Podcast: Zijn de Verenigde Staten klaar voor een vrouwelijke president?

Het is historisch. Drie presidentskandidaten, alle drie senatoren met landelijke bekendheid, alle drie vrouw. Kunnen zij het spook van seksisme dat nog altijd rondwaart in de politiek verslaan? Door strength in numbers? Toen Elizabeth Warren, de progressieve senator van Massachusetts, zich vorige maand kandidaat stelde, leken we terug in het Hillary Clinton-tijdperk. Dezelfde adjectieven waarmee Clinton door de media was beschreven, deden weer van dienst. Warren was ‘koud’, ‘kil’, ‘schril’, een ‘schooljuf.’ Maar inmiddels hebben ook Kirsten Gillibrand, senator van New York, en Kamala Harris, die Californië vertegenwoordigt in de Senaat, zich kandidaat gesteld. Een vierde vrouwelijke senator, Amy Klobuchar uit Minnesota, voegt zich mogelijk bij haar illustere collega’s.

Het is veel te vroeg om te speculeren wie de beste kans maakt op de nominatie van de partij – de eerste voorverkiezing vindt pas over een jaar plaats – maar het is zeker niet te vroeg om de kwestie van seksisme in de politiek onder de loep te nemen.

Politieke cultuuromslag

Er zijn talloze analyses geschreven over het verlies van Hillary Clinton. Een ding staat vast: haar gender speelde een – negatieve – rol. Het leidde zelfs tot de verzuchting dat de partij bij de volgende verkiezing meer kans zou maken als de kandidaat voor de partij geen vrouw zou zijn (een conclusie die natuurlijk nooit is getrokken na het verlies van man). Hoe recent Clintons nederlaag ook is, er is veel veranderd in de afgelopen twee jaar. De #MeToo-beweging heeft voor een cultuuromslag gezorgd. De seksistische benadering van vrouwen is bespreekbaar geworden. Dat sterkt de positie van de vrouwelijke presidentskandidaten. Ze kunnen makkelijker dergelijke onheuse kritiek pareren.

We hebben ook een revolutie gezien in het politieke ontwaken en de participatie van vrouwen. Het grote aantal vrouwen in de politiek, zowel op staats- als op landelijk niveau, is een aardverschuiving. En jonge vrouwelijke congresleden hebben de normen van hoe vrouwelijke politici zich zouden moeten gedragen, verlegd. Deze vrouwen dansen, vloeken, zijn boos, lachen mannelijke pundits uit, lappen kritiek op hun ‘gedrag’ aan hun laars.

Met als resultaat dat de drie vrouwelijke senatoren die nu menen dat ze in het Witte Huis thuis horen, een nieuw politiek veld betreden. Wie weet, zien we 2020 zelfs een all women ticket: president en vice-president. Beiden vrouw.