker. Behalve Valentijnsdag, want in de toekomst kun je elkaars vlees eten. Lekker en Romantisch, vindt Sander Donkers.
</div>
Zelf vrees ik de toekomst met grote vreze, maar mijn schoonbroer ziet ’m wel zitten. Hij was de eerste met zo’n stofzuiger die uit zichzelf langs de plinten raast, tot groot afgrijzen van zijn poezen. Op zijn koffiezetapparaat zou ik een week moeten studeren voor er iets uitkwam, wat zonder een kopje koffie erbij überhaupt geen doen zou zijn. En toen we laatst met hem ontbeten, kookte hij de eieren door er een balletje bij te mikken dat &#8216;In Holland staat een huis&#8217; tingelde als ze zacht waren, &#8216;Twee emmertjes water halen&#8217; bij halfzacht en het &#8216;Wilhelmus&#8217; wanneer ze groen uitsloegen. Daar moest ik een beetje van huilen. Toen mijn ei akelig bleek te blubberen terwijl het volkslied toch echt had geklonken, voelde dat als een kleine overwinning.
Ik wil niet naar Mars, wel dood voor mijn honderdvijftigste en ik keur vrijwel al het nieuwe steevast eerst af, ook al weet ik dat ik vaak ongelijk krijg en uiteindelijk pas aanhaak als ik eenmaal een onoverbrugbare achterstand heb opgelopen. Er wordt aan gewerkt, maar zo ben ik nou eenmaal gebakken. Dus zette ik me schrap toen mijn schoonbroer begon te verhalen over zijn inspirerende ontmoeting met Koert van Mensvoort, managing director van de NANO supermarket, een broedplaats van buitenissige ideeën en nieuwe technologieën in diverse staten van ontwikkeling.
Hij vertelde over ‘Wallsmart’, een verfsoort die met een druk op een knop van kleur kon veranderen, zodat een okergele muur opeens antracietgrijs werd. Was er al bijna, hoefde ik niet. ‘Nano Wine’ kon naar believen van een Merlot in een Syrah veranderen, je moest alleen maar de ‘nano-capsules’ activeren. Serieus? Why??? ‘Glo-Doo’ hondenvoer zorgde ervoor dat het hoopje van Dozer of Boef, dankzij de bioluminescente bacteriën, gezellig oplichtte in het donker. Oké, dat was wel heel grappig, maar ik had geen hond.
Waarschijnlijk had mijn schoonbroer zijn zware munitie geniepig voor het laatst bewaard, want bij het ‘vlees van de toekomst’ spitste ik dan toch mijn oren. Als onverbeterlijk carnivoor begin ik me steeds ongemakkelijker te voelen over wat we de beestjes en de planeet aandoen met onze biefstukwens. Wanneer je vlees gewoon kunt laten groeien, letterlijk als kool, zou dat voor het mondiale milieu een slok op een borrel schelen. ‘En je kunt elke combinatie van DNA kiezen!’ glunderde mijn schoonbroer, in de wetenschap dat hij deze slag gewonnen had. ‘Zou het niet romantisch zijn om met Valentijnsdag een blokje vlees van je geliefde te eten? Ook dat heeft Koert van Mensvoort bedacht.’
Ik keek naar mijn vriendin, zijn zus. Ja, dat zou ik inderdaad behoorlijk romantisch vinden. Bijkomend voordeel was dat ik eindelijk gewoon kon zeggen dat ze er smakelijk uitzag, zonder te hoeven vrezen voor seksist te worden uitgemaakt. Prefereerde ik haar met een pepersausje of werd het kruidenboter? En hoe bliefde zij mij? In elk geval zouden we elkaar sissend opdienen.
Nee, misschien werd het toch nog wel wat, met die toekomst.

Sander Donkers

De dij van mijn vriendin alstublieft, medium rare

DOGE in Den Haag

Komt ook naar Den Haag

De DOGE-kettingzaag

Instanties schieten tekort

Pesten

De innerlijke Ad Melkert

Teun van de Keuken

'Ik heb alles gegeven'

Tim Hofman 

De temperatuur stijgt

Analyse van Hans Stegeman

'Ik heb van weinig dingen spijt'

Peter R. de Vries (1956-2021)

Slavernijexcuses 

Keti Koti

Lezen met Marilyn Monroe

Cultuurtip

Musk is geen self made man

Biljonairsprobleem